I SA/Bk 1070/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi D. A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] określającą wobec D. P. (dalej powoływanej jako "Skarżąca") zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 7.841,00 zł w miejsce wykazanego w zeznaniu rocznym w wysokości 0,00 zł. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], po uwzględnieniu nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku postępowania kontrolnego określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując na konieczność sporządzenia nowego protokołu badania ksiąg, w którym opisane zostaną wszystkie nieprawidłowości skutkujące korektą podstawy opodatkowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 7.481,00 zł w miejsce wykazanego w zeznaniu rocznym w wysokości 0,00 zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że podatnik nie wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów przychodu ze sprzedaży na łączna kwotę 50.532,76 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że Skarżąca w 2010 r. prowadziła jednoosobowo działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Produkcyjno-Usługowo-Handlowy C. w zakresie produkcji, sprzedaży i usług montażu rolet, wertikali, bram i stolarki okiennej. Strona dokonywała sprzedaży na rzecz podmiotów gospodarczych oraz dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej lub prowadzących działalność w formie indywidualnych gospodarstw rolnych. Na podstawie przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że Strona nie stosowała jednolitych zasad dotyczących dokumentowania transakcji sprzedaży. Transakcje sprzedaży byty dokumentowane fakturami VAT, lub ewidencjonowane przy zastosowaniu kasy fiskalnej, lub też dokumentowane fakturami VAT i ewidencjonowane przy zastosowaniu kasy fiskalnej. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że zarówno Skarżąca jak i K. J. pracująca jako sprzedawca w firmie Skarżącej nie były w stanie w sposób logiczny, spójny i wiarygodny wyjaśnić różnic w zapisach widniejących na spornych fakturach oraz dopiętych do nich paragonach. Organ ustalił, że z akt sprawy wynika, że w dniach [...] lutego 2015 r. dokonano przeglądu rolek z kasy fiskalnej należącej do Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dokumenty te dotyczą różnych transakcji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, nie ma żadnego uzasadnienia, ażeby do wystawionej na rzecz podmiotu gospodarczego faktury wystawiać np. paragon z inną datą sprzedaży, lub wystawiać dwa paragony, które uwzględniają - dostawę i usługę, lub wystawiać paragon z inną ilością towaru, czy też wreszcie wystawiać paragon z zastosowaniem innego nazewnictwa w obu dokumentach. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodzi, że zapisy w ewidencji sprzedaży VAT nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, gdyż nie obejmują wszystkich zrealizowanych w 2010 r. transakcji. Strona nie ujmowała bowiem do rozliczenia wartości wynikających z faktur do których dopięte zostały paragony. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie zakwestionowane zostały tylko te przypadki, w których do faktury dopięte były paragony z kasy fiskalnej, a których treść różni się od zapisów na fakturze w zakresie przedmiotu sprzedaży, lub daty sprzedaży, lub wartości sprzedaży, albo też do jednej faktury dopięte są dwa paragony wystawione w różnych godzinach. Powyższe spowodowało, że Skarżąca w 2010 r. nie zaewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wartości z 32 faktur sprzedaży zaniżając przychód o kwotę 50.532,76 zł. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania. Nie podzielił stanowiska, że organ I instancji naruszył przepisy art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 §1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 61, zwanej dalej: "o.p."). Podniósł, że w przedmiotowej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania zgodne z literą prawa, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgromadzono też obszerny materiał dowodowy, w świetle którego uprawnione było przyjęcie, że Skarżąca zaniżyła przychody w 2010 r. Za bezzasadny organ uznał też zarzut naruszenia art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2012 r., poz. 361 ze zm., zwanej dalej: "u.p.d.o.f."). Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 14c, art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214 ze zm., zwanej dalej: "u.k.s."). Organ kontroli podatkowej zawarł pouczenie z art. 193 § 8 o.p. o możliwości wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. Podatnik w dniu [...] marca 2015 r. wniósł zastrzeżenia, a organ I instancji odniósł się do nich w skarżonej decyzji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, a także o przeprowadzenie postepowania mediacyjnego w trybie art. 115 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów: a) art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 193 i art. 210 § 4 o.p. b) art. 14 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ nie do końca rozpatrzył wszystkie zgromadzone w tej sprawie dowody. Wskazał, że przy piśmie z dnia [...]stycznia 2015 r. strona oprócz szczegółowego wyjaśnienia nazewnictwa stosowanych materiałów i świadczonych usług dołączyła materialne dowody w postaci rzeczywistych próbek materiałów (tkanin), zdjęcia rzeczywiście stosowanych systemów, które ze względu na podobieństwa mogą być nazywane zamiennie w zależności od zastosowanego systemu. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji zupełnie zignorowały tak istotne (przełomowe) dowody w tej sprawie, które jednoznacznie świadczyły o prawidłowym postępowaniu strony. Dodał, że stwierdzenie przez organ kontroli skarbowej, że "możliwe było wystąpienie nawet kilku lub kilkunastu zleceń na identyczną kwotę brutto" jest pozbawione podstaw dowodowych. Zdaniem pełnomocnika należy odpowiedzieć na pytanie dlaczego (poza tymi zakwestionowanymi przez kontrolujących) nigdy (w całej historii firmy) nie wystąpiły zamówienia na dwie identyczne kwoty. Twierdzenia organu są wyłącznie hipotetyczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo podniósł, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W ocenie Sądu z przeprowadzonego postępowania dowodowego i dowodów zebranych w aktach sprawy, oraz aktów administracyjnych kończących poszczególne procedury administracyjne niezbicie wynika, że zapisy w ewidencji prowadzonej dla celów rozliczenia podatku dochodowego Skarżącej nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, gdyż nie obejmują wszystkich zrealizowanych w kontrolowanym okresie transakcji. W 2010 r. Skarżąca nie zaewidencjonowała bowiem w rejestrze podatkowej księgi przychodów i rozchodów przychodu ze sprzedaży na kwotę 50.532,76 zł, co skutkowało koniecznością określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 7.481 zł. W stanie faktycznym sprawy organy udowodniły, że przedmiotowe faktury VAT (32 sztuki) wystawione były zarówno na rzecz podmiotów gospodarczych, jak i osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczych. Do faktur tych dołączone były paragony z kasy fiskalnej. Nie sposób dać jednak wiary stanowisku strony postępowania kontrolnego, z którego wynika, że sporne transakcje udokumentowane zostały zarówno fakturami, jak i paragonami fiskalnymi, a w ewidencji sprzedaży zostały uwzględnione na podstawie sporządzanych raportów miesięcznych z kasy fiskalnej. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 109 ust. 3 u.p.t.u., podatnicy niekorzystający ze zwolnienia od podatku, obowiązani są rzetelnie prowadzić ewidencję zawierającą: m.in. kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podaktowej. Z art. 193 § 1 o.p. wynika zaś, że księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Stosownie do § 2 i § 3 tego przepisu, księgi rzetelne to takie, które dokumentują stan rzeczywisty, a niewadliwe to takie, które prowadzone są zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. Rzetelne księgi podatkowe powinny odzwierciedlać przebieg wszystkich operacji gospodarczych mających wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania, a tym samym wysokość podatku. Pojęcie ksiąg podatkowych wynikających z art. 3 pkt 4 o.p. na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obejmuje m.in. ewidencje, których obowiązek prowadzenia wynika z art. 109 ust. 3 u.p.t.u. Podkreślić zatem należy, iż rzetelne księgi podatkowe powinny zawierać obraz wszystkich zdarzeń gospodarczych mogących mieć wpływ na wysokość podatku, które to zdarzenia powinny być w nich utrwalone. Księgi podatkowe powinny być także prowadzone transparentnie, a zapisy w nich uwidocznione nie powinny poddawać w wątpliwość treści czynności, które dawałyby podstawę i zobowiązywałyby do uiszczenia podatku w określonej prawem wysokości. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zwanym dalej "podatkiem" podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Obowiązek podatkowy zaś, w świetle art. 19 ust. 1 powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Jeżeli natomiast dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Ustawodawca nie pozostawił też podatnikom dowolności w zakresie dokumentowania i ewidencjonowania obrotu. Zgodnie z art. 106 ust. 1 u.p.t.u., podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust 10 i art. 120 ust. 16. W myśl zaś art. 106 ust. 4-cytowanego przepisu zwalnia się z obowiązku wystawiania faktur osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, chyba, że osoby te zażądają faktury. Zgodnie natomiast z art. 111 ust. 1 u.p.t.u., podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Pani D. P. w 2010 i 2011 roku dokonywała ewidencji obrotu przy zastosowaniu kasy fiskalnej. Zatem zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, winna była wystawiać faktury podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą i rejestrować sprzedaż osobom nieprowadzącym działalności gospodarczej w kasie rejestrującej, a sprzedaż potwierdzać wydaniem paragonu lub na życzenie klienta faktury. Zgodnie zatem z powołanymi wyżej przepisami podatnik obowiązany jest do zapewnienia nabywcy prawa do otrzymania dowodu nabycia towarów lub usług w formie faktury bądź paragonu. Jednocześnie ustawodawca upoważnia właściwego ministra do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych danych, które powinna zawierać faktura (art. 106 ust. 8 pkt 1) oraz szczegółowe kryteria i warunki techniczne, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące (art. 111 ust. 9). Stosownie zatem do art. 106 ust. 8 pkt 1 ustawy, Minister Finansów, określił w drodze rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 212 poz. 1337), a następnie rozporządzenia z dnia 28 marca 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 68) szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania. Przepisy § 5 ust. 1 obu rozporządzeń określają, że faktura powinna zawierać m.in. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi. Natomiast § 5 ust. 1 pkt 6 lit. e Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 212 póz. 1338) w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania, określa, że paragon fiskalny drukowany przez kasę musi zawierać m.in. nazwę towaru lub usługi i ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy. Organ prawidłowo wywnioskował, że z treści ww. przepisów jednoznacznie wynika, iż zarówno na fakturze jak i na paragonie fiskalnym ma znajdować się nazwa towaru lub usługi. Nazwa towaru lub usługi powinna być tak skonstruowana, aby można było jednoznacznie zidentyfikować zakupiony towar lub usługę. A skoro ustawodawca nie przewidział uproszczeń lecz szczegółowo wymienił elementy jakie powinien zawierać dokument potwierdzający sprzedaż, paragon fiskalny musi być czytelny i zawierać wszystkie dane, o których mowa w powołanym powyżej przepisie. Jeżeli sprzedaż potwierdzona jest fakturą i zarejestrowana w kasie fiskalnej, oba dokumenty powinny zawierać identyczne dane określające indywidualnie zakupiony towar lub usługę, identyczną datę sprzedaży oraz wartość towaru i wysokość podatku VAT. Nie może być zatem sytuacji, że dokumenty te różnią się między sobą asortymentem, ilością towaru, stawką podatku VAT, wartością netto, czy też datą transakcji. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w tym przesłuchań strony jak i świadków (Pani K. J. - sprzedawcy) wynika wręcz wprost, że sporne faktury nie dotyczą tych samych transakcji co dołączone do nich paragony z kasy fiskalnej. To zapisy zawarte w spornych fakturach VAT i paragonach do nich dołączonych, które Sąd skrupulatnie porównał, przeczą powyższym twierdzeniom. Zatem to stanowisko organów w tej mierze należy w pełni poprzeć. Z analizy dokumentów wynika bowiem, że transakcje sprzedaży były dokumentowane fakturami VAT (wystawionymi zarówno na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, jak i na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej), lub ewidencjonowane przy zastosowaniu kasy fiskalnej, lub też dokumentowane fakturami VAT i ewidencjonowane przy zastosowaniu kasy fiskalnej. W sprawie zakwestionowane zostały tylko i wyłącznie przypadki, w których do faktury dopięte były paragony z kasy fiskalnej, a których treść różni się od zapisów na fakturze w zakresie przedmiotu sprzedaży, lub daty sprzedaży, lub wartości sprzedaży, albo też do jednej faktury dopięte są dwa paragony wystawione w różnych godzinach. Zarówno Skarżąca, jak i Pani K. J. nie były w stanie w sposób logiczny, spójny i wiarygodny wyjaśnić różnic w zapisach widniejących na spornych fakturach oraz dopiętych do nich paragonach. Organ zasadnie podkreślił w decyzji treść zeznań świadka – Pani K. J., która na pytanie kontrolujących: "dlaczego jednym razem drukuje pani towary na paragonie w sposób uproszczony, jak pani nazwała wcześniej, innym razem na paragonie widnieje cały sprzedany asortyment", zeznała: "tak jak powiedziałam dla uproszczenia. Nie wiem dlaczego jednym razem na kasę wbijam wszystkie pozycje, innym razem w sposób uproszczony tylko jedną". W innym miejscu na pytanie kontrolujących: "dlaczego używa pani innej nazwy na dokumentach dotyczących tej samej sprzedaży?", Pani K. J. odpowiedziała, że "dla ułatwienia". Z kolei na pytanie: "dlaczego dla ułatwienia nie używa pani tej nazwy na fakturze ", padła odpowiedź: " nie odpowiem na to ". Ponadto, stosowanie różnych nazw na fakturach i dopiętych do nich paragonach przesłuchiwana Pani K. J. tłumaczyła tym, że: "Nazwy na fakturze są inne niż na paragonie, bo dla nas ma to samo znaczenia ". Organ dokonując oceny powyższego zasadnie stwierdził, że z wyjaśnień świadka wynika, że tak naprawdę całość towarów i usług oferowana do sprzedaży przez Skarżącą ma to samo znaczenie. Bez względu na to jaki towar widnieje na wystawionych dokumentach, dla firmy ma to samo znaczenie. I tak wg zeznań sprzedawcy: "plisa może być moskitierą", "plisa jest tym samym co roleta w kasecie", "firany mają to samo znaczenie co tkanina do rolet", akcesoria do rolet znaczą to samo co katalog do plis. Jednak jak wynika z akt sprawy do części transakcji mających miejsce w okresie objętym postępowaniem kontrolnym wystawiono faktury, do których dopięto paragony, których treść jest zgodna z treścią tych faktur. Transakcje te nie są kwestionowane. Organ kontroli skarbowej dokonał oceny materiału paragonowego na podstawie przeglądu rolek z kasy fiskalnej, zainstalowanej w punkcie handlowym DH A. To na podstawie treści wydruków kontrolujący ustalili treść zaprogramowanych w pamięci kasy, w poszczególnych okresach, nazw towarów i usług sprzedawanych przez Skarżącą. W wyniku analizy wprowadzonego do pamięci kasy fiskalnej nazewnictwa, z uwagi na brak zaprogramowanej nazwy danej usługi lub towaru, przyjęto wyjaśnienia podatnika za wiarygodne i zasadnie uznano 8 wcześniej kwestionowanych transakcji. Trudno natomiast zgodzić się z wyjaśnieniami pełnomocnika, że kwestionowane faktury wraz z dopiętymi do nich paragonami mimo "drobnych rozbieżności w nazewnictwie " dotyczą tych samych transakcji. Te drobne rozbieżności nie dotyczą tylko nazewnictwa, ale też m.in. różnic w wartości sprzedaży i dacie sprzedaży. Organ poszczególne przypadki opisał w sposób wiarygodny, rzetelny i spójny – nie budzą one wątpliwości Sądu co do ich wartości dowodowej. Pełnomocnik strony bezpodstawnie podnosi, iż nie do końca zostały rozpatrzone wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Pełnomocnik wskazuje, że przy piśmie z [...].01.2015 r. Strona dołączyła materiały dowodowe w postaci rzeczywistych próbek materiałów, zdjęcia rzeczywiście stosowanych systemów, które ze względu na podobieństwa mogą być nazywane zamiennie w zależności do zastosowanego systemu. Zdaniem pełnomocnika organy obu instancji zignorowały istotne dowody w tej sprawie, które jednoznacznie świadczyły o prawidłowości w postępowaniu Strony. Oceniając ten zarzut Sąd ocenia, że organ pierwszej instancji dokonał rzetelnej i wnikliwej analizy nazewnictwa sprzedawanego asortymentu towarów i usług wprowadzonego do pamięci kasy fiskalnej. Analiza ta bezsprzecznie wykazała, iż Skarżąca bardzo szczegółowo wprowadziła nazwy do kasy z rozróżnieniem np. akcesoriów do żaluzji i akcesoriów do rolet. Organy podatkowe zakwestionowały m.in. te faktury VAT, na których przedmiot sprzedaży różnił się od przedmiotu wykazanego na paragonach fiskalnych dopiętych do tych faktur. Wszystkie nazwy towarów, wykazane w zakwestionowanych fakturach, były do kasy wprowadzone. Dla przykładu należy także wskazać, że po analizie nazewnictwa sprzedawanego asortymentu towarów, nie kwestionowano tych faktur, na których jako towar wskazano vertikal, zaś na paragonie żaluzje pionowe. Zakwestionowano natomiast te faktury, do których dopięto paragony z innym przedmiotem sprzedaży bądź niepełnym asortymentem. Organy podatkowe w swoich rozstrzygnięciach nie podważały stosowanego przez Stronę nazewnictwa dotyczącego sprzedawanych wyrobów czy usług. Zakwestionowano natomiast te przypadki, gdzie na fakturze i dopiętym paragonie zastosowane nazewnictwo różniło się, bowiem w opinii organów podatkowych dotyczyło różnych transakcji. Materiał zgromadzony w sprawie, w tym w postaci zeznań świadka Pani K. J., zeznań Strony i kontrahentów podważa teorię Skarżącej, iż obrót z dołączonych do faktur paragonów jest tym samym obrotem, który wykazano w niezaewidencjonowanych fakturach. Reasumując, zarzuty skargi w zakresie naruszeń art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 193 i art. 210 § 4 o.p. Sąd uznał za bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 14 u.p.d.o.f. na które powołuje się w skardze pełnomocnik Skarżącej, przy czym nie wyjaśniając na czym owo naruszenie miałoby polegać. Zgodnie z ww. przepisem prawa za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Organy udowodniły, ze Skarżąca zaniżyła przychody z działalności gospodarczej za 2010 r. nie ewidencjonując sprzedaży wynikającej z 32 faktur VAT. W związku z czym przychód z nich wynikający należało zaewidencjonować w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgromadzono też obszerny materiał dowodowy, w świetle którego uprawnione było przyjęcie, że Skarżąca zaniżyła obroty w kontrolowanym okresie. Uzasadnienie faktyczne skarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa mających zastosowania w indywidualnej sprawie. Mając powyższe na względzie, Sąd nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.