I SA/Bk 145/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Stachurski, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2006 r. oddala skargę. Decyzją z [...] listopada 2008 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., dokonał Panu F. P. (dalej określanemu również jako Skarżący), rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2006 r. w sposób odmienny, niż zadeklarowano. Organ I instancji ustalił, że podatnik w okresie od stycznia do września 2006 r., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą "F" – Import Eksport Samochodów i Motocykli z siedzibą w Ł., dokonywał dostaw samochodów używanych oraz części w ramach wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie autohandlu, opodatkowanych na zasadzie określonej w art. 29 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535, ze zm.) - zwanej dalej "p.t.u.". Zdaniem Dyrektora UKS skarżący wykazując na 14 fakturach sprzedaży kwoty niższe od faktycznie zapłaconych przez nabywców pojazdów zaniżył wartość obrotu, przez to zmniejszył podstawę opodatkowania. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy za maj i lipiec 2006 r., w pozostałej części uchylił decyzję i określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień i wrzesień 2006 r. w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Natomiast za sierpień i wrzesień 2006 r. określił na nowo kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślał, że kontrolowany w okresie objętym kontrolą dokonywał dostaw używanych samochodów osobowych w większości sprowadzonych z USA oraz części w ramach wykonywanej działalności w zakresie autohandlu. W ocenie organu odwoławczego skarżący niewłaściwie rozliczył podatek należny od transakcji dokonywanych w ramach prowadzonej działalności. Organ ten zauważał, że w pierwszej fazie transakcji skarżący wystawiał fakturę VAT, w której w znaczny sposób zaniżał wartość sprzedawanego pojazdu, zmniejszając jednocześnie kwotę podatku należnego. Nabywcy wskazani na fakturach, to osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Osoby te nie były w rzeczywistości stroną transakcji, a jedynie posłużono się ich danymi. Nie dokonywały one zarejestrowania tych pojazdów. Z dokumentów, które miały potwierdzać transakcje wynika, iż następnie osoby te - w krótkich odstępach czasu - dokonywały sprzedaży pojazdów za pośrednictwem przedsiębiorców prowadzących komisy samochodowe. Organ podatkowy na podstawie art. 23 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej w skrócie "o.p." oszacował odmiennie podstawę opodatkowania w przypadku dziesięciu transakcji. Odnośnie sześciu transakcji, tj. sprzedaży samochodów: (1) Chrysler PT Cruiser, (2) Nissan Maxima (rok produkcji 2004), (3) Jeep Liberty 3,7 (rok produkcji 2003), (4) Jeep Liberty 3,7 (rok produkcji 2004), (5) Jeep Grand Cheroke (rok produkcji 2005), oraz (6) Dodge Durango (rok produkcji 2004) przyjęto wartości wynikające z polis AC, tzw. metodą w stu. Przy analizie tych transakcji odmówiono wiarygodności zeznaniom nabywców pojazdów, co do wartości zakupionych aut. W pozostałych czterech transakcjach sprzedaży samochodów - (1) Lexus RX300 (rok produkcji 2001), (2) Dodge Magnum (rok produkcji 2005), (3) Dodge Durango (rok produkcji 2004), (4) Acura TSX (rok produkcji 2004) podstawę opodatkowania oszacowano w oparciu o cenę rzeczywiście zapłaconą skarżącemu przez nabywców. Organ odwoławczy w pełni podtrzymał natomiast ustalenia organu I instancji dotyczące samochodów Lexus RX300 (rok produkcji 2001 r.), Dodge Magnum (rok produkcji 2005), Dodge Durango (rok produkcji 2004) i Acura TSX (rok produkcji 2004). Na powyższą decyzję skarżący za pośrednictwem pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, bądź stwierdzenie nieważności obu decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: (1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 p.t.u., poprzez nieprawidłowe uznanie, że skarżący zaniżył podatek należny wykazany w rejestrach sprzedaży VAT oraz deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług; (2) art. 122 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a wręcz dokonania wadliwych ustaleń faktycznych, ograniczając dalece inicjatywę dowodową strony podjętą celem wyczerpującego ustalenia okoliczności sprawy; (3) art. 188 o.p. poprzez nieuwzględnienie żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodów z zeznań wskazanych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli świadków, mimo że okoliczności na które mieliby zeznawać nie zostały przez organ kontroli dostatecznie udowodnione, a strona nie miała możliwości uczestniczenia w czynnościach dowodowych z udziałem tych świadków; (4) art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 o.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, dowolne przyjęcie wartości sprzedaży pojazdów w oparciu jedynie o ogłoszenia internatowe i umowy ubezpieczenia bez odwołania się do rzeczywistego stanu technicznego pojazdów; (5) art. 121 § o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z 17 listopada 2009 r., sygn. I SA/Bk 263/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. WSA stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu w sprawie nie można ustalić wielkości obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 p.t.u., opierając się jedynie o wartości samochodów wynikających z polisy AC, publikatorów INFO-EKSPERT, czy cen proponowanych przez skarżącego w ogłoszeniach prasowych. Organy, posiłkując się wyżej opisanymi elementami, tak przyjęły przy sześciu transakcjach, tj. sprzedaży samochodów: (1) Chrysler PT Cruiser, (2) Nissan Maxima (rok produkcji 2004), (3) Jeep Liberty 3.7 (rok produkcji 2003), (4) Jeep Liberty 3.7 (rok produkcji 2004), (5) Jeep Grand Cheroke (rok produkcji 2005) oraz (6) Dodge Durango (rok produkcji 2004). W ocenie Sądu, w tych sytuacjach nie popartych innymi dowodami, nie można było utożsamiać wartości pojazdów, określanych na podstawie tzw. OWU (Ogólnych Warunków Ubezpieczeń) z wartością pojazdu, która może być odmienna i wynikać z transakcji umowy kupna-sprzedaży, potwierdzonej fakturą VAT, a w analizowanych transakcjach także zeznaniami nabywców. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przepisów prawa przy ustaleniach organów dotyczących tych czterech transakcji, w których organy korzystając z innych dowodów (dodatkowych), potwierdziły jednoznacznie, że faktury dokumentujące te transakcje nie odzwierciedlają rzeczywistego ich przebiegu w odniesieniu do kwoty w nich wykazanych. Powyższy wyrok zaskarżony został skargą kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 347/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. NSA stwierdził, iż organy podatkowe zasadnie przyjęły dla ustalenia wartości sprzedawanych przez skarżącego samochodów, a w konsekwencji dla ustalenia wartości obrotu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług wartość samochodów wpisaną w polisach ubezpieczeniowych. W realiach rozpatrywanej sprawy treść tych dokumentów ma bowiem większą moc przekonywania aniżeli treść zeznań świadków – nabywców spornych samochodów. NSA podniósł, że wartość pojazdu podana w polisie jest uprzednio weryfikowana przez niezależnych ekspertów, także w interesie wierzycieli musi ona zostać ustalona w sposób rzetelny. W przypadku ubezpieczenia, podobnie jak dla potrzeb opodatkowania, celem nadrzędnym jest ustalenie wartości pojazdu, która najbardziej zbliżona jest do wartości rzeczywistej. W tym przypadku wartość rynkowa jest tylko jednym z elementów kalkulacyjnych występującym obok indywidualnych cech przedmiotu ubezpieczenia. W orzeczeniu podkreślono, że za uznaniem dowodu z polis ubezpieczeniowych za wiarygodny przemawia głównie to, że wnioski wyciągnięte na jego podstawie korespondują z ustaleniami poczynionymi w oparciu o pozostałe zgromadzone dowody. Dopiero łączna ocena treści polis ubezpieczeniowych, ogłoszeń zamieszczonych przez skarżącego w prasie i internecie, wyników badań technicznych sprzedanych pojazdów przeprowadzonych przy rejestracji, a także danych zamieszczonych we wnioskach ubezpieczeniowych odnośnie do stanu technicznego pojazdów prowadzi do konkluzji, że wartość spornych samochodów spadała wyłącznie w momencie ich sprzedaży przez skarżącego. Powyższe, w ocenie NSA, pozwala skonstatować, że organy podatkowe, gromadząc materiał dowodowy i dokonując jego oceny odnośnie sześciu dostaw używanych samochodów nie naruszyły art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. NSA uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." poprzez brak w zaskarżonym orzeczeniu wskazań dla organów podatkowych co do dalszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto sąd pierwszej instancji związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi orzeczeniu kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.). Spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżący w zakwestionowanych przez organy skarbowe transakcjach sprzedaży samochodów zrealizowanych w okresie od stycznia do września 2006 r. zaniżył cenę sprzedaży, czym w sposób nieuprawniony zmniejszył podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług (wartość obrotu). W sporze tym rację trzeba przyznać organom. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie, w pierwszej kolejności należy wskazać, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Ocena ta wraz z uzasadnieniem prawnym winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 210 o.p.). W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie spełnia powyższe wymogi. W szczególności zebrany materiał dowodowy jest kompletny a wyciągnięte na jego podstawie wnioski w pełni uzasadnione. Łączna ocena zebranych dowodów uzasadniała stwierdzenie, że skarżący w wystawianych fakturach zaniżał wartość sprzedawanych samochodów. Nieprawidłowości te dotyczyły czternastu transakcji. W przypadku sześciu transakcji sprzedaży samochodów, co do których wypowiedział się NSA, dotyczących samochodów: Chrysler PT Cruiser, Nissan Maxima (rok produkcji 2004), Jeep Liberty 3,7 (rok produkcji 2003), Jeep Liberty 3,7 (rok produkcji 2004), Jeep Grand Cheroke (rok produkcji 2005) oraz Dodge Durango (rok produkcji 2004) na materiał dowodowy składają się: polisy ubezpieczeniowe, ogłoszenia zamieszczane przez skarżącego w prasie i internecie, wyniki badań technicznych pojazdów przeprowadzanych przy rejestracji oraz dane techniczne zamieszczane we wnioskach ubezpieczeniowych odnośnie stanu technicznego pojazdów. We wskazanych przypadkach, zdaniem organów podatkowych, rzeczywista wartość samochodów odpowiadała ich wartości podanej w polisach ubezpieczeniowych, a nie wartości wskazanej w fakturach potwierdzonej zeznaniami nabywców. NSA w wyroku wydanym w niniejszej sprawie, podzielił stanowisko organów podatkowych, iż treść polis ubezpieczeniowych ma większą moc przekonywania, niż treść zeznań nabywców spornych samochodów. Jak wskazano w wyroku kasacyjnym, wartość pojazdu podana w polisie jest uprzednio weryfikowana przez niezależnych ekspertów, musi też zostać ustalona w sposób rzetelny, gdyż wszelkie błędy w tym zakresie narażają ubezpieczycieli w razie konieczność wypłaty odszkodowania na obowiązek świadczenia w nienależnej wysokości. Stąd także w tym przypadku celem nadrzędnym jest ustalenie wartości pojazdu, która najbardziej zbliżona jest do wartości rzeczywistej. Wartość rynkowa jest tylko jednym z elementów kalkulacyjnych przy ustalaniu wartości przedmiotu ubezpieczenia występującym obok indywidualnych cech przedmiotu ubezpieczenia. Z tych względów nie ma podstaw do deprecjonowania mocy dowodowej polis ubezpieczeniowych. Przy czym podkreślenia wymaga, że szczególnie istotna jest ocena tych dowodów dokonana także w połączeniu z oceną pozostałego materiału dowodowego. Ocena dokonana w niniejszej sprawie miała charakter rzetelny oraz uwzględniała zasady logiki i doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, dlaczego nie dał wiary kwotom widniejącym na fakturach oraz zeznaniom nabywców pojazdów, którzy je potwierdzili. Należy przy tym zwrócić uwagę (na co wskazał także NSA), iż uwzględniając kryteria oceny dowodów niewiarygodne jest, że skarżący jako przedsiębiorca profesjonalnie zajmujący się sprzedażą używanych auto godził się na sprzedaż samochodu za cenę znacznie niższą od jego rzeczywistej wartości, która w każdym z zakwestionowanych przypadków była zbliżona do wartości rynkowej danego pojazdu. Podobnie nabywcy samochodów, jako przyczynę znacznego obniżenia wartości nabywanych pojazdów podawali ich zły stan techniczny, tymczasem przy ubezpieczeniu samochodów żaden z ubezpieczycieli, badając stan techniczny pojazdów, nie zamieszczał informacji w tym zakresie. Nie sposób uznać za wiarygodne, że w krótkich okresach, jakie mijały od daty sprzedaży do momentu zgłoszenia do rejestracji, sprzedane samochody przechodziły kapitalne remonty, które nie pozostawiały żadnego śladu w ich stanie technicznym i uzasadniały w niektórych przypadkach wzrost wartości pojazdu o ponad 100%. Z powyższych względów należy stwierdzić, że organy podatkowe, gromadząc materiał dowodowy i dokonując jego oceny odnośnie sześciu spornych dostaw używanych samochodów nie naruszyły przywołanych na wstępie zasad postępowania. Odnośnie czterech transakcji sprzedaży pojazdów - Lexus RX300 (rok produkcji 2001 r.), Dodge Magnum (rok produkcji 2005), Dodge Durango (rok produkcji 2004) i Acura TSX (rok produkcji 2004) ustalenia organów zostały w pełni zaakceptowane przez tut. Sąd w uprzednio wydanym orzeczeniu z [...] listopada 2009 r., a strona skarżąca stanowiska tego nie kwestionowała nie wywodząc skargi kasacyjnej od tego wyroku. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ocenę, iż w przypadku tych transakcji organy korzystając z szeregu dowodów potwierdziły jednoznacznie, że wystawione faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego ich przebiegu w odniesieniu do kwoty w nich wykazanych. Ustalając rzeczywiste ceny pojazdów organy podatkowe wzięły pod uwagę wpłaty dokonywane przez nabywców pojazdów w związku z transakcjami zawieranymi ze skarżącym, a w jednym przypadku (Dodge Magnum) przyjęto wartość samochodu z umowy komisu zawartej przez nabywcę następnego dnia po jego zakupie. Powyższe wnioski znalazły oparcie w szeregu innych dowodach, wśród których należy wskazać – ogłoszenia zamieszczane w prasie przez skarżącego z opisem stanu technicznego, umowę kredytową, polisę ubezpieczeniową, zeznania jednego z nabywców (D. L.). Opisane transakcje zostały zdaniem Sądu skutecznie zakwestionowane w zakresie kwot widniejących na dokumentujących je fakturach. Dokonana w tym zakresie ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Sąd podziela także ustalenia organów podatkowych odnoszące się do sprzedaży samochodów: Hyundai Sonata (rok produkcji 2005), Dodge Dacota (rok produkcji 2004), Volvo V70 (rok produkcji 2004) i Chrysler Town & Country (rok produkcji 2004). Znajdują one oparcie przede wszystkim w zeznaniach nabywców, którzy podali rzeczywiste kwoty, jakie zapłacili za nabywane pojazdy. W przypadku ostatniego samochodu Chrysler Town & Country, organ mając na uwadze zeznania osoby wskazanej w fakturze oraz informacje ujawnione przy rejestracji pojazdu stwierdził, że jego faktycznym nabywcą była firma M. G. P.U. G. i przyjął za rzeczywistą cenę wskazaną w umowie komisowej. W skardze strona nie podważała ustaleń dokonanych w tym zakresie. Także w przypadku tych transakcji postępowanie przeprowadzone przez organy w pełni odpowiadało regułom określonym w Ordynacji podatkowej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 188 o.p. uzasadniany przez stronę skarżącą faktem nieuwzględnienia przez organ żądań dotyczących przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków wskazanych w zastrzeżeniach do protokołu kontroli. Przede wszystkim w zastrzeżeniach do protokołu kontroli strona nie wnosiła o ponowne przesłuchanie konkretnych świadków. W tym miejscu należy natomiast wskazać, że niewątpliwie dowód w sprawie stanowiły protokoły przesłuchań świadków sporządzone w toku postępowania karnego skarbowego i włączone do akt sprawy. Zgodnie z art. 181 §1 o.p. dowodem w postępowaniu mogą być w szczególności materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa karne skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W aktualnym stanie prawnym nie ma też wymogu, aby czynności dowodowe przeprowadzone w tych odrębnych postępowaniach w każdym przypadku były powtarzane w postępowaniu podatkowym. Zdaniem Sądu wykorzystanie wskazanych materiałów dowodowych, co do zasady nie narusza podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w tym zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu. Powtórzenie określonych czynności dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania karnego będzie konieczne jedynie wówczas, kiedy ocena tych dowodów dokonana w powiązaniu z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym, uniemożliwia jednoznaczne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w konkretnej sprawie podatkowej. Z taką sytuacją nie mamy natomiast do czynienia w przedmiotowej sprawie. W skardze nie kwestionowano przyjętych przez organ metod oszacowania podstawy opodatkowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że postępowanie w tym zakresie przeprowadzone zostało w zgodzie z regułami wyznaczonymi art. 23 o.p. W szczególności organ podatkowy, mając na względzie art. 23 § 4 o.p., zasadnie oszacował podstawę opodatkowania w inny sposób z uwzględnieniem okoliczności dotyczących poszczególnych transakcji ujawnionych w toku postępowania. Dokonane oszacowanie wartości sprzedaży pozwoliło na określenie jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, co jest zgodne z art. 23 § 5 o.p. Wyjaśnienia wymaga, że wskazywany przez stronę skarżącą w uzasadnieniu skargi przepis art. 199a § 3 o.p. znajduje zastosowanie wówczas, gdy pojawią się "wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe". W sprawie organy nie kwestionowały natomiast istnienia stosunków prawnych, wynikających z zawartych umów sprzedaży, a jedynie ich wartość. Dokonana przez organy skarbowe prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy w pełni uzasadniała stwierdzenie o zaniżaniu przez skarżącego w zakwestionowanych fakturach wartości obrotu, a przez to zmniejszaniu podstawy opodatkowania i podatku należnego. W tak ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano wskazane w skardze przepisy prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12 oraz art. 109 ust. 3 p.t.u. dokonując prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do września 2006 r. Nie stwierdzając naruszenia prawa, które musiałoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.