I SA/Bk 173/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok oddala skargę W wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Nr [...], określił Panu K. D. (dalej także, jako skarżący), zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 38.503,00 zł w miejsce wykazanego w zeznaniu rocznym z uwagi na zaniżenie w prowadzonych księgach rachunkowych przychodów o kwotę 63.079,00 zł oraz kosztów ich uzyskania o kwotę 42.316,90 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nieprawidłowe rozliczenie podatku dochodowego było wynikiem: 1) zaniżenia przychodów o kwotę 65.928,18 zł z tytułu sprzedaży samochodu marki [...] rok prod. 2003 oraz sprzedaży części samochodowych do pojazdów marki [...] i [...], 2) zawyżenia przychodu o kwotę 2.668,85 zł z powodu zaniżenia należnego VAT w procedurze VAT marża w lutym, kwietniu, czerwcu, sierpniu i październiku 2006 r., 3) zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 10.245,90 zł z tytułu zakupu samochodu marki Volkswagen [...] poprzez nie uwzględnienie w księgach rachunkowych faktury VAT nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. wystawionej przez Import i Sprzedaż Samochodów i Motocykli J. Ł. Ł. dokumentującej ww. zakup, oraz o kwotę 32.071,00 z tytułu zakupu części samochodowych do pojazdów Nissan [...] i Toyota [...]. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją z [...] marca 2010 r. Nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że ustalony w postępowaniu stan faktyczny wskazuj, że skarżący nabył w celach handlowych samochód osobowy marki Volkswagen [...], rok prod.2003 oraz, że przychodu z tytułu jego sprzedaży nie wykazał w księgach rachunkowych, a także nie zaksięgował kosztów z tytułu zakupu w/w pojazdu. Powyższe ustalono na podstawie dokumentacji księgowej skarżącego, w której znajdowała się niezaksięgowana kopia faktury VAT nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. wystawiona na rzecz A. G. potwierdzająca fakt sprzedaży pojazdu oraz faktura VAT nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. wystawiona przez Import i Sprzedaż Samochodów i Motocykli J. Ł. z siedzibą w Ł. dokumentująca zakup przedmiotowego środka transportu, obie faktury opiewały na tą samą kwotę brutto 12.500,00 zł (10.245,90 zł netto). Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, że do akt postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji włączył uwierzytelnione kserokopie protokołów przesłuchania świadków: nabywcy samochodu A. G. oraz M. G. z postępowania karno-skarbowego, które sporządzone były w celu wyjaśnienia przebiegu transakcji kupna-sprzedaży ww. samochodu, z której przychodu Pan K. D. nie wykazał w dokumentacji księgowej. Z wyjaśnień złożonych przez A. G. oraz jego narzeczoną M. G. wynika, że za samochód Volkswagen [...] zapłacili oni w gotówce ok. 12.000-13.000 zł oraz pozostawili w rozliczeniu samochód Opel [...] z roku 2002 o wartości 21.000,00 zł. W zeznaniach świadek A. G. wyjaśnił, że faktura była wystawiona na tą część, którą zapłacił w gotówce. Natomiast skarżący zeznał, że nabywca zdecydował się kupić przedmiotowy samochód za ok. 12.000,00 zł. Tym samym skarżący winien ujawnić w księgach rachunkowych przychód uzyskany ze sprzedaży, natomiast w rzeczywistości nie wykazał go wcale, nawet w kwocie wykazanej na fakturze VAT. Skarżący nie wykazując przychodu z transakcji sprzedaży środka transportu Volkswagen [...], naruszył przepis art. 14 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U, z 2000 r, Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej w skrócie jako: u.p.d.o.f. Strona zaniżyła jednocześnie koszty uzyskania przychodów o wydatek poniesiony na zakup przedmiotowego pojazdu udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. wystawioną przez Import i Sprzedaż Samochodów i Motocykli J. Ł. z siedzibą w Ł. Pojazd zakupiono za kwotę netto 10.245,90 zł, VAT - 2,254,10 zł. W świetle powyższego skarżący nie kwalifikując wydatku do kosztów podatkowych, naruszył art. 22 ust. 1 oraz 22 ust. 5 u.p.d.o.f. Organ odwoławczy dodatkowo podniósł, że zgodnie z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nr [...] wydaną w zakresie VAT (utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. nr [...] z [...] kwietnia 2009 r.), podatnik w miesiącach luty, kwiecień, czerwiec i sierpień 2006 r. zaniżył podatek należny od sprzedaży pojazdów w procedurze VAT-marża łącznie o kwotę 2.668,85 zł wykazując ww. sprzedaż jako zwolnioną z VAT. Natomiast, jak wynika z decyzji nr [...] w zakresie VAT za październik i listopad 2006 r., (utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. nr [...]) podatnik w październiku 2006 r. zaniżył podatek należny od sprzedaży pojazdu w procedurze VAT-marża o kwotę 180,33 zł wykazując ww. sprzedaż jako zwolnioną z VAT. Zatem łącznie zaniżenie VAT z tego tytułu wyniosło 2.849,18 zł. Stosownie, bowiem do powołanego art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. kwotę przychodu należało pomniejszyć o należny podatek od towarów i usług we wskazanej wysokości. Skarżący nie wykazał w księgach również przychodów i kosztów ich uzyskania z tytułu zakupu i sprzedaży części samochodowych do pojazdów marki Nissan [...] i Toyota [...] zakupionych na podstawie wystawionej przez L., faktury nr [...] z [...] września 2006 r. Skarżący wyjaśnił, że dokument ten nie jest fakturą, lecz wyceną części, sporządzoną na jego prośbę. Tymczasem z tłumaczenia dokumentu dokonanego przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego wynika jednoznacznie, iż nie jest to wycena, lecz opłacona faktura z tytułu zakupu części samochodowych. Z wyjaśnień skarżącego wynikało, że do transakcji nie doszło, a zwrot zapłaconej kwoty nastąpił gotówką przez nieznaną mu osobę, która przyleciała do Polski. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnienia skarżącego uznał za niewiarygodne i zmierzające do uniknięcia określenia zobowiązania podatkowego z tytułu dokonanej czynności sprzedaży. Oceniając oświadczenie K. L. włączone w poczet materiału dowodowego na etapie - postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał je za niewiarygodne i stworzone na potrzeby prowadzonego postępowania. Na taką ocenę przedmiotowego dokumentu, zdaniem organu, wpływ ma nie tylko fakt późnego przedstawienia oświadczenia, ale również zestawienie jego treści z pozostałym materiałem dowodowym sprawy. Z uwagi na wystawienie faktury we wrześniu 2006 przyjęto, iż faktyczny zakup części samochodowych miał miejsce w tym roku podatkowym. Za powyższym, zdaniem organu, przemawia fakt, iż zgodnie ze spisami z natury na początek i koniec roku 2006 skarżący nie dysponował tymi częściami. Natomiast nie wykazanie części na koniec roku 2006 wskazuje na dokonaną sprzedaż jeszcze przed końcem roku. W związku z powyższym zasadnie ustalono zarówno niezaewidencjonowane koszty uzyskania przychodu oraz przychód ze sprzedaży części samochodowych. Nie wykazanie wyżej wskazanego kosztu w księgach podatkowych stanowiło, bowiem naruszenie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej w B. podniósł, że przychód ze sprzedaży części ustalono metodą szacowania na podstawie art. 23 § 4 o.p. , uzasadniając przy tym jej wybór oraz przyczyny odstąpienia od metod wymienionych w art. 23 § 3 o.p. Organ odwoławczy wskazał, że posłużono się marżą 19,95 % wynikającą z transakcji sprzedaży części samochodowych, opisanej w protokole kontroli za rok 2005. Wyciąg z protokołu kontroli w zakresie przedmiotowej transakcji służącej do wyliczenia marży ze sprzedaży części samochodowych włączono do akt niniejszej sprawy (postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] października 2008 r.). Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż włączenie do materiału dowodowego protokołów z przesłuchań świadków dokonanych w ramach postępowania karno-skarbowego nie stanowi naruszenie przepisów proceduralnych podkreślając, że fakt sporządzenia ich w ramach innego postępowania nie pozbawia ich waloru dowodów, co wynika z treści art. 180 § 1 i art. 181 o.p. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej żaden z przepisów nie nakazuje ponowienia dowodów na potrzeby prowadzonego postępowania. Organ podkreślił, że w oparciu o treść art. 181 o.p. organ podatkowy może włączyć i ocenić materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania karnego lub postępowania o przestępstwo skarbowe. Istotne jest przy tym, aby strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. W niniejszej sprawie taką możliwość stronie zapewniono. Na taką ocenę zdarzeń, zdaniem organu odwoławczego, nie wpływa również fakt odmowy przesłuchania wskazanych przez stronę świadków, albowiem okoliczności, o których mieli zeznawać wskazani świadkowie zostały stwierdzone innymi dowodami, które włączone zostały do akt sprawy (art.188 o.p.). Podkreślono, że strona miała możliwość ustosunkowania się do zeznań wskazanych w żądaniu osób i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, które podlegało ocenie na podstawie całokształtu okoliczności wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego metody szacowania organ odwoławczy podkreślił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w treści uzasadnienia decyzji wskazał przesłanki ustalenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania oraz z jakich przyczyn posłużenie się metodami wymienionymi w art. 23 § 3 pkt 1-6 o.p. nie było możliwe. Za przyjęciem zastosowanej metody szacunku przemawiał fakt, iż oparto się na transakcji sprzedaży używanych części samochodowych, co miało miejsce właśnie w transakcji zakwestionowanej, co do rzetelności, a wysokość osiągniętej marży potwierdził w postępowaniu za 2005 r., sam skarżący. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skarżący, w terminie, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa: art. 9a ust. 2 i 4, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i 1 c, art. 22 ust. 1 i 5, art. 27b, art. art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez ich zastosowanie i przyznanie stronie statusu podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określonym decyzją, pomimo braku przesłanek faktycznych do zastosowania tych przepisów; art. 122 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a wręcz dokonania wadliwych ustaleń faktycznych, ograniczając inicjatywę dowodową strony podjętą celem wyczerpującego ustalenia okoliczności sprawy oraz dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Ponadto autor skargi zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez nie dopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpujące rozpatrzenie tego materiału; art. 188 o.p. poprzez nieuwzględnienie żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków: A. G. i M. G.; art. 121 § 1 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; art. 193 § 2 i § 4 oraz § 6 o.p. polegające na braku obalenia domniemania wynikającego z tych przepisów; art. 23 o.p., poprzez brak wskazania metody na podstawie której organ dokonał oszacowania podstawy opodatkowania w wysokość odmiennej niż rzeczywista. Dyrektor Izby Skarbowej w B. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna, bowiem organy w niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń, a materiał dowodowy został właściwie oceniony. Ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny wskazuj, że skarżący w 2006 r. nabył w celach handlowych samochód osobowy marki Volkswagen [...], rok prod. 2003, za kwotę brutto 12.500,00 zł - której to transakcji nie zaewidencjonował w księgach rachunkowych, Potwierdzeniem zakupu samochodu jest faktura wystawiona przez firmę Import i Sprzedaż Samochodów i Motocykli J. Ł. z siedzibą w Ł. (nr [...] z [...] kwietnia 2005 r.). Z ustaleń organów wynika również, że skarżący nie wykazał w księgach podatkowych transakcji sprzedaży ww. pojazdu na rzecz A. G. (faktura VAT nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. w kwocie brutto równej cenie zakupu tj.12.500,00 zł.). Na podstawie dołączonych do akt sprawy materiałów dowodowych z postępowania karno skarbowego (uwierzytelnionych protokołów przesłuchań świadków A. G. i jego narzeczonej M. G.), wyjaśnień strony oraz danych zawartych w publikacji "Pojazdy samochodowe wartości rynkowe. Część A VIII 2006 Info-Ekspert" organy uznały za niewiarygodną kwotę sprzedaży wykazaną przez skarżącego na fakturze VAT z [...] sierpnia 2006 r. Uznając za wiarygodne, w tym zakresie, zeznania świadków A. G. oraz M. G. Świadek A. G. zeznał, że suma, którą zapłacił za nabyty pojazd Volkswagen [...] (tj. gotówkę oraz wartość przekazanego w rozliczeniu samochodu osobowego Opel [...]) odpowiadała wartości rynkowej przedmiotowego pojazdu, biorąc pod uwagę jego stan i uszkodzenia istniejące w momencie odbioru. W trakcie przesłuchania wyjaśnił również brak dokumentu potwierdzającego przeniesienie własności Opla [...] na Pana K. D., wskazując, że przyczyna tego był fakt nie przerejestrował samochodu na siebie. Zeznania te nie są przy tym jedynym dowodem, na którym organy oparły się ustalając okoliczność zaniżenia przez skarżącego na fakturze przychodów z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki Volkswagen [...], rok prod.2003. Na tą okoliczność przeanalizowano również średnie ceny rynkowe samochodów tej marki z sierpnia 2006 r. z uwzględnieniem modelu, pojemności i roku jego produkcji (załącznik nr 23 do protokołu kontroli, tom. II akt admin.). Efektem tej analizy było stwierdzenie, że cena, która widnieje na fakturze VAT z [...] sierpnia 2006 r. jest dużo niższa od cen rynkowych takich samochodów. Zestawienie powyższych dowodów uprawniało organ do uznania, że skarżący zaniżył przychód z tytułu sprzedaży ww. samochodu osobowego. Organy logicznie uzasadniły poczynione ustalenia. Uzasadniły, dlaczego za wiarygodne uznają zeznania świadków, a przymiotu wiarygodności nie przyznają zeznaniom skarżącego. Wszystkie te elementy, wzajemnie połączone i ocenione wskazują, że w sprawie nie naruszono art. 191 o.p. Nie ma wątpliwością, że zeznania ww. świadków pozyskane przez organ pierwszej instancji z postępowania karno skarbowego mogły być wykorzystane w toczącym się postępowaniu podatkowym zgodnie z art. 181 o.p. Przepis ten pozwala, bowiem na wykorzystanie w postępowaniu podatkowym materiałów zgromadzonych m.in. w toku postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe. Przepis ten nie wartościuje, które dowody mogą być bez ograniczeń wykorzystywane w toku postępowania podatkowego, a które ewentualnie, organ ma obowiązek ponowić w toku tego postępowania. Wykorzystanie materiałów dowodowych przeprowadzonych i zgromadzonych w toku postępowania karnego, co do zasady nie narusza podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w tym zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu. Powtórzenie określonych czynności dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania karnego byłoby konieczne jedynie wówczas, kiedy ocena tych dowodów, dokonana w powiązaniu z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym, uniemożliwiłaby jednoznaczne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w konkretnej sprawie podatkowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sygn. akt I SA/Bk 547/07, LEX nr 462645). W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dostrzega istnienia takich okoliczności. Zeznania ww. świadków i materiał zgromadzony w toku postępowania podatkowego nie pozostawiają wątpliwości, co do zaniżenia przez skarżącego przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Stronie zapewniono możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu. Skarżący miał, więc możliwość odnieść się do zeznań wspomnianych świadków. Za nieuzasadniony Sąd uznaje także zarzut naruszenia art. 188 o.p., bowiem okoliczności sprzedaży samochodu zostały stwierdzone wystarczająco dowodami z przesłuchania nabywcy oraz osoby bezpośrednio uczestniczącej w transakcji, przeprowadzonymi w postępowaniu karnym skarbowym. Nie było, więc potrzeby ponawiania tych dowodów. W tym kontekście, nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie ww. świadków nie narusza praw skarżącego. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących błędnego przyjęcia wartości transakcji sprzedaży przedmiotowego samochodu osobowego Sąd zauważa, że organy nie ustaliły tej wartości jedynie na podstawie zeznań świadków, którzy potwierdzili, że cena jaką zapłacono za samochód odpowiadała jego wartości rynkowej. Wykorzystały przy tym pomocniczo informacje z publikacji "Info-Ekspert", która jako jeden z dowodów w sprawie, posłużyła wykazaniu zaniżenia przez skarżącego w fakturze VAT wartości transakcji. Organ uwzględniając stan faktyczny pojazdu (usterki techniczne wskazywane przez świadka A. G.) i fakt, że przeszedł on pozytywne badania techniczne przyjął kwotę transakcji niższą od zawartych w publikacji "Info-Ekspert", a wynikającą z zeznań świadków, a swoje ustalenia uzasadnił. Sąd nie podzielił również zarzutów w kwestii sprzedaży części samochodowych do pojazdów marki Nissan [...] i Toyota [...]. Z ustaleń organów wynika, że części samochodowe zakupiono na podstawie faktury z [...] września 2006 r. Nr [...] wystawionej przez L. z siedzibą w USA, zabezpieczonej w toku czynności przeszukania w ramach postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. (sygn. [...]). Organy ustaliły również, że skarżący w dniu [...] września 2005 r. wpłacił na konto firmy L. zaliczkę na zakup części samochodowych wymienionych w fakturze nr [...] (wyjaśnienia skarżącego z [...] lipca 2008 r. oraz informacja uzyskana w toku postępowania nr [...] z Banku Millennium S.A.). W świetle powyższego twierdzenie skarżącego i treść dołączonego na etapie postępowania odwoławczego oświadczenia K. L., jakoby do ww. transakcji nie doszło, pieniądze zostały zwrócone, a dokument zatytułowany "Invoice" nie stanowi faktury, lecz wycenę części samochodowych prawidłowo organy uznały za niewiarygodne. Uznając te twierdzenia za niewiarygodne, organy logicznie argumentowały, że w przypadku gdyby faktycznie zwrot pieniędzy miał miejsce z powodu nie dojścia transakcji do skutku, sporządzany był dowód na powyższą okoliczność. Strona nie potrafiła udowodnić faktu zwrotu gotówki. Organ natomiast, mając na uwadze całokształt okoliczności (w tym m.in. istnienie przelewów, ich nie ujęcie w księgach handlowych skarżącego) – prawidłowo wywnioskował, że strona zaniżyła przychody z tytułu sprzedaży części samochodowych zakupionych na podstawie faktury nr [...] (fakt, że jest to faktura potwierdził w swoim oświadczeniu K.L. z [...] czerwca 2009 r.). Ustalenia w tym przedmiocie są logiczne i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Ocena organu nie można, zatem zarzucić dowolności. Tym samym i w tym zakresie nie zasadne uznano zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skargi o braku podstaw do zakwestionowania rzetelności ksiąg podatkowych skarżącego, Sąd zauważa, że organy za nierzetelne uznały księgi podatkowe w zakresie niezaewidencjonowanych w niej przychodów z tytułu sprzedaży dokonanej w sierpniu i wrześniu 2006 r. oraz w zakresie kosztów uzyskania tych przychodów. Powodem tego było, co zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość, że w księgach tych nie odzwierciedlono transakcji sprzedaży samochodu osobowego Volkswagen [...] oraz transakcji sprzedaży części samochodowych. Organ wykazał nierzetelność ksiąg w ww. zakresie, czemu dał wyraz w protokole kontroli z [...] lipca 2008 r. (s.13). Niezasadny tym samym okazał się również zarzut naruszenia art. 193 § 2 i § 4 oraz § 6 o.p., który zdaniem skarżącego miał polegać na braku obalenia domniemania wynikającego z tych przepisów. Jednocześnie, organ wobec możliwości określenia podstawy opodatkowania na podstawie danych wynikających z ksiąg podatkowych, uzupełnionych dowodami uzyskanymi w toku postępowania (faktury VAT oraz zeznania świadków), odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania z tytułu sprzedaży samochodu osobowego, gdyż istniała możliwość ustalenia rzeczywistej podstawy opodatkowania, bez konieczności dokonywania oszacowania. Taką możliwość przewiduje art. 23 § 2 o.p. W związku z tym, że organ nie miał możliwości ustalenia ceny zapłaconej za części samochodowe przez nabywców stosownie do treści art.23 § 1 pkt 2 o.p. podstawę opodatkowania z tytułu ich sprzedaży ustalił w drodze oszacowania. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż zgromadzone w toku kontroli dane nie pozwalają na zastosowanie żadnej z wymienionych w art. 23 § 3 o.p. metody szacunku, uzasadnił również dlaczego. W związku z powyższym organ pierwszej instancji na podstawie art. 23 § 4 o.p. podstawę opodatkowania oszacował w inny sposób z uwzględnieniem dyrektywy płynącej z treści art. 23 § 5 o.p. Szacując podstawę opodatkowania posłużono się marżą 19,95 % wynikającą z transakcji sprzedaży części samochodowych, opisaną w protokole kontroli za rok 2005, który w zakresie transakcji służącej do wyliczenia marży ze sprzedaży części samochodowych włączono do akt niniejszej sprawy. Tym samym nie można zgodzić się z autorem skargi, że organy nie wskazały metody na podstawie, której dokonały oszacowania podstawy opodatkowania w wysokość odmiennej niż rzeczywista. Za nieuzasadniony uznano również zarzut dotyczący naruszenia przez organ podatkowy przepisów będących podstawą określenia podatku dochodowego w prawidłowej wysokości tj. art. 9a ust. 2 i 4, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1 i 1 c, art. 22 ust. 1 i 5, art. 27b, art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza, którą jak wynika z akt sprawy skarżący w 2006 r. niewątpliwie prowadził. Natomiast w art. 14 u.p.d.o.f. wskazano, jakie kwoty uważa się za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Organu bezsprzecznie ustaliły, że skarżący w 2006 r. osiągnął przychód z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej, których jednak w całości nie ewidencjonował w prowadzonych urządzeniach księgowych. Prawidłowo organy podatkowe zaliczyły również do kosztów uzyskania przychodów mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą wydatki, których nie wykazano w prowadzonych księgach rachunkowych, bowiem w myśl art. 22 ust. 1 i 5 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Natomiast zgodnie z ust. 5 wskazanego artykułu u podatników prowadzących księgi rachunkowe (handlowe) koszty uzyskania przychodów objętych tymi księgami są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe; w tym wypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 9a ust. 2 i 4 u.p.d.o.f., albowiem zgodnie z powyższymi przepisami podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej podatkiem liniowym, na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. Wybór sposobu opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej dokonany w oświadczeniu dotyczy również lat następnych, chyba że podatnik, w terminie do dnia 20 stycznia roku podatkowego, zawiadomi w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tego sposobu opodatkowania lub złoży w tym terminie pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym (tak się nie stało jednak w omawianej sprawie). Skarżący składając w dniu 13 stycznia 2004 r. stosowne oświadczenie, dokonał wyboru opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f., a organy podatkowe nie ograniczyły jego prawa w tym zakresie. W związku z powyższym nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 30c u.p.d.o.f., który stanowi, że podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub ust. 7 u.p.d.o.f., z zastrzeżeniem art. 29, 30, 30d i art. 44 ust. 4 u.p.d.o.f., wynosi 19 % podstawy obliczenia podatku. Skarżący stosownie do art. 9a ust. 2 wybrał sposób opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c (oświadczenie stanowi załącznik nr 8 do protokołu kontroli, tom II akt admin.). Tym samym zasadnie określono kwotę zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem 19% stawki podatku (podatek liniowy), o której mowa we wspomnianym art. 30c u.p.d.o.f. Na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 27b oraz art. 30c u.p.d.o.f. poprzez ich zastosowanie, pomimo braku przesłanek do tego. Z art. 27b u.p.d.o.f. wynika, bowiem, że podatek dochodowy, obliczony zgodnie z art. 27 lub art. 30c u.p.d.o.f., w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne. Z ustaleń organów wynika, że skarżący w 2006 r. opłacał składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, tym samym zasadne było obniżenie podatku o kwotę uiszczonych składek. Nie można zgodzić się również z zarzutem niewłaściwego zastosowania art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f.. Przepis ten daje organ kontroli skarbowej uprawnienie do wydania decyzji określającej podatek w innej wysokość niż podatek wynikający z zeznania podatnika. W świetle powyższego organ skarbowy miał prawo do wydania decyzji określającej wielkość zobowiązania podatkowego za 2006 r. w prawidłowej wysokości, mając na uwadze poczynione ustalenia skutkujące zaniżeniem przez skarżącego w prowadzonych księgach rachunkowych przychodów o kwotę 63.079,00 zł oraz kosztów ich uzyskania o kwotę 42.316,90 zł. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku toczyły się sprawy ze skarg Pana K. D.: 1) w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaniżonej zaliczki za sierpień 2006 r. na podatek dochodowy od osób fizycznych (sygn. akt I SA/Bk 373/09) oraz 2) w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2006 r. (sygn. akt I SA/Bk 469/09), w których Sąd prawomocnymi orzeczeniami oddalił skargi skarżącego. Powyższe orzeczenia oparte były na tym samym stanie faktycznym, jak sprawa, która była przedmiotem orzeczenia w omawianej sprawie. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).