I SA/Bk 2/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Piotr Pietrasz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2005 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r. zawiesił postępowanie ze skargi P. P. Spółka z o. o. w W., zwanej dalej Skarżącą w przedmiocie podatku VAT za maj 2005 r., wskazując jako podstawę prawną tego postanowienia art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Pismem z dnia 7 października 2008 r. Skarżąca wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania. W piśmie tym wskazano, iż istotą sporu pomiędzy Spółką a organami podatkowymi jest sposób traktowania dla potrzeb VAT czynności udostępnienia w ramach umów zlecenia przez Spółkę kooperantom specjalistycznych maszyn w celu wykonania na rzecz Spółki usług w zakresie produkcji i montażu. Zdaniem organów podatkowych opisana czynność stanowi odpłatne świadczenie usług, które podlega opodatkowaniu VAT na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Spółki natomiast przekazanie maszyn nie stanowi odpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisów o VAT. A zatem, spór pomiędzy Spółką a organami podatkowymi dotyczy w pierwszym rzędzie kwalifikacji podatkowej określonych czynności. Tylko w razie stwierdzenia, że w związku z wykonaniem tych czynności powinien być odprowadzony podatek VAT, aktualna staje się kwestia ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. W odniesieniu do sposobu rozliczeń dla potrzeb VAT opisanych czynności, władze skarbowe rozpoczęły wobec Spółki kilka postępowań. W tym kontekście, Spółka wskazała, że analogiczne (pod względem stanu faktycznego, jak i prawnego) postępowanie zostało zakończone wyrokiem NSA z dnia 23 kwietnia 2008 r. (sygn. I FSK 1788/07) wydanym na podstawie skarg kasacyjnych (wniesionych zarówno przez Spółkę jak i Dyrektora IS) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 lipca 2007 r. (sygn. akt I SA/Bk 155/07). Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku obszernie odniósł się do samej istoty analizowanego zagadnienia opodatkowania czynności udostępnienia urządzeń przez Spółkę. Wyrok ten został wprawdzie wydany w konkretnej sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego Spółki za luty 2005 r., jednak ze względu na powagę orzeczeń sądu drugiej instancji, jego treść może stanowić niezwykle istotną wskazówkę przy rozstrzyganiu sprawy, której dotyczy niniejszy wniosek tym bardziej, że NSA rozstrzygał na podstawie analogicznego stanu faktycznego i prawnego. Znaczenie wyroku NSA dla innych postępowań dostrzegają również organy podatkowe, czego przykładem jest fakt, że w ostatnim czasie Dyrektor Izby Skarbowej w B. umorzył postępowanie wobec Spółki w sprawie VAT za niektóre miesiące 2004 r., podczas gdy wcześniej organy podatkowe wysuwały w tym postępowaniu wobec Spółki zarzuty analogiczne do zarzutów podnoszonych w postępowaniu, którego dotyczy niniejszy wniosek. Podsumowując wskazano, iż należy uznać, że Spółka prawidłowo wykazała podatek VAT za maj 2005 r. i nie doszło do zaniżenia kwoty podatku należnego. Tym samym w analizowanym przypadku nie ma podstaw do nałożenia na Spółkę dodatkowego zobowiązania podatkowego. A zatem, należy uznać, że rozważania dotyczące zgodności polskich przepisów regulujących dodatkowe zobowiązanie podatkowe z prawem wspólnotowym stały się bezprzedmiotowe dla sprawy i zawieszone postępowanie powinno zostać podjęte z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. W myśl art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym; W sprawie o sygn. akt I FSK 1062/06 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 31 lipca 2007 r. skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne na podstawie 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Pytanie dotyczy wykładni przepisów art. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) oraz art. 2, art. 10 ust. 1 lit a), art. 10 ust. 2, art. 27 ust. 1 i art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), i odpowiedzi czy ww. przepisy wyłączają możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z art. 128 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. W przedmiotowej sprawie nie ustała natomiast przyczyna będąca przesłanką zawieszenia postępowania. ETS nie wydał bowiem jeszcze orzeczenia będącego odpowiedzią na wyżej wskazane pytanie przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy również wskazać, iż niewątpliwie byt decyzji w przedmiocie wymiaru tzw. dodatkowego zobowiązania podatkowego jest związany z bytem decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym). Wadliwość tej ostatniej w zakresie określenia wysokości zobowiązania skutkuje wadliwością decyzji "sankcyjnej". Przyjęcie zasady, zgodnie z którą Sąd niezawieszałby postępowań, w których stwierdzonoby wadliwości decyzji określającej wysokość zobowiązania, co w konsekwencji wiązałoby się z koniecznością uchylenia decyzji w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, oznaczałoby konieczność dokonania swoistego "przedsądu". Takie postępowanie nie jest jednak przewidziane w przepisach ustawy p.p.s.a. Należy również wskazać, iż zagadnieniem spornym w sprawie nie jest tylko sposób traktowania dla potrzeb VAT czynności udostępnienia w ramach umów zlecenia przez Spółkę kooperantom specjalistycznych maszyn w celu wykonania na rzecz Spółki usług w zakresie produkcji i montażu. Oprócz tej kwestii w skardze Spółka podniosła jeszcze inne zarzuty natury materialnoprawnej. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 128 § 1 i art. 131 p.p.s.a. postanowił odmówić podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie.