I SA/Bk 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 marca 2012 r. sprawy ze skargi "S" R. B. Spółka jawna w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. "S" R. B. Sp. jawna w B. (dalej również jako spółka) złożyła do Ministra Finansów - reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do napędu samochodów marki Chrysler Grand i Toyota Avensis. We wniosku wskazano, że spółka jest na dzień 1 stycznia 2011 r. właścicielem wykorzystywanych przy prowadzeniu działalności gospodarczej samochodów ciężarowych marki Chrysler Grand o masie całkowitej 570 kg (nabytego 24 maja 1999 r.) i Toyota Avensis o masie całkowitej 568 kg, użytkowanego od 18 sierpnia 2003 r. na podstawie umowy leasingu i nabytego od leasingodawcy 12 października 2006 r. Do 31 grudnia 2010 r. spółka odliczała podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do wymienionych samochodów ciężarowych. Na wniosek Spółki Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., wydał [...] maja 2009 r. interpretację indywidualną nr [...], w której stwierdził między innymi, iż spółka ma prawo odliczać od podatku należnego za dany kwartał rozliczeniowy podatek naliczony związany z nabyciem paliwa do samochodów ciężarowych będących w jej posiadaniu przed 1 kwietnia 2004 r. Przedmiotowa interpretacja indywidualna do dnia składnia wniosku nie została z urzędu uchylona lub też zmieniona. Do chwili obecnej spółka nie wystąpiła do okręgowej stacji kontroli pojazdów o wydanie zaświadczeń, iż opisane powyżej samochody ciężarowe spełniają wymagania w zakresie podatku od towarów i usług dotyczące samochodów ciężarowych, wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym, Dz. U. Nr 247, poz. 1652 (dalej również jako: "ustawa zmieniająca"). Od 1 stycznia 2011 r. spółka nie odlicza podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do przedmiotowych dwóch samochodów ciężarowych. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym spółka sformułowała następujące pytanie: czy, nie uzyskując po dniu 1 stycznia 2011 r. zaświadczeń, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy zmieniającej, w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. ma prawo pomniejszać podatek należny za dany kwartał rozliczeniowy o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do ww. samochodów ciężarowych, których masa całkowita nie przekracza 3,5 tony? Przedstawiając własne stanowisko spółka uznała, że ponieważ użytkowała przed 1 kwietnia 2004 r. przy prowadzeniu działalności gospodarczej wyżej wymienione samochody ciężarowe, nie spoczywa na niej obowiązek uzyskania po 1 stycznia 2011 r. zaświadczeń, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy zmieniającej. Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.t.u.") spółka ma prawo pomniejszać podatek należny za dany kwartał rozliczeniowy o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do ww. samochodów. Od 1 stycznia 2011 r. w stosunku do niej nie znajduje też zastosowanie ograniczenie, o którym mowa w art. 4 ustawy zmieniającej. W interpretacji indywidualnej z [...] października 2011 r. nr [...], działający w imieniu Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny przytoczył treść przepisów art. 3 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 4 ustawy zmieniającej i stwierdził, że skoro spółka nie posiada zaświadczeń potwierdzających, że samochody spełniają warunki określone w art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy zmieniającej, to nie jest uprawniona od 1 stycznia 2011 r. do odliczania podatku naliczonego przy nabyciu paliwa służącego do ich napędu. W ocenie Ministra Finansów, na rozstrzygnięcie tej kwestii nie może mieć wpływu fakt otrzymania przez spółkę interpretacji indywidualnej wydanej 12 maja 2009 r., gdyż rozstrzygała ona kwestię na gruncie innych, nieobowiązujących w 2011 r. przepisów prawa. W skardze na powyższą interpretację pełnomocnik spółki wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie: (1) art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 11 grudnia 2006 r. nr 347, s. 1 ze zm.) - poprzez uznanie, iż w zakresie podatku od towarów i usług na terenie Rzeczypospolitej Polskiej może zostać wprowadzone z dniem 1 stycznia 2011 r. dla spółki ograniczenie w odliczaniu podatku naliczonego, które nie obowiązywało na dzień 1 maja 2004 r.; (2) art. 86 ust. 1 u.p.t.u., polegające na błędnej jego interpretacji oraz ustaleniu, iż możliwe jest "odebranie" uprawnienia do odliczania podatku naliczonego od podatku należnego z tytułu nabycia paliwa do samochodów ciężarowych, które przysługiwało w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2010 r. i zostało między innymi potwierdzone interpretacją indywidualną Ministra Finansów nr [...] z [...] maja 2009 r., która do dnia złożenia niniejszej skargi nie została uchylona lub też zmieniona; (3) art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) polegające na rozpatrzeniu przez organ wniosku bez uwzględnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22 grudnia 2008 r. (sygn. akt C-414/07) w sprawie dotyczącej wskazania, iż wspólny system podatku od wartości dodanej stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie Unii Europejskiej wprowadzało nowe ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego, które nie obowiązywały na dzień wstąpienia kraju do Unii Europejskiej. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przede wszystkim klauzulę "stand still", która stanowi, iż nowe państwa członkowskie Unii Europejskiej nie mają prawa dokonywania zmian swych wewnętrznych przepisów w zakresie podatku od wartości dodanej obowiązujących przed przystąpieniem do Unii Europejskiej. Wskazał, iż w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2010 r. spółka, jako czynny podatnik od towarów i usług, miała prawo pomniejszać podatek należny za dany kwartał o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa do samochodów marki Chrysler Grand oraz Toyota Avensis. Z uwagi na powyższe, ograniczenie w zakresie odliczania podatku naliczonego wprowadzone przez Rzeczpospolitą Polską na podstawie art. 4 ustawy zmieniającej nie powinno mieć zastosowania. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podniósł również, że na podstawie art. 177 oraz art. 398 Dyrektywy 2006/112/WE Rzeczpospolita Polska wystąpiła do Komisji Europejskiej o konsultację w zakresie wyłączenia podatnikom VAT prawa do odliczenia VAT od zakupu paliwa wykorzystywanego do napędu niektórych pojazdów samochodowych. Rozwiązanie to w dniu 30 września 2009 r. było przedmiotem konsultacji z Komitetem ds. VAT w Unii Europejskiej, co stanowi wymóg formalny jego wprowadzenia. Konieczność dokonania zmian w u.p.t.u. wiązała się również z koniecznością uwzględnienia w przepisach decyzji wykonawczej Rady z 27 września 2010 r. nr 2010/581/WE upoważniającej Rzeczpospolitą Polską do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE (Dz. U. UE seria L nr 256, s. 24). Na podstawie ust. 1 tej decyzji, w ramach odstępstwa od art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rzeczpospolita Polska została uprawniona do ograniczenia do 60% prawa do odliczenia VAT należnego z tytułu zakupu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, przewozu, wynajmu lub leasingu pojazdów silnikowych innych niż pojazdy osobowe, do maksymalnej kwoty 6.000 PLN. Ograniczenie to ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów silnikowych, innych niż pojazdy osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg i dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Spór w sprawie dotyczy istnienia w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w sytuacji, gdy pojazdy te były użytkowane również przed 1 stycznia 2011 r. Rozstrzygając ten spór w pierwszej kolejności przytoczyć należy uregulowania dotyczące prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. O tym, co stanowi kwotę podatku naliczonego decyduje przepis art. 86 ust. 2 u.p.t.u. zawierający katalog źródeł tego podatku. Jednocześnie ustawodawca przewidział szczególny sposób określenia podatku naliczonego w przypadku nabycia samochodów osobowych i niektórych innych pojazdów samochodowych. Dodatkowo wyłączył możliwość odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz niektórych pojazdów samochodowych. Kwestie te uregulowane zostały szczegółowo w cytowanej ustawie o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym, która z wyjątkami nie mającymi w sprawie zastosowania, weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej, w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 3 ust. 1. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi z kolei, że w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2012 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 u.p.t.u., stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepis ust. 1 nie dotyczy: 1) pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van; 2) pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków; 3) pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków; 4) pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu; 5) pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy; 6) pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; 7) przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 3 ustawy zmieniającej, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 2 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań. Orzekający w tej sprawie Sąd podziela wykładnię wymienionych przepisów ustawy zmieniającej, zaprezentowaną w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Po 720/11 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1692/11 - oba orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Analiza powyższych przepisów nie daje przede wszystkim podstaw do przyjęcia, że wyłączenie o którym mowa w art. 4 ustawy zmieniającej nie dotyczy pojazdów nabytych i użytkowanych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 1 stycznia 2011 r. Daty wskazane w art. 3 ust. 1, do którego odsyła przepis art. 4, wyznaczają okres obowiązywania tego przepisu, nie są zaś cechami samochodów w nim wymienionych. Analiza tych przepisów wskazuje ponadto, iż od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. ograniczenie w zakresie odliczania podatku naliczonego przy nabyciu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu dotyczy: po pierwsze - samochodów osobowych, po drugie - niektórych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. W tym drugim przypadku jednak z wyjątkiem pojazdów samochodowych objętych od 1 stycznia 2011 r. pełnym odliczeniem podatku, tzn. pojazdów samochodowych, do których zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy zmieniającej nie stosuje się ograniczenia podatku. Przy czym możliwość objęcia pełnym odliczeniem podatku naliczonego pojazdów samochodowych wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 1 - 4 ustawy zmieniającej uzależniona jest zgodnie z art. 3 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 4 tej ustawy, od dysponowania stosownym zaświadczeniem wydanym przez okręgową stację kontroli pojazdów oraz właściwej adnotacji o spełnieniu określonych wymagań w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Wobec powyższego prawidłowe jest stanowisko Ministra Finansów wskazujące, że skoro spółka nie posiada zaświadczeń potwierdzających, iż samochody wskazane we wniosku o wydanie interpretacji (o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony) spełniają warunki określone w art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy zmieniającej, to nie jest uprawniona od 1 stycznia 2011 r. do odliczania podatku naliczonego przy nabyciu paliwa służącego do ich napędu. W realiach tej sprawy bez znaczenie jest fakt, że spółka do końca grudnia 2010 r. korzystała z uprawnienia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia paliwa do wskazanych pojazdów samochodowych, co zostało potwierdzone w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z [...] maja 2009 r. nr [...]. Pozbawieniu tego uprawnienia od 1 stycznia 2011 r. nie stoi na przeszkodzie, że ww. interpretacja nie została uchylona ani zmieniona. Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że interpretacja, na którą powołał się pełnomocnik dotyczyła innego stanu faktycznego i prawnego. Owszem, interpretacja ta nadal znajduje się w obrocie prawnym, lecz z oczywistych powodów odnosić się może tylko do stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE, Sąd stwierdza, że przewidziane w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. ograniczenia w prawie do odliczenia VAT od zakupu paliwa wykorzystywanego do napędu niektórych pojazdów samochodowych są zgodne z prawem wspólnotowym. Zgodnie z art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, Rada określa wydatki, które nie dają prawa do odliczenia VAT. W żadnym przypadku prawo do odliczenia VAT nie dotyczy wydatków, które nie są ściśle związane z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkę lub wydatki reprezentacyjne. Do czasu wejścia w życie przepisów, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą utrzymać wszystkie wyłączenia przewidziane w prawie krajowym w dniu 1 stycznia 1979 r. lub, w odniesieniu do państw członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty po tym terminie, przepisy obowiązujące w dniu ich przystąpienia. Cytowana regulacja zawiera klauzulę stałości (stand still), która przewiduje zachowanie krajowych wyłączeń prawa do odliczenia, które istniały przed wejściem w życie Dyrektywy. W związku z tą klauzulą nie może zatem dojść do wprowadzenia nowych wyłączeń prawa do odliczenia, wcześniej nieznanych prawu krajowemu. Pamiętać przy tym trzeba, że Dyrektywa 2006/112/WE przewiduje możliwość upoważnienia przez Radę każdego państwa członkowskiego do wprowadzenia szczególnych środków stanowiących odstępstwo od przepisów dyrektywy w celu upraszczania poboru VAT lub zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania (art. 395 ust. 1 tego aktu). W związku z brakiem możliwości przyznania pełnego prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przy nabyciu samochodów osobowych, Rzeczpospolita Polska złożyła do Komisji Europejskiej wniosek o uzyskanie derogacji na stosowanie szczególnego środka w zakresie ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego od niektórych pojazdów samochodowych nią objętych oraz braku konieczności rozliczania podatku od towarów i usług w przypadku wykorzystywania tych pojazdów do celów prywatnych. Rada podjęła 27 września 2010 r. decyzję wykonawczą 2010/581/UE upoważniającą Rzeczpospolitą Polską do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. W ramach odstępstwa od art. 168 dyrektywy 2006/112/WE Rzeczpospolita Polska została uprawniona do ograniczenia do 60 % prawa do odliczenia podatku VAT należnego z tytułu zakupu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, przywozu, wynajmu lub leasingu pojazdów silnikowych innych niż pojazdy osobowe, do maksymalnej kwoty 6.000 PLN. Ograniczenie to ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów silnikowych, innych niż pojazdy osobowe o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg i dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Przy czym, przewidziane upoważnienie nie ma zastosowania do: pojazdów zakupionych w celu odsprzedaży, wynajmu lub leasingu; pojazdów, które zgodnie z kryteriami ustanowionymi w przepisach podatkowych uważa się za pojazdy przeznaczone głównie do przewozu towarów; pojazdów przeznaczonych do wykonywania specjalnych funkcji; pojazdów, które konstrukcyjnie przeznaczone są do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą. Realizację upoważnienia zawartego w przywołanej decyzji wykonawczej Rady stanowią m.in. zapisy art. 3 ust. 1-3 ustawy zmieniającej. Podkreślenia wymaga ponadto, że każde państwo członkowskie jest upoważnione do częściowego lub całkowitego wyłączenia wszystkich lub niektórych dóbr inwestycyjnych lub innych dóbr z przepisów dotyczących odliczeń. Może się to jednak odbyć jedynie z przyczyn wynikających z koniunktury gospodarczej i po konsultacji z Komitetem ds. VAT, o którym mowa w art. 398 Dyrektywy 2006/112/WE (zob. art. 177 Dyrektywy 2006/112/WE). Trafnie organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że realizując te uprawnienie Rzeczpospolita Polska wystąpiła do Komisji Europejskiej o konsultację, na podstawie art. 177 oraz art. 398 ww. Dyrektywy, w zakresie wyłączenia podatnikom podatku VAT prawa do odliczenia podatku VAT od zakupu paliwa wykorzystywanego do napędu niektórych pojazdów samochodowych. Rozwiązanie to w dniu 30 września 2009 r. było przedmiotem konsultacji z Komitetem ds. VAT w Unii Europejskiej, co stanowi wymóg formalny jego wprowadzenia. Powyższe wskazuje, że wprowadzone w ustawie zmieniającej ograniczenia i wyłączenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodów oraz paliwa wykorzystywanego do ich napędu są konsekwencją: wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora, przywołanej decyzji wykonawczej Rady z 27 września 2010 r. oraz konsultacji z Komitetem ds. VAT z 30 września 2009 r. w sprawie ograniczenia odliczenia podatku naliczonego od paliwa do samochodów. Zachowane zostały zatem procedury umożliwiające wprowadzenie m.in. takiego przepisu, jak art. 4 ustawy zmieniającej. Powyższe okoliczności przekonują, że wydana w tej sprawie interpretacja jest zgodna z prawem. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.