I SA/Bk 219/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. oraz umorzenia postępowania w części dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. - na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej w skrócie: "o.p.") - odmówił P. J. (dalej jako Skarżący) umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 11.893,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.387,00 zł. W części dotyczącej umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 3.400,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.452,00 zł organ ten umorzył postępowanie na podstawie art. 208 § 1 o.p. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności organ odwoławczy podzielił stanowisko w zakresie przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 3.400,00 zł oraz braku przedawnienia w stosunku do zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 11.893,00 zł. Wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. odroczył skarżącemu do [...] października 2013 r. zapłatę zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w łącznej kwocie 15.203,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 3.245.00 zł. Skarżący nie dotrzymał odroczonego terminu zapłaty zaległości. Bieg terminu przedawnienia dla ww. zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. uległ zawieszeniu zgodnie z art. 70 § 2 pkt 1 o.p. od dnia wydania decyzji o odroczeniu zapłaty zaległości, tj. od [...] grudnia 2012 r. do dnia terminu płatności odroczonej zaległości tj. [...] października 2013 r. Zaległość w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 3.400.00 zł (z terminem płatności 27 grudnia 2007 r.) z powodu braku skutecznych środków egzekucyjnych przedawniła się z dniem 2 listopada 2013 r. W związku z powyższym postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie w trybie art. 208 § 1 o.p. Natomiast wymagalna jest zaległość w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 11.893,00 zł (powstała z tytułu nienależnego zwrotu). Datą dokonania zwrotu z korekty deklaracji VAT-7 za listopad 2007 r. złożonej 28 grudnia 2011 r. był 23 marca 2012 r., zatem termin przedawnienia zaczął biec od 1 stycznia 2013 r. i zobowiązanie to jest wymagalne na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do wniosku w zakresie umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 11.893,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania w tym zakresie stwierdził, że rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o analizę zebranego materiału dowodowego, mając na uwadze sytuację finansową i osobistą Skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania ustalono, na podstawie złożonego oświadczenia o stanie finansowym i majątkowym oraz informacji będących w posiadaniu organu, że Skarżący jest obecnie osobą bezrobotną, utrzymuje się z prac dorywczych, korzysta z pomocy ojca (nocleg, wyżywienie, ubezpieczenie), nie posiada majątku ruchomego ani nieruchomego, oszczędności, środków na rachunku bankowym, akcji, obligacji. Skarżący jest zadłużony z tytułu zakupu materiałów budowlanych wobec firmy I. [...] K. J. oraz z tytułu mandatu karnego na kwotę 100 zł. Posiada wierzytelności od C., B. G. na kwotę 117.826,48 zł oraz B., K. B. na kwotę 3.000,00 zł. W 2013 r. Skarżący nie podjął żadnej pracy dorywczej w formie zlecenia lub umowy o dzieło. Jak podniósł we wniosku i w odwołaniu, cierpi na depresję, która nie pozwala podjąć jakiejkolwiek pracy. Skarżący ma rozpoznaną chorobę krążka międzykręgowego, lecz nie stosuje rehabilitacji z powodu braku możliwości finansowych. Na wniosek córki, Skarżącemu zostały umorzone alimenty bieżące jak i zaległe. W zeznaniu PIT-36 za 2011 r. Skarżący wykazał dochód z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 822,52 zł, w zeznaniu PIT-37 za 2012 r. dochód z działalności wykonywanej osobiście oraz z innych źródeł w łącznej kwocie 3.993,26 zł. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, za przyznaniem ulgi podatkowej przemawiać mogą jedynie przypadki wyjątkowe i niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Taka sytuacja nie miała miejsca w przypadku Skarżącego. Jak wynika z akt sprawy [...] marca 2012 r. zwrócono Skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z korekt deklaracji VAT-7: za 10/2007r. w kwocie 8.527,00 zł oraz za 11/2007r. w kwocie 11.893,00 zł. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] dokonał odmiennego rozliczenia niż w korektach deklaracji VAT-7. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organ I instancji. Zatem większość argumentów dotyczących decyzji wymiarowej była weryfikowana na etapie rozpatrywania odwołania przez właściwy i nie znajdują one uzasadnienia w prowadzonym postępowaniu w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dokonanie przez organ podatkowy zgodnie z dyspozycją Skarżącego zwrotu kwoty wynikającej z deklaracji korygującej na wskazany rachunek bankowy nie przesądziło o poprawności złożonych rozliczeń. Należało wziąć pod uwagę, że w przypadku niewłaściwego rozliczenia konieczny będzie zwrot podatku. Dokonując korekty deklaracji VAT-7 w nieprawidłowy sposób i odliczając tzw. ulgę za złe długi Skarżący przyczynił się do powstania zaległości podatkowej, a uchybienie przepisom prawa podatkowego nie może stanowić przesłanki do udzielenia tak szczególnej ulgi, jaką jest umorzenie zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. Podatnik ponosi osobistą odpowiedzialność za swoje działania prawno-podatkowe i konsekwencje nieprawidłowego stosowania przez siebie przepisów podatkowych, jak również rozdysponowanie całości kwoty zwrotu na posiadane zadłużenia wobec osób trzecich. W przypadku nieprawidłowego zastosowania przepisów podatkowych, trudno mówić o wystąpieniu nadzwyczajnej okoliczności, która dopiero w zestawieniu z trudną sytuacją materialną spełniałaby przesłankę "ważnego interesu podatnika" w rozumieniu art. 67 § 1 o.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, uwzględnienie wniosku stanowiłoby zatem przerzucenie na Skarb Państwa odpowiedzialności za "rozdysponowanie" nienależnie otrzymanego zwrotu podatku. Taka sytuacja wypaczyłaby zasadę równości podmiotów wobec prawa i byłaby sprzeczna z regułami konkurencji oraz uniemożliwiłaby prowadzenie rozsądnej polityki fiskalnej. Ponadto przyznanie pomocy w formie umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę byłoby równoznaczne z brakiem możliwości dochodzenia tych zobowiązań w przyszłości. Brak obecnie dochodów do zrealizowania zaległości podatkowej, nie stanowi sam w sobie wystarczającej przesłanki do umorzenia. Dopóki istnieje szansa na wyegzekwowanie zaległości podatkowej, dopóty umorzenie zaległości przed wyczerpaniem wszystkich prawnie dopuszczalnych możliwości, byłoby przedwczesne i sprzeczne z interesem społecznym. W przypadku Skarżącego taka sytuacja istnieje, gdyż jak sam zeznał do protokołu o stanie majątkowym z 4 listopada 2013 r. posiada wierzytelności na łączną kwotę ponad 120.000 zł. W odwołaniu Skarżący poinformował, że Sąd nie rozstrzygnął sprawy wspomnianych wierzytelności, jednakże w żaden nie przesądza to o finale sporu z udziałem B. G. C. Organ wskazał również, że w interesie publicznym leży dbanie przez organy o maksymalizację dochodów Skarbu Państwa poprzez uiszczanie podatków i ich egzekwowanie. Do podatnika należy inicjatywa w zdobyciu środków na pokrycie swoich należności podatkowych i to on powinien poszukiwać wyjścia z trudnej sytuacji finansowej bez udziału budżetu państwa. Tym bardziej, iż Skarżący jest osobą młodą, a w aktach sprawy brak jest dokumentów na poparcie twierdzeń o jego niezdolności do pracy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., organ I instancji, bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów słusznie uznał, że okoliczności, które zdaniem Skarżącego przemawiają za uwzględnieniem przedmiotowej prośby, w rzeczywistości nie mają takiego charakteru, o jakim mowa w art. 67a § 1 pkt 3 o.p. W skardze do tut. Sądu Skarżący podniósł, że organ widząc błędne korekty miał 3 miesiące na skorzystanie z innej drogi (art. 247 § 1 pkt 1 i 2 o.p.), gdyż istnienie możliwość dokonania korekty do złożonej korekty deklaracji VAT-7. Oświadczył, że nie przyczynił się bezpośrednio do podjęcia decyzji o wysłaniu spornej kwoty na konto. Zdaniem Skarżącego organy naruszyły zaufanie obywatela oraz ważny interes podatnika i to zagadnienie wstępne należy rozstrzygnąć jednocześnie korzystając z możliwości zawieszenia postępowania. W piśmie z dnia 29 lipca 2014 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik Skarżącego poparł skargę i precyzując stanowisko przedstawione w skardze zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: (-) art. 67a § 1 pkt 3 o.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przez ważny interes podatnika warunkujący przyznanie ulgi podatkowej, o której mowa w tym przepisie, rozumieć należy jedynie przypadki wyjątkowe i niezależne od sposobu postępowania podatnika, co doprowadziło do nieuwzględnienia słusznego interesu podatnika, wobec czego wydano decyzje odmawiające umorzenia zaległości podatkowych; (-) art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p., poprzez nieustalenie rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej Skarżącego, jego możliwości zarobkowych w okresie wydawania decyzji, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy i do obciążenia Skarżącego negatywnymi skutkami okoliczności nieudowodnionych. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podczas rozprawy w dniu 22 sierpnia 2014 r. pełnomocnik przedłożył dokumenty wskazujące na stan zdrowia Skarżącego oraz trudnienie się zbieraniem złomu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną wydanych w tej sprawie decyzji jest m.in. art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Daje on organom podatkowym możliwość umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Decyzję w przedmiocie zastosowania takiej ulgi organy podatkowe podejmują w ramach tzw. uznania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia wystąpienia omawianych przesłanek bądź jednej z nich organ ma możliwość umorzenia zaległości podatkowej. Tym przejawia się swego rodzaju "luz decyzyjny", albowiem organ nie ma obowiązku udzielenia wnioskowanej ulgi nawet gdy spełniona zostanie jedna z przesłanek zawartych w analizowanym przepisie. Organ może - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie udzielenia ulgi, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia (por. L. Etel, komentarz do art. 48 Ordynacji podatkowej [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2013, wyd. V.). Przy czym, wykładnia art. 67a § 1 pkt 3 o.p. wskazuje, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, że w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska, Glosa do wyroku NSA z 26 września 2002 r., III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1117/08). Konstrukcja art. 67a § 1 o.p. determinuje zakres kontroli sądowej decyzji wydanych na podstawie tego przepisu. Sąd nie jest organem trzeciej instancji, zatem nie może oceniać wyboru organu w zakresie uznania administracyjnego pod względem słuszności, czy też celowości. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy organ działał zgodnie z przepisami proceduralnymi i czy wyciągnął logiczne i poprawne wnioski w zakresie wystąpienia przesłanek zawartych w art. 67a § 1 o.p. Treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej opiera się na niedookreślonych pojęciach - ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego - których wystąpienie uprawnia organ podatkowy do umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, czy też do umorzenia odsetek za zwłokę. Z racji tej, nie istnieje określony katalog sytuacji, które z góry mogłyby zostać zakwalifikowane jako ważny interes podatnika, czy też interes publiczny. To okoliczności konkretnej sprawy pozwalają na stwierdzenie, czy występują powody, dla których z punktu widzenia wskazanych przesłanek uzasadnione jest zastosowanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Ogólnie rzecz ujmując orzecznictwo sądów administracyjnych i doktryna prawa jako ważny interes podatnika definiuje sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe, losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy równoczesnym uwzględnieniu normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. "Ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Z kolei interes publiczny utożsamiany jest z taką dyrektywą postępowania, która nakazuje mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (zob. wyroki NSA: z 22 kwietnia 1999 r. sygn. akt SA/Sz 850/98 i z 10 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 31/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; L. Etel, Komentarz do art. 22 Ordynacji podatkowej zawarty w przywołanym wyżej Komentarzu LEX 2013, wyd. V.). Efektem takiej regulacji jest obowiązek uwzględniania zobiektywizowanych kryteriów, zgodnych z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, a nie subiektywnymi odczuciami podatnika. Powyższe wymaga od organu podatkowego szczególnej wnikliwości w rozważeniu, czy ważny interes podatnika lub interes publiczny przemawiają za umorzeniem zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przywołane wyżej poglądy. Stwierdza jednocześnie, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe obu instancji rozważały argumenty Skarżącego o zastosowanie ulgi w odniesieniu do przesłanki "ważnego interesu podatnika", jak też brały pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Wskazuje na to zarówno sposób, jak też charakter prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Ocena argumentów strony pod kątem przywołanych wyżej przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 o.p., znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Przeanalizowano oświadczenie Skarżącego o stanie majątkowym. Rozważono przedłożone przez stronę dokumenty i wyjaśnienia. Ustalono charakter powstałych zaległości. Organy nie uznały jednakże sytuacji majątkowej i osobistej strony jako wyjątkowej i uzasadniającej zastosowanie wnioskowanej ulgi. Stwierdziły, że w sprawie tej nie może być mowy o istnieniu ważnego interesu podatnika, nie wystąpiła też przesłanka interesu publicznego. Zdaniem Sądu, powyższa ocena jest swobodna i przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak też uwzględnia przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Wynik powyższej oceny, mimo że niezgodny z oczekiwaniami Skarżącego nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił wnioskowanego umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 11.893,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.387,00 zł. Wbrew zarzutom sformułowanym przez pełnomocnika organy nie poprzestały na badaniu ważnego interesu podatnika jedynie przez pryzmat wyjątkowości i nadzwyczajności jego położenia. Uwzględniły również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, strukturę jego niskich dochodów (głównie ze sprzedaży złomu) oraz wydatków, jak też oceniły twierdzenia odnoszące się do jego stanu zdrowia. Z oświadczenia złożonego w toku postępowania wynika, że Skarżący nie posiada nieruchomości, majątku ruchomego ani oszczędności. Korzysta z pomocy ojca, który zapewnia mu nocleg, wyżywienie i ubezpieczenie. Trudni się zbieraniem złomu, makulatury itp. Posiada zadłużenie z tytułu zakupu materiałów budowlanych oraz z tytułu mandatu karnego. Przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa i życiowa niewątpliwie utrudnia realizację ciążących na Skarżącym zaległości podatkowych. Nie oznacza jednak, że można ją określić jako stan nadzwyczajny, wyjątkowy, uzasadniający zastosowanie wnioskowanej przez niego ulgi. Przede wszystkim Skarżący nie wykazał w żaden sposób, aby znajdował się w takim położeniu, które uniemożliwia podjęcie pracy. Przedłożone kserokopie wyniku badania rtg kręgosłupa oraz skierowania do poradni neurologicznej nie dowodzą stanu niezdolności do pracy. Ponadto, Skarżący posiada wierzytelności na kwotę ponad 120.000 zł i nadal istnieje możliwość ich zaspokojenia. W tej sytuacji rezygnacja z podatku, a do tego sprowadzałoby się umorzenie zaległości podatkowych Skarżącego, byłaby sprzeczna z interesem publicznym. Rezygnacja z należnych wpływów do budżetu Państwa, może nastąpić w szczególnych sytuacjach. Podstawowym obowiązkiem wszystkich obywateli jest płacenie podatków. Umorzenie zaległości jest równoznaczne z przerzuceniem ekonomicznych skutków działania podatnika na pozostałych podatników. Sama aktualna trudna sytuacja Skarżącego nie pozwala na uznanie, że w sprawie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Dopóki istnieją możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Dodatkowo należy zauważyć, że Skarżący przyczynił się do powstania zaległości podatkowej. Dokonał bowiem nieprawidłowej korekty deklaracji VAT-7 za październik i listopad 2007 r., której efektem było zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy. Nieprawidłowość tej korekty została zweryfikowana w późniejszym postępowaniu podatkowym, a kontrola instancyjna rozstrzygnięcia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w tym względzie potwierdziła ten stan rzeczy. Umorzenie zaległości byłoby więc sprzeczne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), wyrazem której jest jednakowe traktowanie podatników znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Wobec powyższego nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. Organy nie naruszyły także art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Swoje rozstrzygnięcia oparły na analizie wystąpienia ustawowych przesłanek zawartych w tej regulacji, tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Organy prawidłowo umorzyły postępowanie w części dotyczącej wniosku o umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. w kwocie 3.400,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 2.452,00 zł. W tym zakresie bowiem doszło do przedawnienia zaległości w ww. podatku. Sąd podziela stanowisko wyrażone w tej kwestii w zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie kwestionowała ponadto prawidłowości tej części rozstrzygnięcia. Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).