I SA/Bk 235/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego M. T. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Stosownie do powyższego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy doradcę podatkowego M. T. (k. 57). Na rozprawie w dniu 09 listopada 2011 r. doradca podatkowy M. T. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie reprezentowania przed sądem I instancji (k. 70). Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia złożony na rozprawie w dniu 09 listopada 2011 r. przez doradcę podatkowego M. T. oświadczenia takiego nie zawiera (k. 70). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesądzono jednoznacznie, iż wynagrodzenie pełnomocników tj. adwokatów i radców prawnych musi zawierać takie oświadczenie. Orzecznictwo analogicznie będzie miało zastosowanie w niniejszej sprawie. I tak w wyroku z dnia 21 czerwca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945) wskazał, iż "brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 cytowanej ustawy". Ponadto w wyroku z dnia 28 sierpnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż "stosownie do treści § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, iż z treści przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa" (sygn. akt I OZ 615/08, LEX nr 527807). W konsekwencji wniosek doradcy podatkowego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, niezawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (podobnie wskazał w stosunku do adwokatów WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 26.10.2005 r., III SA/Gd 373/04, LEX nr 235283). Pogląd ten znajduje również odzwierciedlenie w doktrynie (vide: T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 644; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 599. W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., orzeczono jak w sentencji.