I SA/Bk 239/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia (...) maja 2014 r., nr (...), określającą O. S.A. w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie 1.007.886,00 zł. Organy ustaliły że w deklaracji podatkowej za rok 2009 T. SA (T. SA) wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (43002,16 m.kw), grunty pozostałe (2354 m.kw), budynki mieszkalne (677,44 m.kw pow. użytkowej), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (76,05 m.kw. + 22911,62 m.kw) oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 46.684.464,71 zł. W dniu (...) lutego 2009 r. Spółka skorygowała deklarację zmniejszając wartość budowli do kwoty 623.289,55 zł. Korektę uzasadniono faktem sprzedaży w dniu (...) stycznia 2009 r. większości budowli Spółce T. W dniu (...) marca 2009 r. Spółka przesłała kolejną korektę deklaracji dzieląc podstawę opodatkowania (wartość budowli) na dwa okresy: styczeń 2009 r. oraz luty – grudzień 2009 r. Dodatkowo wyjaśniła, że w deklaracji za 2009 rok uwzględniła budowle wcześniej wykazywane przez jednostkę organizacyjną z siedzibą w O. W dniu (...) stycznia 2010 r. Spółka ponownie skorygowała deklarację podatkową zmniejszając powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wyłączając grunty stanowiące współwłasność z innymi podmiotami. Następnie, korygując deklarację w dniu (...) stycznia 2011 r. T. SA wykazała 43486,74 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2354 m2 gruntów pozostałych, 677,44 m2 pow. użytkowej budynków mieszkalnych, 22956,99 m2 pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartość budowli: 46.803.063,77zł (l 2009r.) i 741.888,61zł (II -XII 2009r.). W uzasadnieniu korekty wyjaśniono, że podwyższenie wartości budowli miało związek z wykazaniem obiektów wcześniej deklarowanych przez spółkę T. (działającą w błędnym przeświadczeniu, że jest właścicielem budowli). W korekcie deklaracji z dnia (...) października 2013r. powierzchnie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zmniejszono do 43.376,74m2 Spółka wyjaśniła, że do tej pory błędnie deklarowała zawyżoną powierzchnię działki nr (...) przy ul. (...). Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2013r. Prezydent B. wszczął wobec T. SA z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009. W postanowieniu tym wezwano podatnika do: złożenia wyjaśnień, jakie budowle (z podaniem ich wartości stanowiącej podstawę opodatkowania oraz symbolu KŚT i PKOB) zostały przez Spółkę zadeklarowane na rok 2009 oraz do przedłożenia wyciągu z ewidencji środków trwałych obrazującego posiadane na terenie Gminy obiekty (oddzielnie zgłoszone i niezgłoszone do opodatkowania) według stanu na dzień 31 grudnia 2008 i 31 grudnia 2009 r. W odpowiedzi Spółka wyjaśniła, że wartość stanowiąca podstawę opodatkowania budowli posiadanych na terenie Gminy może być określona w oparciu o załączony nośnik CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych grupy 2 i 6 KŚT. Dodatkowo Spółka przedłożyła wykaz obiektów budowlanych, wraz z podaniem ich wartości amortyzacyjnej, wyłączonych z deklaracji za okres II - XII 2014r. (46.061.175,16zł) oraz obiektów zadeklarowanych za cały rok 2009 (741.888,61 zł). Zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy Spółka zażądała przeprowadzenia dowodu z ewidencji gruntów w celu ustalenia podmiotu będącego właścicielem opodatkowanych gruntów. W kolejnym piśmie Spółka poinformowała, że w toku postępowania dotyczącego roku 2008 dokonała wyodrębnienia obiektów nie zadeklarowanych w roku 2009 (a które były błędnie deklarowane w latach wcześniejszych). Łączna wartość tych obiektów Spółka oceniał na 5.122.911,52zł (na dzień 31.12.2007r.) i 5.192.825,12zł (na dzień 31.12.2008r.). Postępowanie podatkowe zakończono decyzją z dnia 26 maja 2014r., w której określono O. S.A. (następcy prawnemu T. SA) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 1.007.886 zł. Na podstawie danych z ewidencji gruntów, decyzji zezwalających na umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej, umów cywilnoprawnych zawartych z Gminą B. oraz dokumentacji gromadzonej przez Departament Skarbu i Zarząd Mienia Komunalnego ustalono, że strona władała większą powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, niż zadeklarowana w roku 2009. W tym zakresie deklaracje podatkową pominięto jako dowód w sprawie, pominięto ją także w zakresie podstawy opodatkowania budowli - organ podatkowy przyjął za podstawę opodatkowania wartość budowli wynoszącą 68.625.068 zł (l 2009) i 22.563.893 zł (II-XII 2009r.). Nośnik CD, jako nieczytelny i niepozwalający na weryfikacje obliczeń dokonanych przez stronę, także pominięto jako dowód w sprawie. Swoje obliczenia organ i instancji oparł na ustaleniach dokonanych w postępowaniu dotyczącym roku 2008. W braku wyjaśnień oraz innych dowodów na zaistnienie jakichkolwiek zmian w stanie posiadania budowli w porównaniu do roku 2006 (kiedy T. SA zadeklarowała wszystkie budowle, łącznie z liniami kablowymi położonymi w kanalizacji kablowej) organ podatkowy przyjął, ze stan ten nie zmienił się w roku 2008 na tyle, aby mieć wpływ na opodatkowanie w roku 2009 (zmienił się dopiero w styczniu 2009 w związku ze sprzedażą większości obiektów). Organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie uznał postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji za odpowiadające zasadzie prawdy obiektywnej. Uznał, że zarówno z ewidencji gruntów, jak i z decyzji zezwalających na umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej, umów cywilnoprawnych zawartych z Gminą B. oraz dokumentacji gromadzonej przez Departament Skarbu i Zarząd Mienia Komunalnego, wynika, że strona władała zarówno gruntami Skarbu Państwa, jak i gruntami należącymi do Gminy. W ocenie SKO organ podatkowy I instancji obliczył powierzchnię wszystkich tych gruntów i obciążył je podatkiem od nieruchomości, uwzględniając okresy władania poszczególnymi gruntami. Zdaniem SKO prawidłowo określono wartość sześciu sieci telefonicznych w oparciu o opinię biegłego. Materiał dowodowy zebrany przez organ l instancji świadczy o tym, że w latach 2007 i 2006 strona tych nowych obiektów nie deklarowała, skoro nie były one wtedy oddane do użytku. Przyjęto, ze skoro podatnik nie wskazał wartości nowo wybudowanych i oddanych do użytku w roku 2007 sieci telefonicznych, obowiązkiem organu podatkowego było określenie ich wartości w oparciu o opinię biegłego. Wycena dokonana przez biegłego nie budziła zastrzeżeń organu odwoławczego. SKO za nieuzasadniony uznało zarzut nieprzeprowadzenia oględzin opodatkowanych budowli, gdyż charakter opodatkowanych obiektów można było określić w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną posiadaną przez organ podatkowy. Z dokumentacji tej wynika, że strona władała budowlami sieciowymi (sieciami telefonicznymi) złożonymi m.in. z linii napowietrznych, kabli doziemnych, kanalizacji kablowej. Tego typu obiekty uznawane są za sieci techniczne (budowle, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowanego). Podwyższenie podstawy opodatkowania budowli miało związek z uznaniem, że w skład posiadanych przez stronę budowli (w styczniu 2009r.) wchodziły linie kablowe położone w kanalizacji technicznej. Od lutego 2009 r. linie te, będące własnością podatnika, traktowano jako część budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że Spółka ograniczyła się do wskazania wartości samych kabli (nie wskazując, w oparciu o jaką dokumentację sporządza wykaz), natomiast przesłany w nośnik CD ujawniał wiele innych urządzeń stanowiących integralne części sieci telefonicznej - ich wartość miała wpływ na podstawę opodatkowania, lecz z. niewiadomych powodów (mimo, że wszystkie zostały zakwalifikowane do grup 2 i 6 KŚT) podatnik nie wykazał ich w swoich zestawieniach (w szczególności nie wymienił ich jako sprzedane umową z dnia (...) stycznia 2014r.). Odnosząc się do zarzutów Spółki organ wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości za rok 2007. Spółka wykazując niższą wartość budowli (43.645.157zł) w stosunku do wartości wykazanej w roku 2006 (68.406.565). stwierdziła, że zmiana wartości budowli, w porównaniu roku poprzedniego, wynika wyłącznie z faktu wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych, które nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi, jeżeli usytuowano je w kanalizacji kablowej. Spółka stwierdziła, że obiektem budowlanym może być jedynie linia kablowa podziemna (ułożona bezpośrednio w ziemi), linia kablowa nadziemna oraz sama kanalizacja kablowa. Organ wskazał, że w toku postępowania dotyczącego roku 2009 organ podatkowy I instancji próbował zweryfikować wartość linii kablowej wzywając do przedłożenia wyciągu z ewidencji środków trwałych. Strona takiej dokumentacji nie przedłożyła; nie wskazała też żadnych okoliczności, które powodowałyby zmniejszenie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, a tym samym zmniejszenie podstawy opodatkowania w roku 2009 (względem lat wcześniejszych). Właściwe organy administracji również nie stwierdziły faktu likwidacji (rozbiórki) obiektów budowlanych w roku 2007 i 2008. Deklaracja z roku 2006, jako jeden z dokumentów, mogła być dowodem w sprawie - zwłaszcza jeżeli deklaracji z roku 2008 i 2009 (m.in. w zakresie opodatkowania linii kablowej położonej w kanalizacji kablowej) odmówiono wiarygodności. Organ odwoławczy podkreślił, że nie uznaje on za budowlę kabla położonego w kanalizacji kablowej. Za budowlę uznaje natomiast sieć telekomunikacyjną stanowiącą całość techniczno-użytkową złożoną zarówno z kabla jak i kanalizacji kablowej. Zdaniem SKO, prawidłowe jest przyjęcie do podstawy opodatkowania wartości linii kablowej, która wraz z kanalizacją kablową oraz innymi urządzeniami stanowi całość sieci telekomunikacyjnej, czyli jest częścią budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach lokalnych. Organ przyjął, że wartość budowli stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ulega zmianie w kolejnych okresach rozliczeniowych. Jeżeli nie miały miejsca żadne okoliczności, które spowodowałyby ubytek wartości budowli, wartość z roku 2006 była aktualna również w latach 2007, 2008 i 2009. W sprawie za niesporny uznano stan faktyczny - ani organy podatkowe, ani strona, nie negują faktu posiadania budowli, w skład których wchodzą linie kablowe. Spór dotyczy oceny prawnej stanu faktycznego, a w szczególności -sposobu rozumienia pojęcia budowla w kontekście opodatkowania budowli telekomunikacyjnej. Interpretując stosowne przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy stwierdził, że linie kablowe stanowią część składową sieci technicznej, bowiem sieć dopiero wtedy spełnia swoją funkcję gdy dostarcza impulsy telefoniczne do odbiorców, w tym przypadku poprzez linie telekomunikacyjne umieszczone w odpowiedniej kanalizacji (rury osłonowe). Sieć techniczna nie może być rozumiana jako system urządzeń takich jak kanalizacja bez linii kablowej, ani jako sama kanalizacja bez linii kablowej. W okolicznościach tej sprawy kanalizacja i znajdujące się w niej linie (kable) stanowią całość techniczną niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. Kanalizacja techniczna spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla światłowodowego. Skoro zatem telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej razem z tą kanalizacją stanowią całość techniczno-użytkową, są własnością podatnika i są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą - to podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawek i zasad właściwych dla budowli. W zakresie wartości przyjętej do opodatkowania Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji, że wartość ta wynika ze wskazanych przez T. S.A. danych w deklaracji za 2006r. Wobec tego, że Spółka, pomimo wzywania nie podała popartej wiarygodnymi dowodami wartości linii kablowych, nie wyjaśniła czy obiekty te podlegają amortyzacji na mocy przepisów o podatku dochodowym, nie opisała posiadanych przez siebie obiektów i zarazem nie wskazała na zmiany tej wartości lub zmiany stanu posiadania linii kablowych uznano, że wartość ta nie zmieniła w porównaniu do podanej przez Spółkę w deklaracji za rok 2006. Odnośnie przesłanej przez Spółkę płyty CD organ stwierdził, że zawarte tam dane są nieczytelne i nie pozwalają na rzetelną weryfikację wartości budowli podlegających opodatkowaniu. Organ stwierdził, że Spółka w żaden sposób nie potwierdziła zasadności pomniejszenia podstawy opodatkowania i nie wskazała, na czym opiera swoje odmienne wyliczenie, niż to było zadeklarowane w roku 2006 (i przyjęte przez organy podatkowe do opodatkowania w roku 2007 - z uwzględnieniem różnic wynikających z zadeklarowania obiektów wcześniej wykazywanych przez inne podmioty). Dołączenie do akt sprawy płyty CD z jednoczesnym brakiem wskazania, które pozycje w ewidencji dotyczą linii kablowych, przesądza o tym, że materiał ten pozostaje bez wpływu na określenie wartości budowli w tym postępowaniu i nie może być uznany za dowód w sprawie. Płyta CD, dane tam zawarte w postaci opisu środka i wartości, nie przyczyniła się do wyjaśnienia istoty sprawy. W tej sytuacji organ stwierdził, że podatnik nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność, że wartość linii w 2009r. uległa zmianie w porównaniu do lat 2007 i 2006. Wyraził za to jasne stanowisko, że wyłączną przyczyną ujawnienia innej wartości budowli, niż ta wykazana w roku 2006, było nieuwzględnienie wartości linii kablowych w deklaracji za rok 2007. SKO nie zgodziło się także z twierdzeniem strony o rzekomym braku obowiązku podatkowego dotyczącego linii kablowych położonych w kanalizacji stanowiącej własność innego podmiotu. Podatnikiem podatku od nieruchomości jest zarówno właściciel całej budowli, jak również właściciel części budowli (w tej sprawie -właściciel linii kablowej stanowiącej część budowli telekomunikacyjnej). W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie: 1) art. 210 § 4 w zw. z art. 122, art. 187 §1, art. 191 i art. 193 o.p. – przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieuwzględnienia wyjaśnień o wartości budowli oraz nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że za okres od lutego do grudnia 2009 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. pełnomocnik Spółki podniósł, że w sprawie badaniem biegłego należało objąć wszystkie sieci a nie tylko 6 z nich. Wskazał też na wyrok NSA w sprawie o sygn.. II FSK 161/14. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że opinią biegłego objęto tylko te obiekty, które nie były objęte deklaracją podatnika, a zatem nie było danych dotyczących ich wartości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do pierwszego z postawionych merytorycznych w skardze zarzutów Sąd zauważa, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Niewątpliwie zatem podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Przy czym, nie bierze się pod uwagę zmian wartości środka trwałego wynikających z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych. Z akt sprawy wynika, że Spółka zawarła w dniu 31 stycznia 2009 r. z T. Sp. z o.o. umowę sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej i leasingu zwrotnego. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora UKS w W. w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 r. Spółka poinformowała, że przedmiotem tej transakcji były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie objęto nią natomiast kabli umieszczonych w kanalizacji. W toku tego postępowania ustalone zostało, że Spółka w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2009 r. nie wykazywała wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Organy podatkowe prawidłowo zatem ustaliły w rozpatrywanej sprawie, że deklaracja podatkowa Spółki za 2009 r. pomija jedynie wartość linii kablowych w stosunku wartości deklarowanej w 2006 r. Trafnie też uznały, że Spółka nie kwestionowała stanu faktycznego, a powodem wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, była zmiana stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii. W realiach tej sprawy organ podatkowy wzywał Spółkę do określenia wartości budowli oraz do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi na to wezwanie Spółka nadesłała płytę CD oraz przedstawiła wykaz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazanych w deklaracji na 2009 r., jednakże nieuwzględniający wartości kabli w kanalizacji niebędących przedmiotem umowy z T. sp. z o.o. Analiza wartości środków trwałych znajdujących się na dostarczone płycie CD wykazała szereg niejasności związanych z położeniem niektórych budowli na terenie różnych gmin oraz z brakiem określenia prawidłowej lokalizacji nieruchomości, wraz z określeniem dokładnego miejsca ich położenia (numery działek i nazwy miejscowości). Spółka tych niejasności nie usunęła. W takiej sytuacji organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2006 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej deklaracja podatkowa stanowi dowód w postępowaniu podatkowym. W razie braku innych danych, wykorzystanie deklaracji na podatek na 2007 r. jest wręcz pożądane. Nie oznacza to, że wartość przyjętej przez organy podstawy opodatkowania nie uwzględnia dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organom podatkowym znana była wartość początkowa środka trwałego, wynikająca właśnie z deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę za 2006 r. Skoro Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności powodujących zmianę tej wartości, a także nie kwestionowała wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w tymże roku podatkowym, to należało uznać, że wartość sieci telekomunikacyjnej nie uległa zmianie w porównaniu do stanu ujawnionego w deklaracji na 2006 r. Wartość początkową linii kablowych pozostałych we władaniu Spółki, można było zatem ustalić porównując deklaracje podatkowe za 2006 i 2009 r. i ustalenia dokonane w toku kontroli dotyczącej roku 2008. Posługując się wartością budowli zadeklarowaną w 2006 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2009 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii kablowych w ewidencji środków trwałych. Z tych też powodów organ podatkowy zasadnie uwzględnił za styczeń 2009 r. wartość kanalizacji i ułożonego w niej kabla w wysokości zadeklarowanej przez podatnika oraz za luty - grudzień 2009 r. wyłącznie wartość kabla ułożonego w kanalizacji kablowej bez wartości samej kanalizacji, która została sprzedana odrębnemu podmiotowi - różnica między wartościami budowli zadeklarowanymi w 2007 i 2009 r. Wobec powyższego pozbawione podstaw okazały się twierdzenia strony, że w sprawie nie ustalono podstawy opodatkowania budowli. Organy nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych, lecz tylko te zadeklarowane przez Spółkę. Zanegowano jedynie wyłączenie przez Spółkę z podstawy opodatkowania za okres od lutego do grudnia 2009 r. część budowli stanowiących linie kablowe, które pozostały własnością Spółki po transakcji sprzedaży z dnia (...) stycznia 2009 r. Do rozstrzygnięcia pozostaje jeszcze kwestia opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji będącej własnością innego podmiotu. W takiej sytuacji zdaniem Spółki linie kablowe nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. W ocenie Sądu, sprzedaż innemu podmiotowi kanalizacji kablowej z wyłączeniem linii kablowych w niej usytułowanych, nie wyłącza wartości tych linii z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyeliminowanie z podstawy opodatkowania wartości tych linii i opodatkowanie jedynie wartości kanalizacji kablowej, będącej własnością innego niż Spółka podmiotu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według ustawodawcy podatkowego budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb ustawy Prawo budowlane została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2009 r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Nie ulega zatem wątpliwości, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia (...) stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej na rzecz T. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).