I SA/Bk 260/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. sprawy ze skargi A. P. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na 2007 rok oddala skargę Wnioskiem z [...] kwietnia 2007 r. Pan A. R. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: ARiMR) w S. o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2007 r. w postaci: jednolitej płatności obszarowej (dalej jako: JPO), uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (dalej jako: UPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni przeznaczonej na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (dalej jako: PZ). Decyzją z [...] marca 2008 r., nr [...] Kierownik Biura ARiMR w S. przyznał wnioskodawcy płatności JPO i UPO oraz odmówił przyznania płatności PZ. W uzasadnieniu odmowy przyznania płatności PZ organ wskazał, że wyliczona na podstawie informacji zawartych w rejestrze zwierząt oznakowanych (IRZ), liczba zwierząt w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) wynosi 0,00, co spowodowało, że powierzchnia, do której została naliczona płatność, wyliczona z uwzględnieniem przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), wynosi 0,00 ha. W konsekwencji kwota płatności PZ również wynosi 0. Po rozpatrzeniu sprawy w drugiej instancji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z [...] maja 2008 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przywołał przepis § 4 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2007 r. i wskazał, że płatność PZ przysługuje rolnikom, którzy w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. byli posiadaczami bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone przez tego rolnika do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, lub do rejestru koniowatych oraz we wniosku o przyznanie płatności w roku 2006 zadeklarowali trwałe użytki zielone oraz trawy na gruntach ornych, które zostały zakwalifikowane do płatności. Organ podkreślił, że Pan A. R. nie spełnił warunku dotyczącego posiadania zarejestrowanych zwierząt gospodarskich w wyżej wymienionym okresie referencyjnym, dlatego też płatność PZ nie mogła być mu przyznana. Na powyższą decyzję Pan A. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zawarł w niej wniosek o "wnikliwe rozpoznanie jego problemu oraz o sprawiedliwy werdykt". W uzasadnieniu skargi wskazał, że gospodarstwo rolne wraz ze wszystkimi jego zobowiązaniami przejął od ojca 25 kwietnia 2006 r. Nie mógł więc być posiadaczem zwierząt w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. Jednak prawo nie może wymagać od obywatela rzeczy nierealnych. Gdyby był "jasnowidzem w 2005 r. i przewidział, że wejdzie w życie takie rozporządzenie, to mógłby zarejestrować bydło". Zdaniem skarżącego logika nakazuje, że powinien on być traktowany jako "nowy rolnik", dla którego okres referencyjny rozciąga się od 15 wrzesień 2006 r. do 14 marca 2007 r. Skarżący podniósł też, że z powodu złego prawa traci rocznie 2.588, 68 zł. Ponieważ w zaistniałej sytuacji nie ma jego winy, czuje się on dyskryminowany i pokrzywdzony. Odpowiadając na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uwzględnienie skargi może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miałoby ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia którejś z wymienionych przesłanek dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powstały w tej sprawie spór dotyczy tego, czy Skarżący spełnia jeden z warunków uprawniających go do przyznania uzupełniającej płatność obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ). Trzeba na wstępie podkreślić, że płatność zwierzęca jest nową formą płatności dla producentów rolnych, obowiązującą dopiero od 2007 r. Ma ona charakter tzw. płatności historycznej, albowiem aby nabyć uprawnienie do jej uzyskania w danym roku kalendarzowym należy spełnić warunki, które musiały zaistnieć w poprzednim okresie, tzw. okresie referencyjnym (zob. wyrok WSA w Opolu z 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Op 89/08). Zgodnie bowiem z przepisem § 4 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2007 r., płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli: (1) rolnik w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone przez tego rolnika do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych, lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz (2) na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006 r. rolnikowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych. Natomiast zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) i współczynnika 0,3 oraz nie większej niż powierzchnia trwałych użytków zielonych lub powierzchnia upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych, do której została przyznana płatność określona w ust. 1 pkt 2. W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że Skarżący w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. nie był posiadaczem zarejestrowanych na siebie zwierząt gospodarskich. Nie spełnia zatem warunków do przyznania mu płatności PZ opisanych w przepisie § 4 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2007 r. Wbrew zarzutom skargi wobec Skarżącego nie mógł być też przyjęty okres referencyjny od 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku do 14 marca roku złożenia tego wniosku - § 5 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia. Jak wynika z przywołanego przepisu dotyczy on sytuacji, gdy rolnik, z wyjątkiem przypadków niemających w tej sprawie zastosowania, nie występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie mu płatności do gruntów rolnych. Tymczasem Skarżący zwracał się już o przyznanie płatności za rok 2006 r. Wniosek ten złożył wówczas "na siebie" (oświadczenie strony – k. 42 akt administracyjnych), a zatem nie było to przejęcie płatności, o które ubiegał się jego ojciec. Odnośnie uwag Skarżącego dotyczących złego prawa, należy wskazać, że przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2007 r. zostały wydane w oparciu przepisy ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm. (obecny tytuł tej ustawy brzmi: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"). Wprawdzie w przepisie art. 7 ust. 2 tej ustawy wskazano, że rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności obszarowe uzupełniające do powierzchni upraw (w tym płatność PZ), to trzeba jednak zwrócić uwagę na dalsze zapisy tego aktu prawnego. Otóż w art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw rolnictwa, aby ten w drodze rozporządzenia określił rodzaje roślin, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy, uwzględniając wykaz systemów wsparcia określony w załączniku I do rozporządzenia nr 1782/2003, założenia Wspólnej Polityki Rolnej oraz biorąc pod uwagę, że uprawy roślin, do których przysługują płatności uzupełniające, prowadzi się zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi udzielania wsparcia do tych upraw. W przepisie art. 23 ustawodawca wskazał natomiast, że minister może określić szczegółowe warunki lub szczegółowy tryb przyznawania płatności uzupełniających. Przez użyte w przywołanym przepisie określenie "szczegółowe warunki" należy rozumieć sprecyzowanie elementów, od zrealizowania których uzależnione jest przyznanie płatności uzupełniających do upraw poszczególnych roślin objętych tymi płatnościami. Nie można więc twierdzić, że wśród szczegółowych warunków przyznania płatności nie mieści się spełnienie tego, o którym mowa w § 4 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, a mianowicie, aby w okresie referencyjnym podmiot ubiegający się o płatność PZ był posiadaczem określonych zwierząt inwentarskich (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 111/08). Nade wszystko trzeba zwrócić uwagę, że w art. 17 ust. 3 cyt. ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, ustawodawca wprost wskazał, że wydając wspomniane rozporządzenie, minister właściwy do spraw rolnictwa może uzależnić objęcie danego rodzaju roślin płatnościami uzupełniającymi od liczby zwierząt danego gatunku posiadanych przez rolnika w danym okresie lub w danym dniu (podkreś. Sądu). Wszystko to każe stwierdzić, że zastosowane w tej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2007 r. nie naruszają przywołanych wyżej norm ustawnych. Z tego względu oparte na treści tych przepisów decyzje organów obu instancji nie mogą być uznane za niezgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.