I SA/Bk 30/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Wójta Gminy B. p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku. Pismem z dnia 20 maja 2016 r. J. K. zwrócił się o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 marca 2016 r., w sprawie o sygn. I SA/Bk 30/16 wskazując na błędne podanie przez Sąd, że w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy, Sąd błędnie wskazał, że w swoich wnioskach i odwołaniach powoływał się on na przepis art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Wnioskodawca polemizuje też ze stwierdzeniem Sądu, że na żadnym etapie postępowania nie kwestionował on sposobu kwalifikacji wniosku. Sąd ustalił, że w uzasadnieniu wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na stronie 1, w wierszu 17-18 i w wierszu 23 oraz na stronie 2, w wierszach 3, 10, 13 i 16 wskazano na postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r., znak [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., mimo że z akt sprawy wynika, że postanowienie to zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (k. 30 akt administracyjnych). Jednak należy zauważyć, że przywołanie wskazanego postanowienia miało miejsce w części opisującej stan faktyczny sprawy, gdzie Sąd oparł się na danych wynikających z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2015 r. Organ ten w uzasadnieniu skarżonego w sprawie postanowienia wskazał, że postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r., znak [...] zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Sąd opisując stan faktyczny w sprawie wskazywał przy tym, że ustalenia wynikają z uzasadnienia postanowienia organu II instancji. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nie budzi wątpliwości Sądu, że prostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 października 2014 r. , sygn. akt II GZ 633/14 wyjaśnił, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Powołanie przez Sąd błędnie organu, który wydał postanowienie, w sytuacji, gdy z uzasadnienia wyroku wynika, że błędne dane pochodzą z uzasadnienia organu, którego rozstrzygnięcie jest kontrolowane, nie może zostać sprostowane w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a., bowiem tego typu uchybienie nie jest niedokładnością, błędem pisarskim ani inną oczywistą omyłką. Zauważenia wymaga, że nawet, gdyby Sąd nie zaznaczył, że podawana okoliczność pochodzi z uzasadnienia skarżonego postanowienia, to sprostowanie żądanej kwestii nie byłoby możliwe. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 60/12 wskazał, że nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowany fakt jest w rzeczywistości poparty dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Sąd rozpoznający wniosek w sprawie niniejszej w pełni podziela zaprezentowane powyżej poglądy. Odnosząc się natomiast do żądania sprostowania uzasadnienia wyroku w zakresie, w jakim, zdaniem wnioskodawcy, Sąd błędnie wskazał, że w swoich wnioskach i odwołaniach powoływał się on na przepis art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. a także, że na żadnym etapie postępowania nie kwestionował on sposobu kwalifikacji wniosku Sąd stwierdza, że są to zarzuty merytoryczne, odnoszące się do treści uzasadnienia wyroku. Tego rodzaju zarzuty mogły zostać postawione w skardze kasacyjnej od wyroku. Sformułowania Sądu odnoszące się do meritum sprawy nie mogą być natomiast sprostowane w trybie art. 156 §1 p.p.s.a., gdyż nie mają one charakteru niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych ani innych oczywistych omyłek w rozumieniu tego przepisu. Mając na uwadze powyższe Sąd odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku w żądanym zakresie.