I SA/Bk 300/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. [...] marca 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., pełnomocnik T. T. wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku podatnika i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w sferze gospodarczej. Przymusowe wykonanie decyzji wiązać się będzie z koniecznością zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, podatnik ma zajęte z tytułu zabezpieczenia konta bankowe. Niewstrzymanie wykonania decyzji doprowadzi zatem do upadłości i pozbawienia go środków do życia. W przypadku uchylenia decyzji przez Sąd, co dla podatnika jest oczywiste z uwagi na podniesione zarzuty, skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji będą trudne a wręcz niemożliwe do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać przede wszystkim należy, że z akt sprawy wynika (także tych dotyczących przyznania Skarżącemu prawa pomocy), że Skarżący od wielu miesięcy faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uzyskuje przychodów ani dochodów z tego tytułu, utrzymuje się z drobnych pożyczek od znajomych i członków rodziny oraz wynagrodzenia małżonki ze stosunku pracy. Do czasu faktycznego zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, Skarżący uzyskiwał znaczne dochody z tytułu jej prowadzenia, w 2017 r. osiągnął przychód w wysokości 680 540 zł, przy dochodzie 169 692,18 zł. Skoro Skarżący aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej nie istnieje ryzyko wyrządzenia mu dodatkowej szkody w postaci konieczności ogłoszenia upadłości. Pełnomocnik Skarżącego wskazywał, że prowadzenie działalności gospodarczej jest utrudnione z uwagi na zabezpieczenie przyszłych należności w podatku VAT. Zauważyć jednakże należy, że decyzja ta została wydana w październiku 2016 r., a zatem blisko dwa lata temu. W okresie tym Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, a zatem wydanie zaskarżonej decyzji i przekształcenie zajęcia zabezpieczającego na majątku Skarżącego w zajęcie egzekucyjne, nie niesie dla Skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć wręcz należy, że nawet wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym decyzji o zabezpieczeniu na majątku Skarżącego, nie spowodowałoby, że Skarżący mógłby dysponować środkami zgromadzonymi na rachunkach bankowych. Jednocześnie przekształcenie zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne spowodowało, że przynajmniej część należności, wynikającej z zaskarżonej decyzji, została już wyegzekwowana z majątku Skarżącego. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.