I SA/Bk 301/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatków akcyzowego i od towarów i usług należnych od towarów sprowadzonych z zagranicy i zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu jako mienie przesiedleńcze oddala skargę W dniu [...] maja 2011 r. Z. J. (dalej: "Skarżący"), zam. w T., gm. S., zgłosił w Oddziale Celnym w B. do procedury dopuszczenia do obrotu towary w postaci rzeczy stanowiących mienie przesiedlenia: w poz. 1 - używany samochód osobowo-towarowy marki [...], w poz. 2 - motocykl [...], w poz. 3 - przyczepa samochodowa [...], w poz. 4 - używane przedmioty osobistego użytku. Jednocześnie złożył wniosek o zastosowanie zwolnienia od cła na podstawie rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, z podatku od towarów i usług na podstawie art. 47 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz z podatku akcyzowego na podstawie art. 112 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 3, poz. 11 z 2009 r., ze zm.). Zgłoszone towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu i zwolnione z należności celnych i podatkowych zgodnie z wnioskiem. W dniu [...] października 2011 r. w ramach postępowania sprawdzającego Skarżący został wezwany przez Urząd Celny w B. w celu osobistego stawiennictwa i przedłożenia dokumentów w sprawie sprowadzonych towarów, jednak nie stawił się w wyznaczonym terminie. W dniu [...] listopada 2011 r. Skarżący poinformował telefonicznie urząd celny, że przebywa w USA. Fakt przebywania strony na terytorium USA został również potwierdzony przez funkcjonariuszy Policji z Posterunku w S. Następnie w dniu [...] grudnia 2011 r. Skarżący stawił się w Urzędzie i przedłożył dowody rejestracyjne ww. pojazdów. Następnie urząd celny uzyskał informację z Wydziału Granicznego P. Oddziału Straży Granicznej z której wynikało, że odnotowano fakt przekroczenia granicy przez Skarżącego w dniu [...] września 2011 r. na kierunku wyjazdowym. W dniu [...] maja 2012 r. Posterunek Policji w S. nadesłał informację, że Skarżący przebywa w USA, zaś sprowadzone pojazdy są przechowywane w B. pod adresem ul. [...]. Uwzględniając fakt wyjazdu Skarżącego do USA, organ celny wszczął postępowanie celne w celu ustalenia, czy spełnił on warunki określone w rozporządzeniu nr 1186/2009 ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych i podatkowych, tzn. czy faktycznie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty oraz czy towary zwolnione z należności są wykorzystywane przez osobę przesiedlającą się do celów osobistych i nie są użytkowane przez inne osoby. Jednocześnie postanowieniem nr [...] wszczęto postępowanie podatkowe w ww. sprawie. Po zakończeniu postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził na podstawie art. 204 ust. 1 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego powstanie wobec Skarżącego z mocy prawa długu celnego oraz określił mu wysokość należności celnych w odniesieniu do samochodu osobowego marki [...], motocykla [...] oraz przyczepy [...], objętych procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. z zastosowaniem zwolnienia z należności przywozowych, w związku z naruszeniem warunku określonego w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Jednocześnie, uwzględniając wynik powyższego postępowania, decyzją nr [...]organ celny określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od samochodu osobowego marki [...], jak też wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w stosunku do ww. samochodu oraz w stosunku do motocykla marki [...] i przyczepy marki [...], stwierdzając brak podstaw do zwolnienia tych towarów od ww. podatków. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2012 r., wydaną w sprawie długu celnego, podzielając pogląd, iż strona nie dokonała przeniesienia miejsca zamieszkania na obszar Wspólnoty. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] utrzymał powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 137/13 utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r. W dniu [...] września 2016 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2013 r. i o uchylenie tej decyzji. Ponadto wniesiono o uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. i umorzenie postępowania w sprawie. Jako podstawę wznowienia strona wskazała art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p."). Do wniosku dołączono potwierdzenia przelewów bankowych, wyciągi z konta oraz kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] maja 2016 roku, uniewinniającego Skarżącego od popełnienia czynu określonego w art. 54 §2 i §1 Kodeksu karnego skarbowego. Po wznowionym postępowaniu, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji wskazanych we wniosku strony, stwierdzając, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] (stanowiącej przedmiot skargi w tej sprawie) Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji, z dnia [...] grudnia 2016 r. Organ odwoławczy podkreślił, że prowadzone postępowanie odwoławcze dotyczy jedynie oceny zaistnienia wskazanej przez stronę postępowania przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 o.p., nie zaś całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Następnie organ odwoławczy podzielił ocenę materiału dowodowego przedstawioną przez organ I instancji, jak też stanowisko co do braku zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Tym samym organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że: 1. wydruk z dnia [...] marca 2011 r. potwierdzający wpłatę na konto Skarżącego 5.497,15 USD z przelewu krajowego międzybankowego [...] Inc. dotyczy okresu, gdy posiadał on miejsce zamieszkania w USA (strona wskazała jako datę zakończenia pobytu w USA [...] kwietnia 2011 r.), zatem nie można traktować tego przelewu jako dowodu na pobieranie emerytury w Polsce po przesiedleniu się. Nie zawiera on również żadnych danych popierających twierdzenie strony, iż wynika on z ustalonej przez stronę z odpowiednią instytucją w USA zasady przekazywania w tamtym okresie amerykańskiej emerytury na konto bankowe w Polsce; 2. raport z obrotów na koncie w banku [...] S.A. wykazujący przelew międzybankowy z dnia [...] grudnia 2011 r. na kwotę 5.810,52 [...] oraz wypłatę gotówkową w dniu [...] grudnia 2011 r. w kwocie 400 USD, świadczy jedynie o jednorazowym przelewie międzybankowym tej kwoty na konto w banku [...] S.A., bez wskazania nadawcy oraz tytułu, nie dokumentuje on więc w żaden sposób faktu stałego pobierania w Polsce amerykańskiej emerytury. Przy tym, dokument ten znany był organowi celnemu w trakcie postępowania zakończonego decyzją, której uchylenia żądała strona we wniosku o wznowienie postępowania. Zatem dowód ten nie spełnia również formalnej przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 o.p.; 3. potwierdzenie przelewu dokonanego w dniu [...] grudnia 2012 r. z rachunku Skarżącego w USA na jego rachunek bankowy w Polsce dotyczy innego okresu, niż stanowiący przedmiot niniejszego postępowania. Jak wyjaśnił organ I instancji, postępowanie stanowiące przedmiot oceny w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. dotyczy okresu od zadeklarowania przez stronę przesiedlenia się z kraju trzeciego na obszar celny Wspólnoty, co miało miejsce [...] maja 2011 r. do okresu wydania decyzji przez organ I instancji tj. do dnia [...] listopada 2012 r. Natomiast przedłożony dokument nosi datę [...] grudnia 2012 r., a więc dotyczy okresu nieobjętego niniejszym postępowaniem. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że powyższe dokumenty potwierdzają w rzeczywistości jedynie to, że Skarżący posiadał konto w banku [...] w Polsce jeszcze przed deklarowanym okresem przesiedlenia się, a więc w czasie, gdy mieszkał i pracował w USA. Na to konto przekazywał okresowo pewne kwoty ze swego konta w banku w USA, a następnie je podejmował w okresie, gdy odwiedzał Polskę. Organ odwoławczy podkreślił, że z treści dołączonych do wniosku o wznowienie .postępowania dokumentów bankowych nie wynika, iż dotyczą one przelewu środków z tytułu amerykańskiej emerytury, bowiem nie wynika to z treści tych dokumentów. Organ odwoławczy nie podzielił przy tym zawartego w odwołaniu stanowiska, iż w przypadkach wznowienia postępowania na wniosek strony ciężar dowodzenia spoczywa na organie podatkowym. Zdaniem organu II instancji, to strona, żądając uchylenia ostatecznej decyzji w trybie wznowienia postępowania, powinna przedstawić wystarczające dowody potwierdzające zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania, natomiast rolą organu jest ocena tych dowodów. Organ II instancji podzielił zaprezentowane w treści zaskarżonej decyzji stanowisko odnośnie znaczenia dla sprawy dołączonego do wniosku o wznowienie postępowania kopii wyroku Sądu Rejonowego w B. sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2016 r., tj. że dowód ten nie może stanowić przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 o.p., bowiem przedmiotem tego wyroku nie było ustalenie, czy Skarżącemu przysługuje zwolnienie od podatków przedmiotowych towarów, lecz jedynie to, czy naruszył on art. 54 § 2 i § 1 Kodeksu karnego skarbowego. W tych okolicznościach organ stwierdził, że przedłożone przez Skarżącego dowody nie spełniają kryteriów przesłanki określonej w art. 240 §1 pkt 5 o.p. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący, działając przez pełnomocnika, wywiódł skargę do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: a) art. 130 § 1 pkt 6 oraz art. 221 o.p. poprzez wydanie decyzji w pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie wznowienia postępowania przez tego samego pracownika organu celnego w sytuacji, gdy podlegał on wyłączeniu od udziału w sprawie z mocy ustawy; b) art. 130 § 1 pkt 6 o.p. poprzez wydanie decyzji w postępowaniu pierwotnym w drugiej instancji, a następnie w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 240 § 1 o.p. przez tego samego pracownika organu celnego, który podlegał wyłączeniu z mocy ustawy od ponownego orzekania w sprawie; c) art. 240 § 1 pkt. 5 o.p. poprzez bezzasadne uznanie, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w ww. przepisie uzasadniające uchylenie decyzji organów celnych wydanych w zakończonym postępowaniu, w sytuacji, gdy potwierdzenia przelewów bankowych (emerytury związkowej wypłacanej od stycznia 2011 r. na konto bankowe Skarżącego w Polsce oraz wyciągi z konta przedstawiające wypłatę emerytury na rachunek bankowy w Polsce) stanowią w świetle art. 240 1 § pkt. 5 o.p. istotne dla sprawy nowe dowody, na podstawie których wyżej wymieniona decyzja winna być uchylona, zaś organ nie znał przedłożonych dokumentów, w czasie prowadzenia pierwotnego postępowania; d) art. 245 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi konieczność wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym i umorzenie postępowania w sprawie, w sytuacji, gdy nowe okoliczności wykazane przez stronę dokumentami załączonymi do wniosku o wznowienie postępowania potwierdzają w powiązaniu i uzupełnieniu z innymi dowodami zgromadzonymi w uprzednio zakończonym postępowaniu, że co najmniej od maja 2011 r. centrum interesów życiowych Skarżącego znajdowało się w Polsce. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu, dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania ze względu na brak podpisu osoby upoważnionej do jej wydania a także daty decyzji. Zarzut naruszenia art. 217 § 1 pkt 2 i 7 O.p. i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jest nieuzasadniony. Postanowienie o wznowieniu postępowania, które na rozprawie złożył pełnomocnik skarżącego faktycznie nie posiada tych dwóch elementów wymaganych przepisami prawa. Jednakże oryginał tego postanowienia znajdujący się w aktach sprawy te elementy posiada, co oznacza pewne niedopatrzenie ze strony organu przy wysyłaniu postanowienia stronie, jednak nie ma wpływu na prowadzoną sprawę. postanowienie to jest bowiem niezaskarżalne, a strona brała czynny udział w całości prowadzonego postępowania. Omyłka formalna nie może świadczyć o obowiązku stwierdzenia nieważności decyzji. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest także zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 oraz art. 221 o.p. Przepis art. 221 o.p. stanowi, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby celnej, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Regulacja zawarta w art. 130 § 1 pkt 6 o.p. przewiduje zaś wyłączenie pracownika izby celnej od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca twierdzi, że w dwóch instancjach prowadzonego postępowania nadzwyczajnego, decyzję wydał ten sam pracownik organu celnego, który podlegał wyłączeniu od udziału w przedmiotowym postępowaniu. Autor skargi nie dostrzega jednak, że obie decyzje wydane zostały przez osobę będącą piastunem organu. Nie można natomiast utożsamiać piastuna organu administracji publicznej z pracownikiem tego organu. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r. I GPS 2/12, na którą powołuje się strona, nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem tej uchwały jest wyłącznie kwestia wyłączenia od orzekania pracownika organu monokratycznego, który jest upoważniony do działania w jego imieniu, ale nie jest jego piastunem, co wyraźnie w treści uzasadnienia prawnego uchwały zastrzeżono (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. I FSK 1367/15, dostępny w CBOSA). W uchwale tej stwierdzono, że przepis art. 130 § 1 pkt 6 o.p. ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy. W jej uzasadnieniu podkreślono, że do pracownika działającego jako organ nie można stosować przepisów o wyłączeniu pracownika, o których mowa w art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 o.p. Piastun organu jednoosobowego wykonuje bowiem funkcję organu. Dopuszczenie do jego wyłączenia, w określonych sytuacjach, mogłoby doprowadzić do pozbawienia tego organu działania, choćby np. do niemożliwości udzielenia upoważnień do załatwiania spraw, o których mowa w art. 143 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym podzielił w tym zakresie poglądy wyrażone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 grudnia 2011 r. SK 3/11 i uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2010 r. I OPS 13/09. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w przywołanym wyroku, że wyłączenie piastuna funkcji monokratycznego organu centralnej administracji rządowej spod zakazu wynikającego z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy osoba ta wydała zaskarżoną decyzję, nie stanowi nieproporcjonalnego i nieuzasadnionego ograniczenia prawa do zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji. Ostatnio wymieniona uchwała dotyczyła zaś kwestii, czy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie do osoby pełniącej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Powiększony skład NSA uznał, że takiego zastosowania przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie znajduje. Z uwagi na analogiczną regulację zawartą w Ordynacji podatkowej, tezy zawarte w tej uchwale należy odnosić też do monokratycznego organu podatkowego, jakim jest Dyrektor Izby Celnej (por. ww. wyrok w sprawie I FSK 1367/15). Na uwagę zasługuje przy tym stanowisko NSA, który w wyroku z dnia 22 marca 2012 r. I FSK 876/11 (opubl. OSP 2013, z. 1, poz. 9) uznał, że skoro art. 221 o.p. dopuszcza, by odwołanie od decyzji dyrektora izby skarbowej rozpatrywał ten właśnie organ, to trzeba konsekwentnie przyjąć, że może to uczynić także osoba, której piastun tego organu udzielił upoważnienia. Powyższe należy odnieść do sytuacji, w której w obu instancjach orzekał dyrektor izby celnej. Wobec powyższego za niezasadne należało uznać zarzuty kwestionujące możliwość wydania w tej sprawie decyzji w obu instancjach przez tę samą osobę. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia pozostałych należy zauważyć, że w prawie unijnym przypadki wzruszenia decyzji wydanych w ramach zwykłego trybu odwoławczego zostały uregulowane kompleksowo. Prawidłowe jest stanowisko organu, że w sprawie tej nie znajdą zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej traktujące o nadzwyczajnych trybach wzruszenia decyzji, w tym art. 240 § 1 pkt 5, na który powołał się Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania. Wynika to przede wszystkim z art. 73 Prawa celnego, który wśród przepisów Ordynacji podatkowej odpowiednio stosowanych w postępowaniach w sprawach celnych nie wymienia regulacji dotyczących trybów nadzwyczajnych. Obecne brzmienie art. 73 Prawa celnego jest zatem pokłosiem całościowego uregulowania tej problematyki w prawie unijnym. W przypadku tzw. trybów nadzwyczajnych, uregulowania w tym zakresie znajdują się w art. 23 ust. 3, art. 27 i art. 28 UKC. W ramach niniejszego postępowania organ wniosek Skarżącego rozpatrzył z punktu widzenia treści art. 23 ust. 3 UKC, który stanowi, że nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne, organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego. Trafnie organ zauważył, że w UKC nie zdefiniowano pojęcia niezgodności z przepisami prawa celnego. Zważywszy na to, że przepis ów, w odróżnieniu od trybu odwoławczego przewidzianego w art. 44 UKC, należy traktować jako przewidujący nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji, wymaga to zastosowania ostrzejszych kryteriów kwalifikowania naruszeń prawa celnego jako podstawy do unieważnienia, zmiany lub cofnięcia takiej decyzji. W tym zakresie Sąd akceptuje stanowisko organu o potrzebie posiłkowego sięgnięcia do pojęć znanych krajowym trybom nadzwyczajnym. Należy uznać to za dopuszczalne i istotne z punktu widzenia zachowania reguły trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 o.p.). Organ ocenił materiał dowodowy sprawy zakończonej ww. decyzją ostateczną oraz dowody, na które powołał się Skarżący we wniosku. Analizując postępowanie przez pryzmat treści art. 23 ust. 3 UKC uwzględniono w szczególności ustalenia dotyczące okresów przebywania Skarżącego w Polsce i w USA w okresie od dnia zgłoszenia deklaracji o przesiedleniu, dotyczące posiadanego majątku, powiązań rodzinnych, miejsca uzyskiwania dochodów, miejsca zatrudnienia. Dołączone obecnie przelewy bankowe nie dowodzą tego, że Skarżący pobierał emeryturę w Polsce. Okresy pobytu w USA, gdzie Skarżący przebywał przez większość czasu, gdy prowadzone było postępowanie przed organem celnym pierwszej instancji (2011/2012), uprawniają do twierdzenia, że to tam wypłacano mu emeryturę związkową. W przedłożonych dokumentach nie wystąpiły dyspozycje przekazywania kwot przez odpowiedni urząd amerykański do banku w Polsce. To, że Skarżący okresowo zasilał konto w polskim banku, nie oznacza, że emeryturę pobierał w Polsce. Organ logicznie wyjaśnił, że przelewy te miały związek z przyjazdami Skarżącego do Polski i miały na celu zapewnienie środków na pobyt w kraju. Dołączone przelewy nie świadczą zatem o przeniesieniu centrum życiowych interesów do kraju. Analiza dokonana przez organ w powyższym zakresie jest trafna. Argumenty skargi wyników tej analizy skutecznie nie podważyły. Sąd akceptuje również ocenę przedłożonego przez stronę wyroku sądowego uniewinniającego Skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu naruszenia przepisów kks. Przedmiotem postępowania karnego nie była ocena spełnienia przez Skarżącego kryterium osoby przesiedlającej się w świetle przepisów prawa celnego. Przedmiotem tego postępowania była kwestia odpowiedzialności karnoskarbowej, gdzie istotnym elementem jest wina osoby oskarżanej. Kwestia winy nie ma zaś znaczenia dla ustaleń czynionych w postępowaniu celnym. Możliwość zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego przewożonego na obszar UE w ramach przesiedlenia nie jest uzależniona od zawinienia takiej osoby w jakimkolwiek aspekcie warunków uprawniających do takiego zwolnienia. Dodać przy tym trzeba, że odrębność między postępowaniem karnoskarbowym oraz celnym dostrzegana jest przez ustawodawcę, który w art. 88 Prawa celnego postanowił, że prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie celnej. Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organu, że dowody przedłożone przez Skarżącego wraz z wnioskiem z dnia 20 września 2016 r. nie upoważniały do zastosowania art. 245 § 1 pkt 1 O.p.. Zarzuty naruszenia tej regulacji okazały się niezasadne. Nie można się ponadto zgodzić z autorem skargi, że w sprawie doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5. Akta sprawy potwierdzają, że organ ponownie ocenił decyzję ostateczną, czemu dał wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, odnosząc się do każdego z przedstawionych dokumentów, mających zdaniem strony wpływ na ocenę zgodności tej decyzji z przepisami prawa celnego, w tym przelewów i zasilania konta bankowego w Polsce. Sąd ponadto wskazuje na prawomocne orzeczenie z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn.. akt I SA/Bk 137/13, w którym to wyroku tutejszy Sąd oddalił skargę Pana Z. J. w zakresie należności celnych mienia przesiedleńczego. Uzasadnienie orzeczenia jest aktualne także w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).