I SA/Bk 304/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ciepłownictwa i Wodociągów Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na czynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia pożyczki p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Z. Ciepłownictwo i Wodociągi spółce z ograniczoną odpowiedzialnością cały uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 (dwustu) zł. Uchwałą z [...] marca 2009 r. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w B. odmówił Z. Ciepłownictwu i Wodociągom Spółce z o.o. w Z. (powoływanej dalej również jako Skarżąca) umorzenia części pożyczki udzielonej ze środków tego Funduszu. Pismo informujące o treści uchwały doręczono Spółce [...] marca 2009 r., natomiast uchwałę [...] lipca 2009 r. (k. 112 akt sądowych). Traktując uchwałę jako decyzję administracyjną o odmowie umorzenia pożyczki Spółka wniosła do Ministra Środowiska odwołanie od uchwały z [...] marca 2009 r. Odwołanie zostało jej przez Ministra zwrócone postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r. i utrzymującym je w mocy postanowieniem z [...] listopada 2009 r. WSA w Warszawie wyrokiem z 7 maja 2010 r. (IV SA/Wa 76/10) oddalił skargę na to postanowienie, uznając przy tym, że sporna czynność odmowy umorzenia jest aktem materialno – technicznym i podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Po doręczeniu wyroku sądu pismem z [...] czerwca 2010 r Spółka wezwała Fundusz do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia wezwania (k. 19 – 25, 105). Wobec braku odpowiedzi na wezwanie (wyjaśnienia organu - k. 82) – Spółka 9 sierpnia 2010 r. wniosła skargę na uchwałę do tut. Sądu Administracyjnego . Postanowieniem z 28 września 2010 r. (II SA/Bk 603/10) WSA w Białymstoku zawiesił postępowanie sądowe w sprawie do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej Spółki od wyroku WSA w Warszawie z 7 maja 2010 r. w sprawie IV SA/Wa 76/10. Postępowanie sądowe zostało podjęte postanowieniem z 15 grudnia 2011 r., po oddaleniu przedmiotowej skargi kasacyjnej przez NSA wyrokiem z 13 grudnia 2011 r. w sprawie II OSK 1816/10. Postanowieniem z 24 maja 2012r., sygn. akt II SA/Bk 900/11 tutejszy Sąd ponownie zawiesił postępowanie sądowe uznając, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego, tj. wyniku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe postanowienie WSA w Białymstoku zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 sierpnia 2002r., sygn. akt II GZ 266/12. NSA uznał, że wynik toczącego się postępowania przed organami administracji nie może mieć wpływu na wynik toczącej się sprawy przed WSA w Białymstoku w związku z obiektywną okolicznością przedwczesnego wniesienia skargi, tj. przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z powodu braku wyczerpania przysługujących Skarżącemu ustawowych środków zaskarżenia. Pełnomocnik organu wskazał, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu nie został dotychczas rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Z art. 52 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wynika wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Konsekwencją zakwalifikowania uchwały z [...] marca 2009 r. jako czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest więc – przed jej zaskarżeniem do sądu – konieczność spełnienia wymagania uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia na etapie administracyjnym w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie - ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 §2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z art. 53 § 2 p.p.s.a wynika, że w takiej sytuacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przedmiotowa uchwała została doręczona Skarżącej w dniu [...] lipca 2009r. Skarżąca Spółka wezwała Fundusz do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] czerwca 2010r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia tego wezwania. Do chwili złożenia skargi Fundusz nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu ani nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 9 sierpnia 2010r. Spółka złożyła skargę do WSA w Białymstoku. Mając na uwadze, że skarga została wniesiona przed rozpatrzeniem przez organ wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa Sąd uznał, że skarga została wniesiona przedwcześnie. W niniejszej sprawie skarga na przedmiotową uchwałę może zostać złożona dopiero po pozytywnym rozstrzygnięciu przez organ o przywróceniu terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy organ przywróci termin do złożenia wezwania i rozpozna wezwanie – termin 30-dniowy należy liczyć od dnia doręczenie odpowiedzi na wezwanie, w przypadku zaś braku takiej odpowiedzi – termin 60-dniowy winien zostać liczony od dnia doręczenia skarżącej postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia wezwania. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, gdyż nie został spełniony warunek formalny jej dopuszczalności. Powyższe czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 i z art. 53 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia. Odrzucenie skargi skutkowało tym, że należało z urzędu zwrócić cały uiszczony przez Skarżącą wpis sądowy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.