I SA/Bk 338/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz,, sędzia NSA Józef Orzel (spr.),, Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do grudnia 2001 r. Oddala skargę. W wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie P. H. – U. "A" K. W. w S., w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2001 r., stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do grudnia 2001 r. Ustalono, że K. W. bezpodstawnie obniżył podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez podmioty nieistniejące i nieuprawnione do wystawiania faktur VAT. Z uwagi na powyższe, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] określił Firmie "A" w miejsce zadeklarowanej kwoty zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące marzec – grudzień 2001 r. W uzasadnieniu oparto się m.in. na ustaleniach, związanych z dokonywanymi przez kontrolowanego odliczenia od podatku należnego kwot podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT opatrzonych nazwą firm: PHU "B" [...] Z. S. oraz PHU "C" występującego pod dwoma adresami w mieście – W. Ustalono, że właścicielem tych firm jest Z. S. Powołując się na postępowanie przeprowadzone przez UKS w W. OZ w C. stwierdzono, że Z. S. w okresie od stycznia do sierpnia 2001 r. (tj. w okresie prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą PHU "B") dokonywał importu tkanin i kosmetyków o znacznej wartości. Nie stwierdzono natomiast, na podstawie dokumentacji SAD, importu artykułów gospodarstwa domowego, sprzętu RTV i AGD. Wskazano również, że za miesiące wrzesień – grudzień 2001 r. (tj. w okresie kiedy prowadził działalność gospodarczą pod nazwą PHU "C"), Z. S. nie składał deklaracji rozliczeniowych VAT-7. Ustalono także, iż firma PHU "C" z siedzibą w W. przy ul. B. [...], nie była zarejestrowana, nie dokonywała żadnych zakupów towarów handlowych, nie składała deklaracji VAT-7 w 2001 r. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego u strony, ustalono natomiast, że PHU "A" K. W. posiada w dokumentacji źródłowej faktury opatrzone nazwą PHU "B" i PHU "C", dotyczące zakupów artykułów gospodarstwa domowego, sprzętu RTV i AGD. Z powyższych ustaleń organ pierwszej instancji wywiódł, że artykuły gospodarstwa domowego oraz sprzęt RTV i AGD, nie były przedmiotem obrotu handlowego między firmami Z. S. i PHU "A". Dlatego też podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur nie może być odliczony od należnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano m.in. art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 50 ust. 4 pkt 5 lit.a oraz § 50 ust.4 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Ponadto organ skarbowy stwierdził, że PHU "A" zaniżyło podatek należny VAT w sierpniu 2001 r. z tytułu nie zaewidencjonowania w ewidencji sprzedaży prowadzonej dla potrzeb podatku VAT i nie zadeklarowania podatku należnego wynikającego z faktur VAT dokumentujących sprzedaż towarów firmie PHU "D" i PH "E". Z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie zgodził się K. W. W jego imieniu odwołanie złożył pełnomocnik i wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie: - § 50 ust. 4 pkt 1 lit.a i pkt 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, pomimo braku przesłanek do zastosowania tych przepisów, - art. 120, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, 199 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, uznając ją za zgodną z prawem. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że nie budzi zastrzeżeń rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji dotyczące zaniżenia podatku należnego o kwotę 124 zł z tytułu nie zaewidencjonowania w ewidencji sprzedaży dwóch faktur. Rozstrzygnięcia tego nie zakwestionowała także Strona. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że jak wynika z zaskarżonej decyzji, Strona w okresach rozliczeniowych od marca do grudnia 2001 r. przyjęła do odliczenia faktury VAT, w których jako wystawca występowało: P. H. – U. "B" [...] Z. S., P. H.-U. "C" ul. M. [...], lok.[...], [...] W. NIP [...], P. H.-U. "C" ul. B. [...], lok. [...],[...] W., [...]. Ustalono, że właścicielem tych trzech firm był Z. S. posiadający numer identyfikacji podatkowej podatników podatku od towarów i usług NIP [...]. Podatnikiem podatku od towarów i usług był Z. S., jako osoba fizyczna, co potwierdza jeden NIP, którym posługiwał się w każdej z trzech powyżej wymienionych firm. Zatem, fakt nie zarejestrowania firmy "C" z siedzibą przy ul. B. w W. nie oznacza, że faktury, na których jako wystawca znajduje się ta firma to są faktury wystawione przez podmiot nieistniejący. Zostały one wystawione przez Z. S., który był w tym czasie zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i nie został wykreślony z rejestru podatników VAT. Był zatem uprawniony do wystawienia faktur VAT. Stąd też, zarzut organu pierwszej instancji dotyczący naruszenia przepisów § 50 ust.4 pkt 1 lit "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie znajduje uzasadnienia. Dokonując natomiast oceny merytorycznej kwestionowanych faktur organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem transakcji były importowane artykuły AGD i RTV. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje natomiast, że do transakcji sprzedaży tych towarów przez Z. S. dla K. W. nie doszło, ponieważ wystawca zakwestionowanych faktur VAT nie posiadał towarów wykazanych w wystawionych przez niego fakturach. Skoro zaś ich nie posiadał, to nie mógł też ich sprzedać. Potwierdzają to zabezpieczone przez Prokuraturę Apelacyjną w W. dokumenty odpraw celnych SAD, z których wynika, że Z. S. importował jedynie kosmetyki i tkaniny i tylko te zakupy zadeklarował w deklaracjach VAT-7 za okresy rozliczeniowe od marca do sierpnia 2001 r. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że w firmach "B" i "C" Z. S. nie stwierdzono faktur sprzedaży towarów AGD i RTV dla K. W. Także Strona nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu, który potwierdzałby fakt, że doszło do transakcji sprzedaży tych towarów, poza swoim oświadczeniem. Powołując się na wyniki kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w C., wskazano, że w okresie od marca do sierpnia 2001 r. faktury wystawione zostały przez podmiot PHU "B", który składał w US deklaracje podatkowe VAT-7, lecz wobec braku dokumentacji źródłowej i ewidencji sprzedaży nie można było ustalić, czy zadeklarował podatek należny z wystawionych faktur. W okresie od września do grudnia 2001 r. faktury wystawione zostały przez podmiot "C", który nie składał do US żadnych deklaracji VAT-7, a zatem nie deklarował podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur dla Strony. W sytuacji braku dokumentów źródłowych dotyczących zakupu towarów AGD i RTV, a także braku ewidencji zakupu i deklaracji VAT-7 za okresy rozliczeniowe od września do grudnia 2001 r. niemożliwe było zweryfikowanie transakcji handlowych zawartych między Z. S. a K. W. Dyrektor Izby Skarbowej w B., powołując się na treść art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 50 ust.4 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, stwierdził, że strona nie była uprawniona do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach wystawionych przez firmę Z. S. od marca do grudnia 2001r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał również, że nie naruszono art. 199 Ordynacji podatkowej. Protokoły przesłuchań nie zawierały adnotacji o tym, że Strona nie wyraziła zgody na przesłuchanie. Ponadto zawierały podpisy K. W., zarówno pod oświadczeniem o zapoznaniu o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, jak też i po zakończeniu przesłuchania, jako potwierdzenie zgodności protokołu z zeznaniami. To zaś oznaczało, że K.W. wyraził zgodę na przesłuchanie. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada pisemności. Natomiast podatek od towarów i usług oparty jest na fakturze VAT (SAD). Skoro Strona nie kwestionuje tego, że jej kontrahent nie posiada dokumentów zakupu AGD i RTV i zakupów tych nie ujął w ewidencji zakupów (art. 27 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym), jak też deklaracji VAT-7, to nieuzasadniony jest zarzut manipulowania faktami. Natomiast twierdzenie pełnomocnika Strony, iż doszło do transakcji sprzedaży jest oparte jedynie na fakcie posiadania zakwestionowanych faktur VAT i oświadczeniu Strony. Strona odwołująca zarzuciła kontrolującym, że nie zainteresowali się innymi kontrahentami Z. S., którzy nabywali od niego AGD i RTV. Organ odwoławczy podkreślił, że dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie nie były niezbędne ustalenia dotyczące kontaktów handlowych Z. S. z innymi kontrahentami. Ustalono, że towaru takiego Z. S. nie nabył. Przesłuchanie zatem innych kontrahentów Z. S. nie mogło zmienić stanu faktycznego, co do transakcji wynikających z zakwestionowanych faktur VAT, jak też uwiarygodnić tych transakcji. Dowody i fakty nie mogą być podważone jedynie twierdzeniem, że Strona faktycznie otrzymała towar i za ten towar zapłaciła. Po pierwsze dlatego, że o wiarygodności transakcji w podatku od towarów i usług nie może świadczyć jedynie oświadczenie Strony, że otrzymała jakieś towary i dokonała zapłaty za ten towar, w sytuacji gdy "kontrola krzyżowa" u kontrahenta wykazała fikcyjność tej sprzedaży. Po drugie, argumenty Strony dotyczące otrzymania jakiegoś towaru i zapłaty za te towary nie zostały potwierdzone wiarygodnymi dowodami. Jedyny dowód w tej sprawie to oświadczenia Strony, z których wynika, że zakupy towarów dokonywane były w hurtowni, której nazwy i adresu nie pamięta. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie dokonano zatem dowolnej oceny materiału dowodowego. Materiał ten bowiem był jednoznaczny w swojej wymowie: kontrahent Strony nie nabył towarów AGD i RTV, więc nie mógł ich sprzedać. Tego zaś stanu rzeczy nie mogły zmienić zgłaszane przez pełnomocnika Strony wnioski dotyczące przesłuchania świadków i dokonania oględzin faktur, nie dotyczyły one bowiem dowodów leżących po stronie kontrahenta Strony. Z powyższą decyzją organu podatkowego odwoławczego nie zgodził się K. W. W jego imieniu została złożona przez pełnomocnika skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzucono naruszenie: 1. § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, pomimo braku przesłanek faktycznych do zastosowania tych przepisów, 2. art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie żądania strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków, w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, 3. art. 122 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka Z. S., 4. art. 210 § 4 O.p. poprzez powołanie się w uzasadnieniu decyzji na sprzeczne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, 5. art. 187 § 1 O.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 6. art. 180 w zw. z art. 191 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wątpliwym domniemaniu faktycznym, według którego o tym, że strona skarżąca (K.W.) nie nabywała towarów od Z. S. świadczą zasadniczo dwie przesłanki: brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych dotyczących nabycia artykułów AGD i RTV przez Z. S. (czyli sprzedawcę) oraz brak dokumentacji podatkowej u sprzedawcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy K. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PHU "A", miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z zakwestionowanych przez organy skarbowe faktur VAT, wystawionych przez PHU "C" Z. S. i PHU "B" [...] Z. S. Na wstępie Sąd pragnie zwrócić uwagę na regulację zawartą w przepisie art. 19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. nr 11, poz.50 ze zm. (w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.), statuującą zasadę podatku od towarów i usług, czyli prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust.2 tejże ustawy). Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w cytowanej ustawie – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Minister Finansów wydał w dniu 22 grudnia 1999 r. rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz.1245 ze zm.). Przedmiotowe rozporządzenie znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, która dotyczy podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od miesiąca marca do grudnia 2001 r. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z § 50 ust.4 pkt 5a cytowanego rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r., w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Analiza powyższych uregulowań wskazuje, że ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż. Sąd zwraca również uwagę, że w sprawie ze skargi M. W., której przedmiotem był podatek od towarów i usług, jednak za inne okresy rozliczeniowe (od maja do grudnia 2001 r.) w niemal identycznym stanie faktycznym, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu faktycznej sprzedaży towarów lub usług. W każdym zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znajdował się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r., I FSK 960/05, niepublikowany). Co prawda cytowane orzeczenie nie wiąże Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, niemniej jednak nie sposób nie zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Sąd II instancji w przywołanym wyroku. Przechodząc do dalszych rozważań, w ocenie Sądu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organy skarbowe niezbicie wynika, że kwestionowane faktury VAT, wystawione przez Z. S. nie stwierdzały czynności rzeczywiście dokonanych. Z uwagi na merytoryczną wadliwość, nie mogły zatem rodzić uprawnienia do odliczenia wykazanego w nich podatku. Podkreślić należy, że Z. S. nie zna pochodzenia towarów, na które wystawione zostały kwestionowane faktury VAT. Nie podaje żadnego źródła ich nabycia. Potwierdza jedynie, że jest wystawcą zakwestionowanych faktur i że łączyły go kontakty handlowe z firmą skarżącego (por. protokoły zeznań z dnia 26 września 2005 r. i 19 października 2005 r.). Ponadto, jak ustalono w toku postępowania podatkowego w okresie od marca do sierpnia 2001 r. zakwestionowane faktury wystawione zostały przez Z. S., jako prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU "B", który co prawda składał deklaracje podatkowe VAT-7, lecz wobec braku dokumentacji źródłowej i ewidencji sprzedaży nie można było ustalić, czy zadeklarował podatek należny z wystawionych faktur. Natomiast w okresie od września do grudnia 2001 r. zakwestionowane faktury wystawione zostały przez Z. S., jako prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "C", który nie składał do US żadnych deklaracji VAT-7. Organy skarbowe ustaliły przy tym, że Z. S. nie posiada żadnej dokumentacji źródłowej za 2001 rok, związanej z rzekomymi kontaktami handlowymi z K. W. Zwrócić należy również uwagę, że z dokumentacji SAD, będącej w dyspozycji Prokuratury Apelacyjnej w W. wynika, iż firma Z. S. "B" importowała duże ilości tkanin. Nie ujawniono natomiast dokumentacji dotyczącej importu sprzętu RTV i AGD oraz artykułów gospodarstwa domowego (vide: pismo Prokuratury Apelacyjnej w W. z dnia 20 maja 2004 r.). Przedstawione wyżej okoliczności dawały organom podatkowym podstawę do skutecznego podważenia wiarygodności twierdzeń kontrahenta K. W., jak też twierdzeń skarżącego, co do faktu rzeczywistego nabycia towaru wyszczególnionego w zakwestionowanych fakturach VAT od Z. S. W gruncie rzeczy strona nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Samo oświadczenie, co do faktu nabycia towarów pozostaje gołosłowne, w szczególności, że nie przedłożono np. dowodów dokonania zapłaty za ten towar. Powyższe natomiast skłania do konstatacji, że skoro w rzeczywistości do transakcji między podmiotami gospodarczymi nie doszło, a po stronie sprzedawcy – Z. S., nie powstał obowiązek podatkowy (nie ewidencjonował sprzedaży towarów, na które wystawiono kwestionowane faktury, brak jest dowodów umożliwiających ustalenie czy w miesiącach od marca do sierpnia 2001 r. zadeklarował podatek należny od wystawionych w tym okresie faktur VAT, nie składał deklaracji VAT-7 za miesiące od września do grudnia 2001 r.), przedmiotowe faktury nie mogą nieść za sobą uprawnienia nabywcy (skarżącego) do odliczenia wykazanego w nich podatku. Zgodnie z przepisami zawartymi w Rozdziale 11 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), istotą postępowania podatkowego jest ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. W ramach dokonywanej oceny zebranego materiału dowodowego organy podatkowe związane są ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, w tym w szczególności wynikającymi z przepisów: art. 191 Ordynacji podatkowej (zasada swobodnej oceny dowodów) i art. 122 Ordynacji podatkowej (zasada prawdy obiektywnej), a oceny dokonane w ramach postępowania nie mogą być dowolne. Działania organów w niniejszej sprawie ocenić należy jako obiektywne i bezstronne, zmierzające do wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Przeprowadzone w sprawie dowody i ich ocena wskazują, że wyciągnięte zostały logiczne wnioski w zakresie zakwestionowanych faktur VAT nie dokumentujących faktycznie dokonanej przez firmę "C" i "B" na rzecz skarżącego sprzedaży towarów AGD i RTV, czego wyraz organ odwoławczy dał w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organy skarbowe należycie uzasadniły swoje stanowisko w sprawie, czym spełniły wymagania stawiane w art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. W zwięzły sposób wskazały, dlaczego odmówiły wiarygodności twierdzeniom strony skarżącej. Wymienione zostały przyczyny, dla których nie dopuszczono przedłożonych przez skarżącego wniosków dowodowych. Wyjaśniono również podstawę prawną decyzji. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skargi naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa. Przesłuchanie w charakterze świadka kontrahentów Z. S. było bezcelowe i w świetle ustalonego przez organy stanu faktycznego (brak dokumentacji źródłowej dotyczącej transakcji między skarżącą i firmą Z. S.) nie miało znaczenia dla uwiarygodnienia kontaktów handlowych między stroną skarżącą i PHU "C" oraz PHU "B". Nie było również potrzeby dokonania konfrontacji Z. S. i skarżącego oraz ponownego przesłuchania skarżącego w charakterze strony, jak też przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność uwiarygodnienia podpisów Z. S. na fakturach. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż podstawę odliczenia podatku od towarów i usług stanowi wyłącznie faktura VAT, czy też dokument SAD. W tym stanie rzeczy, mnożenie dowodów z zeznań świadków prowadziłoby do nadmiernego przedłużenia postępowania, co stałoby w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania podatkowego (art. 125 ustawy – Ordynacja podatkowa). Ponadto również organ wykazał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że pomiędzy firmami Z. S. i skarżącym nie miały miejsca kontakty handlowe związane z obrotem sprzętem RTV i AGD. Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 193 ustawy – Ordynacja podatkowa, sformułowanego przez pełnomocnika skarżącego podczas rozprawy w dniu 6 grudnia 2006 r., Sąd zauważa, że z treści protokołu kontroli, gdzie zakwestionowano rzetelność i prawidłowość obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług, wynika pośrednio fakt nierzetelności rejestru zakupów i sprzedaży, prowadzonego w PHU "A". Zatem zgodnie z 290 § 5 ustawy – Ordynacja podatkowa, organ był zwolniony z obowiązku sporządzania odrębnego protokołu, o którym mowa w art. 193 § 6 ustawy – Ordynacja podatkowa., a strona mogła po zapoznaniu się z wynikami kontroli zawartymi w protokole złożyć w przewidzianym przepisami prawa terminie zastrzeżenia w tym aspekcie, czego nie uczyniła. Zatem obecne (na etapie rozprawy przed sądem) powoływanie się na tę okoliczność jest nieuzasadnione. Reasumując powyższe rozważania, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy skarbowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.