I SA/Bk 338/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie reprezentowania strony przed sądem I instancji w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał P. P. prawo pomocy w zakresie obejmującym m.in. ustanowienie radcy prawnego. Stosownie do powyższego, Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy radcę prawnego D. B. (k. 45). Radca prawny D. B. brał udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i na rozprawie w dniu [...] listopada 2010 r. wniósł o przyznanie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego (k. 57). Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek złożony przez radcę prawnego D. B., w którego imieniu występował aplikant radcowski na rozprawie w dniu [...] listopada 2010 r., oświadczenia takiego nie zawiera (k. 57). W postanowieniu z dnia 14 października 1998 r. (sygn. akt II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63) Sąd Najwyższy stwierdził, że wskazane oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata lub radcy prawnego nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.) lub art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145 ze zm.). Sąd ten podkreślił również, że niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, toteż nie podlega ewentualnemu uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c. W konsekwencji wniosek adwokata lub radcy prawnego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części podlega oddaleniu, jako nie uzasadniony. Stanowisko to zostało potwierdzone w opracowaniach dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego – m.in. S. Babiarz i inni - Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych (Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, str. 315-316) oraz Tadeusz Woś i inni - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz (Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 644). Należy je w pełni zaakceptować na gruncie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz obowiązującego aktualnie rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Podobnie bowiem wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945 oraz WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 26.10.2005 r., III SA/Gd 373/04, LEX nr 23528. W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 16 w/w rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.