I SA/Bk 34/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od lutego do czerwca i od sierpnia do października 2003 r. oraz za styczeń 2004 r. oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] grudnia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] września 2011 r. Nr [...] odmawiającą Panu M. S. (dalej skarżący) umorzenia zaległości podatkowej w podatku akcyzowym wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] września 2008 r. nr [...]określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik 2003 r. oraz styczeń 2004 r. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący zwrócił się do Urzędu Celnego w B. z wnioskiem o umorzenie w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę określonej ww. decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. Wniosek uzasadniał trudną sytuacją finansową jego i jego rodziny oraz brakiem środków na pokrycie zaległości podatkowej. Do wniosku załączono dokumenty potwierdzające podnoszone okoliczności. Naczelnik Urzędu Celnego w B. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego na podstawie posiadanego materiału dowodowego wydał decyzję z [...] września 2011 r. odmawiającą umorzenia objętej wnioskiem zaległości podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w B. rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania wskazał, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: o.p.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zdaniem organu, ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Przesłanka ta wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla podatnika i jego rodziny. Z przeprowadzonego postępowania wynika, iż podatnik prowadząc działalność gospodarczą dotyczącą obrotu wyrobem akcyzowym z zastosowaniem preferencyjnej stawki podatku akcyzowego ze względu na jego przeznaczenie, w niektórych miesiącach 2003 r. i 2004 r. nie dopełnił niezbędnych formalności związanych ze sprzedażą oleju opałowego, co spowodowało powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Pomimo, że w okresie prowadzenia postępowania kontrolnego i podatkowego podatnik prowadził działalność gospodarczą, zatem dysponował wówczas środkami finansowymi, nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku. Stąd, w ocenie organu, zadłużenie skarżącego powstało na skutek zaniedbania obowiązków podatkowych w latach 2003-2004, a nie w wyniku wyjątkowego zdarzenia losowego. Organ podniósł, że podatnik, na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 25 marca 2009 r. korzysta ze wstrzymania wykonania decyzji wymiarowej. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący z dniem [...] marca 2011 r. zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą, czym pozbawił się możliwości dalszego zarobkowania i pozostawał bez pracy nie poszukując innego zatrudnienia. Rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. podatnik dokonał dopiero [...] października 2011 r., czyli po wydaniu decyzji przez organ l instancji, w której wytknięto ten fakt. Z zeznania podatkowego PIT-36 za 2010 r. wynika, iż podatnik uzyskał z prowadzonej działalności gospodarczej roczny dochód w wysokości 5.558,64 zł nie wykazując strat, a żona – W. S. z tytułu stosunku pracy uzyskała dochód w kwocie 10.319,75 zł. Prowadzona przez podatnika działalność gospodarcza do końca 2010 r. nie generowała zatem strat, a podatnik korzystając z wstrzymania wykonania decyzji mógł regulować zaległość podatkową. Z przedstawionych dokumentów wynika, iż W. S. po stracie pracy z dniem [...] września 2011 r. uzyskała prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 609,20 zł w okresie pierwszych trzech miesięcy, a następnie 478,40 zł. Organ zauważył, że pomimo trudnej sytuacji materialnej i mieszkaniowej - pożar w budynku przy ul. F. w listopadzie 2009 r. W. S. podjęła w 2010 r. studia w systemie niestacjonarnym z opłatą roczną za l rok studiów wynosząca 5.000 zł. Ponadto skarżący jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkami magazynowymi o powierzchni 0,1840 ha oraz dysponuje majątkiem ruchomym w postaci samochodu ciężarowego cysterny marki [...] i samochodem osobowym marki [...]. Strona posiada zatem ruchomości i nieruchomości, których spieniężenie mogłoby zaspokoić zaległości wobec Skarbu Państwa. W ocenie organu, utrzymywanie samochodu ciężarowego i budynków magazynowych oraz fakt zawieszenia działalności do dnia [...] grudnia 2011 r. może wskazywać na chęć podjęcia przez podatnika prowadzenia działalności gospodarczej, która poprawiłaby sytuację finansową jego i jego rodziny. Organ I instancji dokonał zestawienia przedstawionych kosztów utrzymania i wpłat obowiązkowych podatnika i jego rodziny w roku 2010 i do lipca 2011 r. z uzyskiwanymi dochodami. Wynika z niego, że w 2010 r. przy dochodzie rodziny w wysokości 15.878,33 zł, wydatki kształtowały się na poziomie 8.056,75 zł, co stanowi około 50% dochodu. Ponadto w 2011 r. rodzina otrzymała zwrot podatku dochodowego w wysokości 829 zł. Rozliczając miesiące od stycznia do lipca 2011 r., łączny średni dochód rodziny wyniósł 14.353,63 zł, natomiast wydatki wyniosły około 8.348,08 zł, zatem sytuacja podatnika nieznacznie uległa pogorszeniu w stosunku do roku 2010. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że sytuacja życiowa skarżącego nosi znamiona trudnej z uwagi na aktualny brak pracy obojga małżonków, pożar budynku magazynowego, które miał miejsce w 2009 r. Jednakże skarżący od dnia zawieszenia działalności gospodarczej tj. [...] marca 2011 r. nie podjął żadnego zatrudnienia by poprawić sytuację bytową rodziny, a poszukiwania pracy rozpoczął dopiero w dniu [...] października 2011 r., gdy żona straciła zatrudnienie. Doprowadziło to do sytuacji, że oboje małżonków pozostali na dzień [...] października 2011 r. bez pracy i zmuszeni byli do korzystania z pomocy społecznej. Organ uznał, za nieprzekonujące argumenty podatnika, iż zatrudnienie w rodzinie może podjąć wyłącznie jeden z małżonków z uwagi na fakt posiadania pięciorga dzieci. Zauważył, że troje dzieci państwa S. uczęszcza do szkoły podstawowej korzystając z bezpłatnych obiadów, pozostała dwójka pozostawała pod opieką W. S. z tytułu pozostawania jej na urlopie macierzyńskim. Z tych względów stwierdzono, że podatnik nie podejmował żadnych kroków w celu polepszenia sytuacji materialnej rodziny oraz wygospodarowania środków finansowych na uregulowanie zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa nawet w części, chociażby w formie ratalnej. Zdaniem organu udzielenie ulgi w postaci umorzenia należności budżetowych jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie winny uzasadniać szczególne, nadzwyczajne okoliczności. Okoliczności te nie wystąpiły w badanej sprawie, nie ma zatem podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika". Jeżeli chodzi o przesłankę "interesu publicznego", w decyzji wskazano, że należy przez pojęcie to rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Organ ocenił, że zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły. Zdaniem organu przerzucanie ryzyka związanego prowadzeniem działalności gospodarczej na ogół podatników pozostawałoby w sprzeczności z interesami budżetu Państwa. Podatnik tymczasem mając możliwość uregulowania zobowiązania podatkowego nie uczynił tego. Z tych względów, w ocenie organu, w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do uwzględnienia wniosku podatnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku podatnik zarzucił skarżonej decyzji nierzetelne zbadanie jego sytuacji finansowej, a także jego rodziny oraz jej błędną ocenę na podstawie przedstawionych dokumentów. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualne o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej w B. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie rozumie, w jaki sposób Dyrektor Izby Celnej ustalił, że dysponował on środkami finansowymi umożliwiającymi uiszczenie zaległości podatkowej w okresie prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność ta była prowadzona dzięki kredytowaniu kupieckiemu przez kontrahentów, którzy sprzedawali skarżącemu paliwo oraz części samochodowe. Trudna już wówczas sytuacja uległa jeszcze pogorszeniu, gdy odbiorca usług firma P. zakupiła własne środki transportowe. Rezygnacja z usług skarżącego i zrzeczenie się licencji skutkowały zawieszeniem działalności gospodarczej. Pozwoliło to uniknąć dalszego zadłużania. Skarżący zaprzeczył twierdzeniom organów, że nie poszukiwał pracy. Wskazał, że na nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę na rzecz organu podatkowego znajduje się jeden były budynek magazynowy zaadoptowany na mieszkanie, zdewastowany pożarem i nie wyremontowany do dzisiaj. Skarżący wskazał, że musi opuścić zdewastowany dom, w którym obecnie przebywa z rodziną. Wyjaśnił, że w miesiącach, w których wydatki były wyższe niż dochody zapożyczał się u znajomych i rodziny. Przedstawione w sprawie wydatki są jedynie przykładowe, konieczność utrzymania siedmioosobowej obecnie rodziny wskazuje, że w rzeczywistości są one znacznie wyższe, rodzina korzysta z pomocy społecznej. Skarżący podniósł, że jego żona zrezygnowała ze studiów. Jego zdaniem sytuacja materialno-bytowa rodziny stanowi ważny interes publiczny. Oględziny dokonane przez Burmistrza C. B. potwierdzają fatalny stan budynku zamieszkiwanego przez rodzinę skarżącego. Organ ten umorzył podatek od środków transportu i podatek od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 4 maja 2012 r. skarżący wskazał dodatkowo, że został wpisany do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, jego żona z dniem [...] kwietnia 2012 r. utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Nadto w maju 2012 r. skarżący musi opuścić zajmowane poddasze przy ul. [...] w C. B. i wrócić do domu przy ul. [...],gdzie nie wykonano dotąd remontu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej, jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem. Sąd nie ocenia natomiast tychże aktów pod względem innych kryteriów np. słuszności, czy celowości. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Stosownie do tej regulacji, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przyznana tym unormowaniem swoboda nie oznacza oczywiście dowolności działania organu podatkowego, bowiem organ ten jest zobowiązany do wszechstronnego rozważenia, w świetle całokształtu materiału sprawy, czy nie zostały spełnione określone w powyższym artykule przesłanki. Podkreślenia jednakże wymaga, że nawet jeśli organ stwierdzi zaistnienie sytuacji wskazującej na ważny interes podatnika, czy interes publiczny – w rozumieniu powyższego unormowania – to organ może, ale nie musi, przyznać podatnikowi ulgę w postaci umorzenia zaległości podatkowej (zob. wyrok NSA z 20 czerwca 2001 r., sygn. akt III SA 771/00, CBOSA). Decyzja organów podatkowych w tych sprawach opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy pobór podatku powinien być zaniechany. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast w pełnym zakresie zaskarżona decyzja podlega badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex nr 33404). Sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się zatem do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex nr 46473). W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe obu instancji rozważały argumenty skarżącego w odniesieniu do przesłanek "uzasadnionego ważnego interesu podatnika", jak też brały pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Podjęta ocena pod kątem przywołanych przesłanek z art. 67a § 1 o.p., znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wbrew zarzutom skargi organy poddały ocenie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym okoliczności przedstawione przez stronę. W szczególności wzięły pod uwagę wysokość dochodów osiąganych przez skarżącego w czasie prowadzenia działalności gospodarczej oraz przez jego żonę z tytułu stosunku pracy. Następnie odniosły się do kwestii zaprzestania działalności gospodarczej przez skarżącego, a także utraty pracy przez jego żonę i uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Ustalone dochody porównano z podanymi przez stronę wydatkami ponoszonymi na bieżące utrzymanie. Uwzględniono także fakt pożaru w budynku magazynowym skarżącego przy ul. [...], który miał miejsce w listopadzie 2009 r., zamieszkiwania w trudnych warunkach w części domu użyczonego przez ojca skarżącego, jak też korzystania przez rodzinę skarżącego ze świadczeń z pomocy społecznej. Z drugiej strony wzięto pod uwagę, że skarżący po zawieszeniu działalności gospodarczej z dniem [...] marca 2011 r., pozostawał bez pracy nie poszukując innego zatrudnienia. Za nieprzekonujące uznano argumenty o istnieniu ku temu przeszkód związanych z koniecznością opieki nad dziećmi. Jak zauważył organ podatkowy, Rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. podatnik dokonał dopiero [...] października 2011 r., czyli po wydaniu decyzji przez organ l instancji, w której wytknięto ten fakt. Jednocześnie pomimo trudnej sytuacji materialnej i mieszkaniowej – W. S. podjęła w 2010 r. studia w systemie niestacjonarnym z opłatą roczną za l rok studiów wynosząca 5.000 zł. Istotną okolicznością z punku oceny możliwości dochodzenia istniejących zaległości podatkowych jest fakt posiadania przez skarżącego majątku nieruchomego i ruchomego. Skarżący jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem magazynowym o powierzchni 0,1840 ha oraz posiada samochód ciężarowy cysternę marki [...]i samochód osobowy marki [...]. Logicznym pozostaje stwierdzenie organu, iż utrzymywanie samochodu ciężarowego i budynku magazynowego oraz fakt zawieszenia działalności do [...] grudnia 2011 r. wskazują na wolę podjęcia przez podatnika prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie w niektórych miesiącach dochody skarżącego przekraczały jego wydatki. Z tych względów mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów podjęta w skarżonym rozstrzygnięciu ocena, iż sytuacja życiowa skarżącego nosi znamiona trudnej (pożar budynku magazynowego w 2009 r., aktualny brak pracy obojga małżonków, trudne warunki mieszkaniowe, konieczność zapewnienia utrzymania rodzinie). Jednak nie jest to sytuacja na tyle wyjątkowa, nadzwyczajna, że uzasadniałaby zastosowanie wnioskowanej ulgi. Stają temu na przeszkodzie inne stwierdzone fakty – nie podejmowanie zatrudnienia, posiadanie majątku, czy podjęcie płatnych studiów. Podatnik istotnie nie podejmował kroków w celu polepszenia sytuacji materialnej rodziny oraz wygospodarowania środków finansowych na uregulowanie zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa nawet w części, chociażby w formie ratalnej. Powyższe musiało prowadzić do wniosku, o braku zaistnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" w sprawie. Dokonując oceny wniosku podatnika, organy nie dostrzegły także podstaw do stwierdzenia przesłanki "interesu publicznego". Jak trafnie wskazano pojęcie "interesu publicznego" w doktrynie prawa rozumiane jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (por. komentarz do art. 22 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Naczelną zasadą systemu prawa podatkowego w Polsce, znajdującą oparcie w przepisie art. 84 Konstytucji RP, jest powszechność opodatkowania. Wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią zatem odstępstwo od tej zasady, winny zatem być odzwierciedleniem wyjątkowego położenia podatnika. Słusznie zauważał organ odwoławczy, że umorzenie zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, gdyż definitywnie zwalnia dłużnika Skarbu Państwa z jego powinności i nie może być traktowane, jako rozwiązywanie problemów finansowych podatnika. Dopóki istnieją możliwości wyegzekwowania zaległości podatkowej, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym, nawet przy aktualnej trudnej sytuacji materialnej wnioskującego. W tych realiach Sąd uznał, że decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowych jest uzasadniona i nie nosi znamion dowolności. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji w swoich decyzjach nie naruszyły zasad ogólnych postępowania podatkowego. Organy te wyjaśniły bowiem stan sprawy i odniosły się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, istotnych z punktu widzenia przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi. Organy przeprowadziły w sposób szczegółowy postępowanie mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej skarżącego, postępowanie toczyło się z udziałem strony, dopuszczono i oceniono wszystkie dowody przedłożone w sprawie. Organy rozpoznając wniosek skarżącego były zobowiązane do samodzielnej oceny przesłanek umorzenia, stąd nie miało znaczenia dla sprawy powoływanie się przez stronę na decyzje podejmowane przez inny organ podatkowy. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił umorzenia wnioskowanych zaległości i z jakich względów okoliczności podnoszone przez stronę nie mogły zmienić rozstrzygnięcia w sprawie. Argumentacja organów wskazująca na brak istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego zawarta w decyzjach jest przekonująca. Stąd też nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Podstawy do uwzględnienia skargi nie mogą stanowić okoliczności podniesione w piśmie procesowym z 4 maja 2012 r., nie można bowiem skutecznie zarzucać organowi, że nie uwzględnił faktów, które miały miejsce już po wydaniu decyzji. W postępowaniu w sprawie umorzenia zaległości podatkowych oceniana jest aktualna sytuacja majątkowa, zdrowotna i rodzinna strony. Natomiast jakiekolwiek zmiany w tej sytuacji zachodzące po podjęciu rozstrzygnięcia mogą być podstawą ponownego ubiegania się o udzielenie ulgi. Wniosek w tym zakresie może być bowiem ponawiany i każdorazowo podlega ocenie organu, w szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskania nowych dowodów. Wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia należności nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej. Tak też należy ocenić przedstawione w ww. piśmie fakty – wpis skarżącego do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, utrata przez żonę z dniem [...] kwietnia 2012 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych i przerwanie studiów, konieczność opuszczenia zajmowanego mieszkania. Jedyną możliwością poddania ocenie ich wpływu na kwestię umorzenia zaległości podatkowych jest ponowne złożenie przez skarżącego wniosku w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.