I SA/Bk 367/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi I. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...] maja 2008 r. Nr [...] określił "I." Sp. z o.o. w B. (dalej także jako "Spółka") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 9.482,00 zł w miejsce zadeklarowanej straty w wysokości 53 646,65 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 684,00 zł z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień i październik 2005 r. Do kosztów uzyskania przychodów organ podatkowy nie zaliczył kwoty 42.237,94 zł stanowiącej sumę kwot dotyczących leasingu samochodu ciężarowego Mercedes V. [...] oraz wydatków na remont tego samochodu i zakup opon. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji w celu ustalenia okoliczności związanych z użytkowaniem samochodu Mercedes V. [...] zwracał się do Spółki o złożenie wyjaśnień popartych dowodami. Spółka nie posiadała jednak dowodów wskazujących na koszty związane z eksploatacją tego samochodu i wyjaśniła, że wydatki te pokrywał z własnych środków prezes S. T., który jeździł samochodem osobiście. Wskazano, ze przedstawione przez Spółkę zestawienie dat wyjazdów i tras nie pokrywa się w większości z danymi zawartymi w wydrukach z bazy centralnego Archiwum Odprawowego KGSG w Warszawie, dokumentującego przekroczenia przez opisany pojazd granicy RP. Organ ustalił również, że samochodem mercedes V. [...] podróżowały oprócz S. T. także kierownik transportu – A. T. i inne osoby. Tym samym wyjaśnienia Spółki o wykorzystywaniu samochodu wyłącznie przez prezesa Spółki do celów służbowych oraz dotyczący podróżowania nim wyjątkowo także przez inne osoby, (A. T.), nie zostały przez organ uwzględnione. Organ podkreślił, że to prezes pokrywał wydatki związane z eksploatacją samochodu i nie występował z roszczeniem do Spółki co dowodzi, że traktował on samochód Mercedes V. [...] jako prywatny, skoro uznał wydatki na zakup paliwa za koszt osobisty a nie koszt Spółki. Organ odwoławczy uznał, że Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że samochód był wykorzystywany na potrzeby jej działalności, a nie na cele osobiste prezesa. Powołując się na orzecznictwo sądowe (wyrok WSA, sygn. akt l SA/Łd 672/2005) wskazał, że z chwilą zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesienia wydatków był obiektywnie związany z osiągniętym lub zamierzonym przychodem. Tym samym, wobec braku udowodnionego związku poniesionego wydatku z przychodem uznano, że kwota 42237,94 zł zasadnie została wyłączona z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.d.o.p.". Dyrektor Izby Skarbowej w B. za niezasadny uznał również zarzut naruszenia postanowień art. 25 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. Uzasadniając swój pogląd podniósł, że w toku postępowania organy podatkowe ustaliły, iż pomimo niezadeklarowania przez Spółkę zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w badanym okresie zaliczki takie wystąpiły. Wobec stwierdzenia istnienia zobowiązania z tytułu zaliczek określone decyzją odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 684,00 zł zostały ustalone prawidłowo. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, działający w imieniu Spółki pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., jak też o zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Decyzji organu odwoławczego zarzucono: naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 i art. 25 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. oraz naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 120, 121 § 1, 122, 180, 187, 188 i 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) - w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "O.p.". Autor skargi stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania zasadności zaliczenia do kosztów wydatków poniesionych na eksploatację samochodu, dlatego tylko, że Spółka nie ujmowała ich w ewidencji wydatków związanych z eksploatacją samochodu. Jego zdaniem żaden z przepisów prawa nie zabrania na zaliczania przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wszystkich wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pełnomocnik Spółki podniósł, że fakt, iż zdarzały się przypadki, gdy w wyjazdach za granicę S. T. towarzyszyły inne osoby (A. T. i dzieci Państwa T.), nie oznacza wyjazdów w celach prywatnych. Obecność innych osób pełnomocnik tłumaczy względami bezpieczeństwa w długich podróżach i obawą przed zaśnięciem kierującego pojazdem S. T. Zdaniem autora skargi organy podatkowe nie przeprowadziły jakichkolwiek czynności, które mogłyby podważyć wyjaśnienia z dnia 5 lipca 2007 r. i 30 sierpnia 2007 r., w których wskazano, że do celów prywatnych państwo T. używali samochodu osobowego Audi [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W ocenie pełnomocnika Spółki stanowisko organów podatkowych, które uznały brak podstaw do uznania za wiarygodne wyjaśnień Spółki dotyczących użytkowania do celów służbowych samochodu marki Mercedes V. [...] jest błędne. Wnioski organów podatkowych wysnute na podstawie konfrontacji danych uzyskanych w Centralnym Archiwum Odprawowym KG Straży Granicznej z paragonami dokumentującymi zakup paliwa oraz wyjaśnieniami Spółki w zakresie tras odbytych wyjazdów wynikają z niepełnego i nieprecyzyjnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Część paragonów dotyczyła bowiem samochodu prywatnego S. T. marki Audi. Końcowo pełnomocnik zarzucił, że Spółce niezasadnie określono wysokość odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 684,00 zł z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za: styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, wrzesień i październik 2005 r. Do pisma procesowego z 10 października 2008 r. dołączono oświadczenia złożone przez kontrahentów Spółki, potwierdzające okoliczności wyjazdów S. i A. T. w 2005 roku za granicę, w związku z prowadzeniem rozmów handlowych oraz fakt użytkowania w trakcie tych wyjazdów samochodu Mercedes V. [...] oraz umowę handlową (wraz z jej tłumaczeniem na język polski), podpisaną w [...] kwietnia 2005 r. z firmą M. [...] oraz kserokopie kart paszportu prezesa Spółki – S. T., potwierdzające fakt przekraczania granicy w okresach wskazanych w oświadczeniach kontrahentów. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik wskazał, że powyższe dowody jednoznacznie potwierdzają, iż samochód Mercedes V. [...] był wykorzystywany w roku 2005 wyłącznie na potrzeby działalności prowadzonej przez Spółkę, a nie na prywatne cele prezesa Spółki. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt l SA/Bk 460/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy podatkowe posiadają kompetencje do badania (i oceny) czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu. Organy te nie posiadają jednak uprawnień do analizowania wydatku podatnika z punktu widzenia innych kryteriów pozanormatywnych, takich jak racjonalność podejmowanych przez przedsiębiorcę decyzji gospodarczych, ich efektywność czy niezbędność. Oceniając wydatki pod kątem ich związku z przychodem należy również badać, czy dany wydatek nie stanowi wydatków ponoszonych na cele osobiste podmiotów zarządzających przedsiębiorstwem lub osób trzecich i czy pozostaje w związku z działalnością firmy. Sąd podzielił zarzut skargi, że sam fakt nie ujmowania przez Spółkę w ewidencji księgowej wydatków związanych z eksploatacją samochodu nie może stanowić wystarczających podstaw do kwestionowania zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki wydatków poniesionych na eksploatację samochodu Mercedes. W ocenie Sądu, takie okoliczności, jak rodzaj leasingowanego samochodu (z uwagi na charakter działalności Spółki, brak zatrudniania pracowników), okoliczność, że koszty związane z użytkowaniem samochodu w całości poniósł prezes Spółki oraz to, że samochodem niejednokrotnie podróżowali pasażerowie niezwiązani ze Spółką, nie są wystarczające by uznać, że samochód będący przedmiotem leasingu był wyłącznie wykorzystywany prywatnie, zwłaszcza, że jak wyjaśniała Spółka, S. T. dysponował do swoich prywatnych celów samochodem osobowym marki Audi (zarejestrowanym na terenie B.), a Mercedes V. [...] służył wyłącznie do działalności logistycznej Spółki i załatwiania spraw służbowych prezesa zarządu z firmami współpracującymi. Organ nie wykazał -zatem według Sądu - że wydatki ponoszone były wyłącznie na cele osobiste prezesa Spółki lub osób trzecich. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny dokonać analizy częstotliwości wyjazdów za granicę przy użyciu obu samochodów użytkowanych przez prezesa Spółki, co w powiązaniu z pozostałym materiałem pozwoliłoby na ustalenie w sposób bezsprzeczny, czy samochód mercedes V. [...] był wykorzystywany w całości na cele prywatne S. T. Z powyższym wyrokiem nie zgodził się Dyrektor Izby Skarbowej w B. i w złożonej skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.p.s.a.") i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwie wykonaną przez Sąd pierwszej instancji funkcję kontrolną, polegającą na błędnym przyjęciu, że organ rozpatrując sprawę oparł się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, 2) art. 141 § 4 zd. 2 u.p.p.s.a., poprzez ograniczenie się Sądu jedynie do ogólnych wskazań co do dalszego postępowania, a w konsekwencji, w świetle ustaleń poczynionych w toku postępowania, uniemożliwienie organowi wykonania wyroku, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, czego rezultatem było wydanie decyzji podlegającej uchyleniu. Wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 384/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. W zakresie oceny Sądu pierwszej instancji, co do niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 42 237,94 zł, stanowiącej sumę wydatków związanych z realizacją umowy leasingu oraz naprawą samochodu marki Mercedes V. [...], NSA podzielił zarzuty przedstawione w skardze kasacyjnej. NSA stwierdził, iż organ odwoławczy zasadnie broni swojego stanowiska, podnosząc, że w toku postępowania dokonał wszelkich możliwych czynności mających na celu ustalenie częstotliwości przekraczania granicy państwowej przez ww. pojazd (zestawienie uzyskane z Centralnego Archiwum Odprawowego KGSG w Warszawie stanowiące łącznie 38 arkuszy). W tym zakresie organ podatkowy dopełnił obowiązku wynikającego z art. 122 O.p. W ocenie NSA organ nie jest w stanie ustalić, które przekroczenia granicy miały charakter służbowy, a które prywatny, a to właśnie zaleca Sąd pierwszej instancji. Tym samym wskazówki sformułowane przez WSA w Białymstoku na mocy art. 141 § 4 p.p.s.a. mają charakter bardzo ogólny, co nie pozwala na precyzyjnie wykonanie wyroku. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut skargi kasacyjnej dotyczący sformułowanej przez Sąd pierwszej instancji wskazówki, co do dalszego postępowania w zakresie badania używania przez prezesa Spółki jego prywatnego samochodu (Audi). Zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej podnosi w skardze kasacyjnej, że badanie częstotliwości przekroczeń granicy przy użyciu prywatnego samochodu S. T. nie znajduje związku z przedmiotem sprawy. Istotą postępowania było ustalenie, czy samochód marki Mercedes był wykorzystywany w związku z prowadzoną działalnością, a tym samym, czy koszty związane z jego eksploatacją można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu przez Spółkę. W ocenie NSA organy podatkowe nie miały i nie mają uprawnień do badania sposobu wykorzystania prywatnego samochodu prezesa Spółki, gdyż tego typu działania stanowiłyby wykroczenie poza granice upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zasadniczy spór w sprawie dotyczył odmiennej kwalifikacji wydatków związanych z leasingiem i naprawą samochodu Mercedes V. [...], pod kątem przepisów regulujących instytucje kosztów uzyskania przychodów, dokonaną przez skarżącą Spółkę i organy podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2010 r. stwierdził w odniesieniu do kwoty 42 237,94 zł, stanowiących wydatki na realizację umowy leasingu i naprawę samochodu marki Mercedes, że organy dokonały wszelkim możliwych czynności mających na celu ustalenie częstotliwości przekraczania granicy RP przez powyższy pojazd. Jednocześnie nie są w stanie ustalić, które przekroczenia granicy miały charakter służbowy a który prywatny. Zaznaczył także, że organy podatkowe nie miały i nie mają uprawnień do badania sposobu wykorzystywania prywatnego samochodu prezesa Spółki, albowiem powyższe stanowi wykroczenie poza granice upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Mając na uwadze powyższe stanowisko, wskazać należy, iż organy podatkowe miały uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że skarżąca Spółka błędnie ujęła koszty ich uzyskania w złożonym zeznaniu podatkowym CIT – 8 za badany okres. Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, iż poczynione w trakcie postępowania ustalenia uzasadniają przyjęcie, iż samochód Mercedes V. [...], użytkowany przez prezesa skarżącej Spółki, nie był wykorzystywany do celów służbowych. W myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Z uwagi na treść cyt. normy, koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, a nie rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnego przychodu. Przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów trzeba, więc brać pod uwagę zarówno przeznaczenie wydatku (jego celowość, racjonalność, zasadność, niezbędność), jak i potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodów (patrz: Koszty uzyskania przychodów w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - wybrane aspekty, w: Regulacje prawno-finansowe i rozwiązania finansowe Pro publico bono, Księga Jubileuszowa profesora Jana Głuchowskiego, Toruń 2002, s. 87-88). Oceniając wydatki pod kątem ich związku z przychodem należy również badać, czy dany wydatek nie stanowi wydatków ponoszonych na cele osobiste podmiotów zarządzających przedsiębiorstwem lub osób trzecich i czy pozostaje w związku z działalnością firmy. W świetle powyższego należy zgodzić się z autorem skargi, że sam fakt nie ujmowania przez Spółkę w ewidencji księgowej wydatków związanych z eksploatacją samochodu nie może stanowić wystarczających podstaw do kwestionowania zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki wydatków poniesionych na eksploatację samochodu Mercedes V. [...]. Jednakże to po stronie skarżącej Spółki ciążył obowiązek wykazania, że poniesione koszty związane z leasingiem i naprawą powyższego pojazdu były poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Podkreślić należy, iż ciążący na organach podatkowych obowiązek zebrania wszystkich dowodów i wyjaśnienia okoliczności spawy nie ma charakteru absolutnego i w niektórych sytuacjach to podatnik jest zobowiązany do udowodnienia okoliczności, na które się powołuje i z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Twierdzenia skarżącej Spółki, iż samochód Mercedes V. [...] był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, nie znalazły oparcia w żadnych dowodach zgromadzonych w sprawie. Podkreślić należy, iż z informacji uzyskanej od [...] Oddziału Straży Granicznej w B. dotyczącej liczby i miejsc przekraczania granicy przez opisany pojazd wynika, iż korzystał z niego prezes skarżącej Spółki oraz członkowie jego rodziny. Rzeczywiste daty przekraczania granicy nie pokrywały się z przedłożonym przez spółkę zestawieniem służbowych wyjazdów i tras. Jednocześnie organy ustaliły, ze to prezes pokrywał wszelkie wydatki związane z eksploatacją samochodu i nie występował o ich zwrot do skarżącej Spółki. Zgodzić się zatem należało z organami podatkowymi, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że samochód Mercedes V.[...] nie był wykorzystywany przez prezesa skarżącej Spółki w celach służbowych lecz prywatnych a tym samym wydatki związane z jego leasingiem i naprawą nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W szczególności żadne z przedłożonych przez Spółkę dokumentów nie potwierdziły takich okoliczności. Wskazać należy, iż wskazywana w skardze okoliczność wykorzystywania przez prezesa skarżącej Spółki do celów prywatnych innego pojazdu – Audi, nie znajduje związku z przedmiotem niniejszej sprawy. Jak słusznie wskazał NSA, organy podatkowe nie miały i nie mają uprawnień do badania sposobu wykorzystywania prywatnego samochodu, gdyż tego typu działania wykraczałyby poza granice upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Za niezasadny należało także uznać zarzut niewłaściwego określania wysokości odsetek za zwłokę z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Z ustaleń przeprowadzonego postępowania wynika, iż mimo niezadeklarowania przez skarżącą Spółkę, w poszczególnych miesiącach 2005 r. wystąpił dochód podlegający opodatkowaniu a zatem powstał po stronie Spółki obowiązek wpłaty zaliczek. Skoro skarżąca Spółka ich nie opłacała, zatem określone w decyzji odsetki za zwłokę od tych zaliczek zostały ustalone w prawidłowej wysokości. W tych okolicznościach sprawy, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, w szczególności art.15 ust. 1 i art. 25 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. Za niezasadne należało uznać także podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 210 § 4 O.p. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Skarżącej Spółce umożliwiono wyjaśnienie stwierdzonych nieprawidłowości i wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Dokonana ocena materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przez przepis art. 191 O.p., ocenie tej poddano wszystkie dowody, w tym przedłożone przez stronę. Organ szczegółowo odniósł się także do wyjaśnień skarżącej Spółki wskazując na okoliczności, które przemawiały za uznaniem ich za niewiarygodne. Wydane decyzje zawierają prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy podatkowe wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, którym dały wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Wyczerpująco wyjaśniono podstawę prawną decyzji, w szczególności wymogi uprawniające do zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Odnosząc się do przedłożonych na etapie postępowania sądowego dokumentów (przy piśmie procesowym z dnia 9 października 2008 r.) wskazać należy, na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, iż na etapie postępowania podatkowego obu instancji nie były one znane organowi, zaś skarżąca Spółka nie składała wniosków dowodowych w powyższym zakresie. Tym samym, dowody te, o ile istniały w dniu wydania decyzji i były istotne, mogą stanowić przesłankę wznowienia postępowania podatkowego (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Jednocześnie wskazywane dowody, z uwagi iż nie były znane organowi, nie mogą wpłynąć na ocenę zgodności z prawem przeprowadzonego przez organy postępowania. W tym stanie rzeczy orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.