I SA/Bk 373/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę A. K. (dalej również jako skarżący) złożył do Ministra Finansów - reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek niezabudowanych. We wniosku wskazał, że [...] września 1990 r. wraz z żoną zakupił nieruchomość rolną składającą się z dwóch działek o łącznej powierzchni 2,14 ha. Z uwagi na zachodzące w tym czasie zmiany gospodarcze, celem zakupu nieruchomości było zabezpieczenie na wypadek utraty pracy zarobkowej i zdrowia, (skarżący był inwalidą III grupy). Pewna część tych gruntów była uprawiana dla potrzeb rodziny. Nigdy nie dokonywano jednak sprzedaży produktów rolnych. Grunt nie był wydzierżawiany, ani udostępniany odpłatnie lub nieodpłatnie. W 2010 r. skarżący uzyskał warunki zagospodarowania i zabudowy oraz złożył wniosek o podział gruntu na 10 lub 14 działek. Na jednej z działek skarżący zamierza wybudować dom. Na budowę posiada wymagane pozwolenie. Skarżący wskazał, że sprzedaż działek ma na celu zdobycie środków: na budowę domu, własne potrzeby (tj. zabezpieczenie na wypadek choroby, wieku starczego, środków do życia, etc.) oraz pomoc dzieciom. Dodał, że jest emerytem, nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżący sformułował następujące pytanie, czy sprzedając działki jako budowlane będzie zobowiązany do opodatkowania transakcji podatkiem od towarów i usług? Przedstawiając własne stanowisko skarżący stwierdził, że sprzedaż działek nie powinna być opodatkowana tym podatkiem. Działki stanowią majątek prywatny. Sprzedaje je jako osoba prywatna. Skarżący nie zajmuje się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej, nie był handlowcem, producentem, usługodawcą i nie działał w charakterze podatnika od towarów i usług. W interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2011 r. nr [...], działający w imieniu Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny wskazał, że z regulacji zawartych w art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L z 11 grudnia 2006 r. nr 347, s. 1, ze zm.), wynika, że dostawa gruntów, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle zaś definicji zawartych w art. 15 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.t.u."), dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Aby dostawę towarów (np. gruntów) uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że sprzedawane towary, czy usługi zostały nabyte w celu wykorzystania w działalności gospodarczej. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zdaniem organu, analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności, które wskazują, że sprzedaż działek, o których mowa we wniosku, zostanie dokonana w warunkach wskazujących na działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.t.u. Skarżący dokonywał bowiem transakcji kupna nieruchomości gruntowej w celu zabezpieczenia finansowego bez zamiaru jego konkretnego przeznaczenia. Charakter poczynionych czynności wskazuje, iż zakup gruntu dokonany został z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowych poprzez inwestycje środków pieniężnych, które stanowiły swoistą lokatę kapitału. Zatem planowaną sprzedaż działek przeznaczonych pod zabudowę należy traktować jako dostawę towarów, która w oparciu o regulację zawartą w art. 5 ust. 1 u.p.t.u. podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów o usług, gdyż jest dokonywana przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Minister Finansów zwrócił uwagę, że kryterium prowadzenia działalności gospodarczej nie wyłącza z grona podatników osób fizycznych, jeśli dokonują one dostaw towarów w sposób stały, zorganizowany i powtarzalny. Bez znaczenia pozostaje fakt, w jakim okresie wykonywana jest dana czynność, ani ilość dokonanych transakcji. Jeśli odpłatna dostawa towarów została dokonana przez osobę działającą, w rozumieniu ustawy, w charakterze podatnika i w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą to nawet, jeśli dokonano tych czynności bez zachowania warunków i form określonych przepisami prawa (np. bez oficjalnego zarejestrowania działalności gospodarczej), to czynność taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów usług (art. 5 ust. 2 u.p.t.u.). Reasumując organ stwierdził, że planowaną przez skarżącego dostawę działek budowlanych należy uznać za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według 23% stawki, na podstawie art. 146a pkt 1 tej ustawy (okoliczności sprawy nie wskazują że grunt ten jest gruntem innym niż budowlany lub przeznaczony pod zabudowę). W skardze na powyższą interpretację skarżący wniósł o jej uchylenie jako naruszającej prawo. Zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego wniosku i uznanie, że zamiarem wnioskodawcy jest jednorazowe bądź stałe zbywanie wszystkich posiadanych przez nich działek, jak też naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 15 § 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE, a także niezastosowanie art. 4 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. przez uznanie, że w świetle prawa skarżący mający zamiar zbycia części działek wchodzących w skład jego osobistego majątku dorobkowego był dostawcą towarów o znamionach działalności gospodarczej a w związku z tym zobowiązany jest do uiszczenia podatku od towarów i usług. Skarżący podniósł, że działki nabył z zamiarem głównym zbudowania w przyszłości domu jednorodzinnego dla siebie na jednej z działek, a dwie kolejne planował pozostawić swoim dzieciom celem zabezpieczenia ich potrzeb związanych z budową samodzielnych domów. Dodał, że bez sprzedaży części nieruchomości nie ma możliwości zbudowania domu we współczesnych technologiach zapewniających dobre warunki bytowe dwójce starzejących się ludzi. Wiek skarżącego i jego żony uniemożliwia także wzięcie kredytu hipotecznego na tę budowę. Brak funduszy zrodził więc konieczność podzielenia obu dużych działek na 14 mniejszych i konieczność częściowego ich zbycia. Działek ewidentnie więc nie kupiono z zamiarem handlu. Skarżący wskazał ponadto, że nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie działał w charakterze podatnika VAT, nie był też handlowcem, producentem, usługodawcą itd. Skarżący wskazał również, że w chwili zakupu miał problemy zdrowotne, był rencistą III grupy, bał się utraty pracy i poważnie liczył się z faktem, że nieruchomości wtedy rolne będzie wykorzystywał zgodnie z ich przeznaczeniem - jako gospodarstwo przydomowe, którego płody miały być wykorzystywane na potrzeby rodziny. Ponieważ jednak stan zdrowia poprawił się i możliwa była dalsza praca etatowa konieczność taka nigdy nie zaistniała. Skarżący nadmienił, że część działki była przez lata użytkowana jako ogród i warzywniak. Tak należy rozumieć zawartą we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej chęć zabezpieczenia finansowego rodziny, t.j. poprzez pozyskiwanie płodów rolnych na własne potrzeby, a nie sprzedaż niewiele wtedy wartych działek rolnych. Skarżący nie miał zamiaru prowadzenia zarobkowej działalności rolnej, nie miał takich możliwości wynikających ze stanu zdrowia, braku niezbędnych maszyn rolniczych i niewielkiego areału gruntów, które nie gwarantowały opłacalności produkcji. Gospodarstwo przydomowe miało zapewnić możliwie największą samowystarczalność w kwestii zaspokojenia potrzeb żywnościowych rodziny. Skarżący nigdy też nie dokonywał sprzedaży produktów rolnych, a sam grunt nie był nigdy wydzierżawiony. W związku z powyższym skarżący w 2010 r. zwrócił się o warunki zabudowy. Wójt Gminy J. ustalił warunki zabudowy dla w/w nieruchomości a Starosta Powiatowy zatwierdził planowany projekt budowlany. Skarżący zwrócił uwagę, że choć zgodnie z tymi decyzjami działki dzielone są na kilkanaście mniejszych, chce zbyć tylko część z nich niezbędną do realizacji planów życiowych, a nie wszystkie hurtem, pojedynczo czy grupowo w dowolnych odstępach czasowych - jak bezpodstawnie uznał organ. Skarżący nie wyklucza możliwości okazjonalnej sprzedaży kolejnych działek, zwłaszcza gdyby zabrakło pieniędzy na kolejne etapy budowy łącznie z wykończeniem domu. Nie przewiduje jednak ściśle regularnej zapłaty i oświadczył, że aktualnie nie ma i nie miał w momencie zakupu sprecyzowanej woli powtarzalności czynności sprzedaży działek czy tylko samego zamiaru powtarzalności czynności zbycia w/w działek. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Rozstrzygając powstały w tej sprawie spór prześledzić trzeba przepisy prawa krajowego i wspólnotowego traktujące o opodatkowaniu dostawy gruntów podatkiem od towarów i usług. W tym zakresie polski ustawodawca przewidział, że opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów (art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.). Pojęciem towaru objęte zostały grunty. Towarem w rozumieniu ustawy są bowiem m.in. rzeczy oraz ich części (art. 2 pkt 6 u.p.t.u.). Za podatników ustawa uznaje osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 u.p.t.u.). Zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z kolei prawodawca wspólnotowy za podatnika podatku od wartości dodanej uznaje każdą osobę prowadzącą samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Definiując pojęcie działalności gospodarczej wskazał zaś, że obejmuje ona wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznał w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu (zob. art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE). Jednocześnie przewidziano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; b) dostawa terenu budowlanego (zob. art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE). W kwestii opodatkowania sprzedaży gruntów przeznaczonych pod zabudowę wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Rozpatrywana przez Trybunał sprawa dotyczyła co prawda kwestii opodatkowania sprzedaży gruntu przez osobę fizyczną prowadzącą działalność rolniczą na tym gruncie w sytuacji przekształcenia niego w grunt przeznaczony pod zabudowę, niemniej jednak tezy zawarte w wyroku mają również walor ogólny i są pomocne w odkodowaniu pojęcia podatnika i działalności gospodarczej zawartych w Dyrektywie 2006/112/WE. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że Trybunał poddał w wątpliwość, czy Rzeczpospolita Polska rzeczywiście skorzystała z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, pozwalającego państwom członkowskim uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi tego aktu. Jednocześnie stwierdził, że fakt ten będzie musiał ustalić sąd krajowy. Podkreślił przy tym, że transpozycja dyrektywy do prawa krajowego nie wymaga koniecznie literalnego powtórzenia jej przepisów w wyraźnej i specjalnie do tego przeznaczonej normie prawa. Wystarczający może tu być ogólny kontekst prawny, jeżeli skutecznie zapewnia on zastosowanie dyrektywy w pełni, w sposób jasny i precyzyjny Zdaniem Trybunału, jeżeli sąd krajowy stwierdzi, że zainteresowane państwo członkowskie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, dostawę terenu budowlanego należy uznać za podlegającą VAT na podstawie prawa krajowego, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z kolei, w wypadku gdyby sąd krajowy stwierdził, że Rzeczpospolita Polska nie skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, należy zbadać, czy transakcje będące przedmiotem sporu w postępowaniach głównych podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy, który pojęcie podatnika definiuje w powiązaniu z pojęciem działalności gospodarczej. W tym kontekście Trybunał uwypuklił, że zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. W ocenie Trybunału inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W orzecznictwie krajowym wskazuje się, że w u.p.t.u. brak jest jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy (zob. np. wyroki NSA z 7 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1289/10, z 18 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1536/10, z 16 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1654/11). Sąd orzekający w tej sprawie podziela ten pogląd. Oznacza to brak możliwości uznania określonego podmiotu za podatnika VAT niezależnie od częstotliwości transakcji dostawy gruntów oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy. W konsekwencji istotne staje się ustalenie, czy czynności skarżącego w zakresie sprzedaży nieruchomości podejmowane były w ramach działalności gospodarczej. Aktualna w tym zakresie jest zaś wykładnia art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. zawarta w wyroku siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, opubl. ONSAiWSA 2008/1/8. W wyroku tym NSA uwypuklił, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W ocenie NSA taka sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany był bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem na działalność handlową, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług. W związku z powyższym należy ocenić, czy stan faktyczny przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wskazuje, iż strona w celu dokonania sprzedaży gruntów podjęła działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym. We wniosku skarżący wyraźnie wskazał, że nabył grunt rolny w celu zabezpieczenia na wypadek utraty pracy zarobkowej i zdrowia. Organ trafnie więc ocenił, że stwierdzenie to należy interpretować w taki sposób, że celem nabycia była inwestycja środków pieniężnych, swoista lokata kapitału. Ocena organu jest logiczna. W żaden sposób nie można bowiem z wniosku wywieść, że celem nabycia przedmiotowego gruntu było zabezpieczenie wyłącznie potrzeb mieszkaniowych rodziny. Z wniosku też jednoznacznie wynika, że skarżący poza jedną działką, na której zamierza wybudować dom, pozostałe działki zamierza sprzedać. W skardze skarżący podniósł kilka nowych okoliczności, które zmierzają do wykazania, że sprzedaż gruntu nastąpi w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym. Przede wszystkim wskazał, że w związku z problemami zdrowotnymi w chwili zakupy działek liczył się z faktem, iż nieruchomości będzie wykorzystywał jako gospodarstwo przydomowe, którego płody miały być wykorzystywane na potrzeby rodziny. Ponadto dodał, że zakupił jeszcze trzecią działkę. Jego zamiarem było wybudowanie domu na jednej z zakupionych działek. Z kolei dwie następne miały być przeznaczone dla dzieci. Organ nie mógł jednak analizować przedstawionych w skardze okoliczności. Zwrócić bowiem należy uwagę, że składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zainteresowany zobowiązany jest wyczerpująco przedstawić zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz ich ocenę prawną (art. 14b § 2 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Tym samym w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór co do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) będącego przedmiotem wniosku. W tego typu sprawach organy nie ustalają stanu faktycznego. Ich obowiązkiem jest natomiast ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 o.p.). Słusznie więc zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę, że przedmiotem interpretacji może być tylko ocena stanowiska przedstawionego we wniosku o jej udzielenie. Trudno zgodzić się z twierdzeniem skargi, że zamiarem strony było zabezpieczenie finansowe rodziny poprzez pozyskiwanie płodów rolnych na własne potrzeby. Skarżący nie wskazywał, że zamierza prowadzić działalność rolniczą i takiej działalności według oświadczenia zawartego we wniosku nie prowadził. Do takiej działalności nie zalicza się prowadzenia na fragmencie działki ogródka na własne potrzeby. Zwrócić też należy uwagę na powierzchnię nabytych działek, tj. 2,14 ha, która istotnie przekracza powierzchnię ogródka działkowego, czy też działki pod zabudowę jednorodzinną. Nie bez znaczenia dla oceny charakteru, w jakim występuje strona skarżąca zbywając przedmiotowy grunt, jest fakt, że skarżący, z własnej inicjatywy uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przekształcenie działek rolnych w budowlane. Podjął zatem aktywne działania w celu prowadzenia sprzedaży działek. Potwierdza to dołączona do skargi decyzja o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogami wewnętrznymi i zjazdami z drogi gminnej. Znamienne jest również, że skarżący złożył wniosek o podział przedmiotowych nieruchomości na 14 mniejszych działek. Oczywiście, sam podział nie jest wystarczającym argumentem wskazującym na prowadzenie działalności gospodarczej. Niemniej jednak w powiązaniu z pozostałymi ustaleniami uzasadnia wniosek, że sprzedaż tych działek odbędzie się w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a skarżący wystąpi w charakterze podatnika VAT z tego tytułu. Trudno w szczególności uznać, że uzyskując w wyniku podziału 14 działek skarżący zamierza zaspokoić wyłącznie potrzeby mieszkaniowe rodziny. Podsumowując, wskazane we wniosku o udzielnie interpretacji indywidualnej działania uzasadniają twierdzenie, że mieszczą się w definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Skarżący nabył działki w latach 90-tych, traktując to jako inwestycję. Wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą. Uzyskał przekształcenie działek z rolnych w budowlane i złożył wniosek o podział nabytych działek na 14 mniejszych. Z wniosku wynika, że zamierza je sprzedać. Powyższe wskazuje, że podejmuje aktywne działania charakterystyczne dla osób prowadzących działalność w zakresie obrotu nieruchomościami. Chociaż w sposób rozciągnięty w czasie, dochodzi tu do realizacji pierwotnego celu inwestycyjnego. Skarżący spełnia zatem przesłanki do uznania go za podatnika VAT. Czynność podlegającą opodatkowaniu stanowi sprzedaż działek. W tym stanie rzeczy prawidłowa jest interpretacja Ministra Finansów, że planowaną przez skarżącego dostawę działek budowlanych należy uznać za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jako, że zaskarżona interpretacja nie narusza obowiązującego prawa, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.