I SA/Bk 39/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, , , po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2013r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej – E. B., wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na sytuację ekonomiczno-finansową Skarżącej jest obecnie niemożliwie, zaś ewentualne podjęcie przez organ działań zmierzających do przymusowego wyegzekwowania należności, doprowadzi do zajęcia składników majątkowych Skarżącej oraz środków finansowych, którymi Skarżąca dysponuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie obrotu paliwami. Powyższe doprowadzić może do utraty płynności finansowej i konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo wszczęcie postępowania egzekucyjnego będzie się wiązało z naliczeniem dodatkowych kosztów egzekucyjnych, które z uwagi na wysokość zobowiązania będą bardzo wysokie. Pełnomocnik Skarżącej zaznaczył, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowego pozwoli Skarżącej na gromadzenie środków finansowych, które pozwolą na spłatę istniejącej zaległości. Jednocześnie poinformował, że Skarżąca wystąpiła o rozłożenie zaległości wynikającej z powyższej decyzji na raty, zaś organ udzielił jej wnioskowanej ulgi. Aktualnie został złożony przez Skarżącą kolejny wniosek o rozłożenie zaległości na raty w wysokości po 4000 zł miesięcznie, który to wniosek czeka na rozpatrzenie przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając złożony wniosek wskazał, że jej sytuacja ekonomiczna i finansowa uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem jej natychmiastowe wykonanie może zagrozić istnieniu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, powyższe twierdzenia nie znajdują oparcia w dołączonych do akt dokumentach, obrazujących sytuację majątkową Skarżącej. Podkreślić przede wszystkim należy, że Skarżąca jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, w ramach której uzyskuje znaczne przychody. Z dokumentów księgowych dołączonych do wniosku wynika, że w okresie od [...] stycznia do [...] czerwca 2017 r. Skarżąca uzyskała przychód w wysokości ponad 2 240 000 zł., co miesięcznie dalej kwotę blisko 400 000 zł. Nie ma również informacji, jakoby prowadzona działalność w 2017 r. przynosiła stratę. Zaakcentować w tym miejscu wypada, że w przypadku przedsiębiorców (a do takich niewątpliwie należy Skarżący) miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotniejszy zatem jest fakt uzyskiwania przychodów i poziom, na jakim przychody te się kształtują (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I FZ 10/10). Innymi słowy, powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Przyjąć zatem należało, że Skarżąca nie znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przedłożonych dokumentów wynika, że Skarżąca zadeklarowała, że jest w stanie spłacać zaległość podatkową w kwotach miesięcznych po 4 000 zł, a zatem jej sytuacja majątkowa jest na tyle dobra, ze z uzyskiwanego przychodu jest w stanie wygospodarować ww. kwotę, bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Zaznaczyć przy tym należy, że wskazywane we wniosku ryzyko wszczęcia natychmiastowej egzekucji ma charakter czysto teoretyczny, bowiem jak wynika z treści wniosku Skarżąca skutecznie ubiegała się i aktualnie ubiega o rozłożenie ciążącej zaległości na raty. Tym samym, wszczęcie postępowania egzekucyjnego co do całości zaległości ciążącej na Skarżącej, na obecnym etapie, jest mało prawdopodobne. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.