I SA/Bk 423/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 marca 2009 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2004 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) na rzecz ustanowionego z urzędu radcy prawnego A. A. kwotę brutto 2928 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset dwadzieścia osiem złotych), w tym VAT 528 zł (słownie: pięćset dwadzieścia osiem złotych) – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a także kwotę 17 zł (słownie: siedemnaście złotych) tytułem zwrotu niezbędnych wydatków. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] września 2007 r. Nr [...], dokonał Panu Z. W. (dalej jako: "Skarżący") rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarował w złożonych deklaracjach VAT-7. Podstawą rozstrzygnięcia były stwierdzone w toku postępowania kontrolnego błędy w sposobie naliczania, ewidencjonowania i deklarowania należnego i naliczonego podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. Organ pominął jako dowód w sprawie, prowadzone przez Skarżącego dla potrzeb VAT ewidencje, w części stwierdzonych nieprawidłowości. W związku ze stwierdzoną nierzetelnością ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług, stosownie do art. 23 § 1 pkt 2 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie jako; "O.p."), podstawa opodatkowania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. została określona w drodze oszacowania. Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z [...] grudnia 2007 r. Nr [...] uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Organ odwoławczy wskazał, że regułą jest, iż podstawa i opodatkowania ustalana jest na podstawie dokumentacji prowadzonej przez podatnika i innych dokumentów, które zawierają dane niezbędne do jej ustalenia oraz stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił podstawę opodatkowania w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności podatkową księgę przychodów i rozchodów, ewidencję sprzedaży, faktury, wyciągi bankowe, umowy sprzedaży, informacje z ARiMR w O., zeznania świadków, zeznania Pana Z. W. złożone w charakterze strony oraz złożoną przez Skarżącego korektę zeznania PIT-36. Wskazane w tych dokumentach kwoty organ przyjął jako rzeczywistą wielkość sprzedaży dokonaną przez Skarżącego w 2004 r. Podniósł również, że z uwagi na to, że podstawa opodatkowania została określona w oparciu o wielkości rzeczywiste, to przyjąć należy, iż nie została określona w drodze oszacowania, a podstawą określenia podstawy opodatkowania w przedmiotowej sprawie winien być przepis art. 23 § 2 O.p. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] kwietnia 2008 r. Nr [...], dokonał Skarżącemu rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2004 r. w sposób odmienny aniżeli Skarżący zadeklarował z deklaracjach VAT-7. Postępowanie kontrolne wykazało szereg nieprawidłowości w podatku należnym i naliczonym, które stały się podstawą uznania prowadzonej ewidencji dla potrzeb podatku VAT za nieodzwierciedlającą stanu rzeczywistego, a więc nierzetelną. Stwierdzona nierzetelność ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku VAT jest m.in. wynikiem: ujmowania w ewidencji sprzedaży kwoty obrotu netto i kwoty podatku należnego z faktur wewnętrznych dokumentujących przesunięcie towarów, a w ewidencji zakupu ujmowania podatku naliczonego wynikającego z własnych faktur wewnętrznych dokumentujących przesunięcie towarów; nie zaewidencjonowania w ewidencji sprzedaży Gospodarstwa Rolnego I., obrotu netto i należnego VAT od sprzedaży mleka, bydła, kiszonki oraz ujęcia jako podatku należnego kwoty zryczałtowanego zwrotu podatku wynikającego z faktur VAT RR wystawionych dla Skarżącego przez inny podmiot; ujmowania w ewidencji zakupu, jako podatku naliczonego kwot wyliczonych przez Skarżącego od wartości wynikających z umów zawartych z osobami fizycznymi na zakup złomu złota, srebra i telefonów komórkowych, a także podatku naliczonego nieudokumentowanego fakturami VAT; nie ujęcia w ewidencji zakupów części faktur VAT objętych kontrolą, dokumentujących zakup towarów i usług; ujęcie w deklaracjach VAT-7 za okresy rozliczeniowe: styczeń, luty, kwiecień-listopad 2004 r. podatku naliczonego w kwocie wyższej o [...] zł (łącznie) niż wynika to z ewidencji zakupu. Stosownie do postanowień art.193 § 4 O.p. ewidencji nie uznano za dowód w sprawie w części stwierdzonych nieprawidłowości, jednakże z uwagi na to, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na określenie podstawy w VAT bez konieczności określania jej w drodze oszacowania, Dyrektor UKS przy określaniu podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz określeniu podatku należnego, zaewidencjonowanych w ewidencji obrotów netto, należny VAT zwiększył o niezaewidencjonowane obroty netto i należny VAT oraz zmniejszył o stwierdzone zawyżenia podatku należnego i zawyżenie obrotów. Nie godząc się z ustaleniami zawartymi w ww. decyzji organu I instancji, Skarżący wniósł odwołanie, w którym decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 pkt 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 19 ust. 1, ust. 11, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej w skrócie jako: "u.p.t.u."); art. 4, art. 5, art. 23 § 1 pkt 2, § 3, § 4, § 5, art. 122, art. 124, art. 125, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 §4 O.p. w związku z art. 31 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) i wniósł o uchylenie decyzji w części określonej w odwołaniu. W odwołaniu zakwestionowano ustalenia w zakresie zaniżenia należnego VAT za lipiec 2004 r. o kwotę [...] zł z uwagi na opodatkowanie usługi, za którą w dniu [...].07.2004 r. wpłynęła na konto bankowe kwota [...]€. Skarżący podniósł, że kwota, która wpłynęła na prywatne konto dotyczyła sprzedaży prywatnego jachtu w lipcu 2004 r. Skarżący nie zgodził się również z ustaleniami dotyczącymi zastosowania niewłaściwej stawki VAT (7% zamiast 22%) do sprzedaży baru dokonanej w kwietniu 2004 r. Skarżący wskazał, że bar był drewniany, a nie murowany, zatem nie można do tej sprzedaży zastosować stawki 22%. Ponadto odnosząc się do ustaleń organu, z których wynika, że w 2004 r. wykazał podatek naliczony w kwotach wyższych lub niższych od kwot podatku naliczonego wynikającego z prowadzonej ewidencji zakupu wskazał, że część faktur na zakup paliwa zaginęła lub jest w CBŚ w O., a dokumenty związane z działalnością gospodarczą nie zostały mu zwrócone, z tego tez powodu nie jest w stanie podać dokładnych kwot. Decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej dalej w skrócie jako: "Dyrektor IS", utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że z uwagi na fakt nie przedstawienia żadnych dowodów potwierdzających nabycie i posiadanie, a następnie sprzedaży prywatnego jachtu, a także ze względu na treść zapisu na wyciągu bankowym, z której wynika, że zapłata dotyczyła kosztów zlecenia, a nie zapłaty za jacht, a także z uwagi na fakt, że na Skarżącego nie był zarejestrowany żaden jacht (pismo Polskiego Związku Żeglarskiego z [...] marca 2007 r.) nie dano wiary zarzutom zawartym w odwołaniu, że wpłata [...]€ jest należnością z tytułu sprzedaży jachtu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zastosowania nieprawidłowej stawki podatku do opodatkowania sprzedaży baru drewnianego Dyrektor IS stwierdził, iż w art. 18 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.a. z 1993 r.") postanowiono, że stawka podatku dla towarów i usług wymienionych w załączniku Nr 3 do tej ustawy wynosi 7%. Z załącznika tego nie wynika, aby sprzedaż towaru, jakim jest bar gastronomiczny podlegała opodatkowaniu wg 7% stawki. Również z przepisów wykonawczych do ww. ustawy nie wynika, aby do przedmiotowej sprzedaży można było zastosować 7% stawkę podatku. W świetle powyższego właściwą stawką dla tej sprzedaży, stosownie do art. 18 ust. 1 cyt. ustawy jest stawka 22%, a nie stawka 7%. Odnosząc się natomiast do ustaleń zawartych decyzji organu pierwszej instancji dotyczących nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że w deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy rozliczeniowe 2004 r. Skarżący wykazywał podatek naliczony w kwotach wyższych lub niższych od kwot podatku naliczonego wynikającego z prowadzonej ewidencji zakupu. W deklaracjach VAT-7 za styczeń, luty, kwiecień-listopad 2004 r. kwoty podatku naliczonego wykazane w tych deklaracjach są wyższe od kwot podatku naliczonego wynikającego z prowadzonej ewidencji zakupu. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, że w toku kontroli, pismami z: [...] stycznia 2007 r., [...] lutego 2007 r., [...] marca 2007 r. zwracano się do Skarżącego o wyjaśnienie różnic, o których mowa wyżej. W toku przesłuchania w charakterze strony w zakresie powyższych różnic podatku naliczonego Skarżący zeznał, że jest wręcz pewien, że w ewidencji zakupów jak i podatkowej książce przychodów i rozchodów nie wpisano wszystkich faktur VAT dotyczących zakupów. W dokumentach źródłowych objętych kontrolą, w tym również zabezpieczonych przez CBŚ i udostępnionych kontrolującym, nie stwierdzono tak dużej ilości niezaewidencjonowanych faktur VAT, z których wynikałyby różnice w podatku naliczonym (zawyżenia podatku naliczonego w deklaracjach VAT-7). Dyrektor IS wskazał, że w toku kontroli stwierdzono przypadki faktur VAT wystawionych na "Hotel W.", które nie zostały zaewidencjonowane w ewidencji zakupów jak i podatkowej książce przychodów i rozchodów. Jest to 18 faktur VAT (pkt 1.4.6 decyzji organu pierwszej instancji), z których podatek naliczony uwzględniono jako podlegający odliczeniu. Stwierdzono również 14 faktur VAT wystawionych na Gospodarstwo Rolne w I., które nie zostały zaewidencjonowane w ewidencji zakupu (pkt 1.4.8 decyzji Dyrektora UKS), a podatek z nich wynikający również uwzględniono jako podatek naliczony podlegający odliczeniu. Podniesiono, że podatek naliczony wynikający z tych faktur VAT nie pokrywa omawianych różnic w zakresie podatku naliczonego (zawyżeń podatku naliczonego w deklaracjach VAT-7). Zarówno w toku kontroli, jak i w toku postępowania odwoławczego Skarżący nie przedłożył faktur zakupów, które jak zeznał nie były wpisane do prowadzonych ewidencji. Podkreślono, że Skarżący został poinformowany o zwrocie CBŚ w O. dokumentów udostępnionych do kontroli, zabezpieczonych w dniu [...] maja 2006 r. (pismo z [...] czerwca 2007 r.) oraz, że zapewniono Skarżącemu czynny udział w postępowaniu, a więc miał prawo wglądu do własnych dokumentów. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia przepisów art.23 §1 pkt 2, §3, §4, §5 O.p., które nie stanowiły podstawy wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Końcowo Dyrektor IS nie stwierdził też naruszenia pozostałych przepisów przywołanych w odwołaniu. Na powyższą decyzję, Pan Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając skarżonej decyzji, podobnie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, naruszenie przepisów: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 pkt 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust.1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 19 ust. 1 i ust. 11, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u oraz art. 4, art. 5, art. 125, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. i wniósł o jej uchylenie w części zaskarżonej. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty podniesione w niej zasługują na uwzględnienie. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."). W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego związanych z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, gdyż prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko, wówczas, gdy rozporządza całokształtem materiału dowodowego pozwalającym na ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Przedmiotem sporu są kwestie dotyczących podatku należnego (jego zaniżenia), jak i kwestie związane z zawyżeniem kwoty podatku naliczonego. W zakresie podatku należnego spór dotyczy opodatkowania stawką podstawową 22%,: 1. kwoty [...] € przekazu zagranicznego od "D" tytułem zlecenia: "B" z [...] lipca 2004 r., która nie została zaewidencjonowana w ewidencji sprzedaży VAT, 2. kwoty [...] zł brutto uzyskanej z tytułu sprzedaży baru drewnianego, udokumentowanej fakturą VAT z [...] kwietnia 2004 r. nr [...] (zastosowanie 7% stawki VAT). Natomiast spór w zakresie podatku naliczonego jest wynikiem pozbawienia Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ewidencji zakupu VAT, z uwagi na brak dokumentów źródłowych (faktur VAT), zaewidencjonowanych w ewidencji. Dokonując ustaleń w zakresie podatku należnego organ pierwszej instancji z uwagi na nie wyjaśnienie przez Skarżącego, co było przedmiotem świadczenia przyjął, że Skarżący wykonał na rzecz osób wymienionych w wyciągu bankowym usługę opodatkowaną stawką podstawową. Organ nie dokonał przy tym tłumaczenia treści przekazu zagranicznego ("B"), a wyjaśnienia Skarżącego, że przelew dotyczy zapłaty za sprzedaż prywatnego jachtu nie zostały uwzględnione m.in. z powodu nie potwierdzenia faktu zarejestrowania jachtu na Skarżącego przez Polski Związek Żeglarski. Zdaniem Sądu materiał zgromadzony w sprawie nie pozwala na uznanie w sposób niebudzący wątpliwości, że kwota przelewu zagranicznego, która w lipcu 2004 r. wpłynęła na konto dewizowe Skarżącego, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest należnością za wykonanie bliżej nieokreślonej przez organ usługi. Organ nie podważył skutecznie wyjaśnień Skarżącego, że kwota przelewu zagranicznego jest w istocie zapłatą z tytułu sprzedaży jachtu, a nie przychodem związanym z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu VAT. Obowiązek udowodnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, spoczywa na organie podatkowym, który za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu istotnego dla sprawy (podobnie NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. FSK 2326/04, opubl. POP 2006/5/79). Oparcie się przez organy podatkowe przy ustalaniu okoliczności stanu faktycznego na domniemaniu czy też na niekompletnym materiale dowodowym stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania i świadczy o naruszeniu art.120, art.122, art.187, art.191 O.p. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organy poddając w wątpliwość wyjaśnienia Skarżącego dotyczące charakteru należności potwierdzonych przelewem zagranicznym, powinny przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, o których mowa w rozdział 11 ustawy Ordynacja podatkowa zatytułowanym: Dowody (art.180 O.p. -200d O.p.). W tym rozważyć wystąpienie do wpłacającego, którego dane osobowe i adresowe uwidocznione są na przelewie o wskazanie charakteru spornej kwoty. Z treści art.180 §1 O.p., wynika, że dowodem może być wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, co nie jest sprzeczne z prawem. Z uwagi, więc na treść art. 27 Konstytucji RP, zgodnie z którym za język urzędowy w Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się język polski, treść art.180 §1 O.p. obliguje organy do posługiwania się tłumaczeniem obcojęzycznych dokumentów. Nie jest, więc możliwe posługiwanie się treścią obcojęzycznego dokumentu (zagraniczny przelew), tak jak to uczyniły organy w sprawie, bez jego uprzedniego urzędowego przetłumaczenia. Przechodząc do oceny kwestii związanej z zastosowaniem przez organy stawki podstawowej VAT (22%) do przychodu z tytułu sprzedaży drewnianego budynku baru udokumentowanej fakturą VAT z [...] kwietnia 2004 r. nr [...] (załącznik nr 65 do protokołu kontroli), należy zauważyć, że punktem wyjścia do zastosowanie prawidłowej stawki VAT jest ustalenie, czy przychód uzyskany z tego tytułu w ogóle podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc, że nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie u.p.t.u.a. z 1993 r. obowiązującej w dacie sprzedaży spornego baru (np. na podstawie art.7). Natomiast organ pierwszej instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że sprzedaż taka nie została wymieniona w załączniku Nr 3 do u.p.t.u.a. z 1993 r., w którym wymieniono towary i usługi opodatkowane stawka 7%. Uznając to wystarczające do zastosowania stawki 22 % jako właściwej do tej sprzedaży stosownie do postanowień art.18 ust. 1 u.p.t.u.a. z 1993 r. W toku postępowania nie ustalono czy sprzedawany bar był towarem używanym w świetle art.7 ust.1 pkt 5 w związku z ust.2e ustawy VAT z 1993 r. w stosunku do którego Skarżącemu przysługiwało lub nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Tym bardziej, że z protokołu kontroli i dołączonej do niego kserokopii ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Skarżącego w 2004 r. wynika, że sporny budynek baru nie był ujęty w ewidencji środków trwałych. Powyższe wskazuje, że doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik tj.: art.120, art.122, art.180, art.187, art.191 O.p., związanych z postępowaniem dowodowym i obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny dokonać tłumaczenia treści zagranicznego zlecenia: "b" oraz rozważyć wystąpienie do wpłacającego (D.), którego dane osobowe i adresowe uwidocznione są na przelewie o wskazanie charakteru spornej należności. Ponadto powinny ustalić, czy sprzedany w kwietniu 2004 r. bar był towarem używanym w rozumieniu art.7 ust.1 pkt 5 w związku z ust.2e u.p.t.u.a z 1993 r. zwolnionym z opodatkowania oraz to czy Skarżącemu przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy jego zakupie. W przypadku, gdy z ustaleń organów będzie wynikało, że sprzedaż spornego baru nie była objęta obowiązkiem podatkowym lub była zwolniona od podatku, z uwagi na postanowienia art.33 u.p.t.u.a. z 1993 r. powinny przyjąć jako kwotę do zapłaty kwotę wykazaną w fakturze przez Skarżącego. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia prawa w działaniach organów, którzy nie wystąpili o potwierdzenie wystawianych dla Skarżącego faktur zakupu, a także w pozostałych kwestach związanych ze stwierdzonymi przez organy podatkowe nieprawidłowościami w kwestiach nie podnoszonych w skardze. Podkreślić należy, że chociaż przepis art.187 §1 O.p. nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, nie może to jednak zwalniać strony od współudziału w realizacji tego obowiązku. W sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony strona nie może czuć się zwolniona od współpracy z organem podatkowym w zakresie zbierania materiału dowodowego (podobnie NSA w wyroku o sygn. akt I SA/Lu 249/99, LexPolonica Maxima). Z akt sprawy wynika, że kontrolujący wielokrotnie zawracali się do Skarżącego o dostarczenie faktur VAT, które jak twierdził nie były wpisane (ujęte) w ewidencjach księgowych prowadzonych przez niego. Również w zakresie faktur VAT ujętych w ewidencji, a których nie było w dokumentach przekazanych przez CBŚ w O., to na Skarżącym, ciążył obowiązek wykazania istnienia zaginionych faktur VAT i ewentualnego wystąpienia do ich wystawców o wydanie ich duplikatów (podobnie NSA w wyroku z 29 maja 1998 r., sygn. I SA/Lu 571/97, LexPolonica Maxima). Nie można, bowiem nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości wykazanej w złożonych deklaracjach VAT-7. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) i § 2 u.p.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o postanowienia art. 152 u.p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, a o przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu i zwrocie niezbędnych wydatków Sąd orzekł ma podstawie art. 250 cyt. u.p.p.s.a. oraz przepisów § 2, § 6 pkt 5, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).