I SA/Bk 437/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Tomasz Oleksicki, po rozpoznaniu w dniu 02 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Fundacji "P." z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [.] maja 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Fundacja "P." z siedzibą w B., wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (k. 2). Fundacja posiada status organizacji pożytku publicznego (wyciąg z KRS z dnia 25 lipca br.). Przedmiotem niniejszej sprawy jest podatek od nieruchomości należącej do Fundacji za 2011 r. Zgodnie z art. 239 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r. poz. 239 i 395) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Art. 239 § 2 P.p.s.a. stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, zgodnie z którym organizacji pożytku publicznego przysługuje, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, zwolnienie od opłat sądowych w odniesieniu do prowadzonej przez nią działalności pożytku publicznego. W treści art. 239 § 2 P.p.s.a. ustawodawca posłużył się określeniem "sprawa własna" organizacji pożytku publicznego, nie definiując tego pojęcia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano jednak, że pojęcie "sprawy własnej" w rozumieniu art. 239 § 2 P.p.s.a. odnosić należy nie do wykonywanej przez organizację pożytku publicznego działalności statutowej ukierunkowanej na realizację interesu publicznego, lecz do pojęcia sprawy administracyjnej, w której skarga została wniesiona w ramach indywidualnego interesu prawnego takiej organizacji. Przyjmuje się, że sformułowanie "sprawa własna" dotyczy zatem postępowania, w którym w drodze indywidualnego aktu administracyjnego organ władzy publicznej przyznaje lub nakłada określone prawa lub obowiązki wynikające z norm materialnoprawnych (vide. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01 grudnia 2016 r., sygn. akt: I OZ 1597/16, z dnia 08 grudnia 2016 r., sygn. akt: I OZ 1655/16, z dnia 09 grudnia 2016 r., sygn. akt: I OZ 1799/16, z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt: I OZ 2132/16, z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt: I OZ 36/17, z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt: I OZ 193/17, z dnia 03 lutego 2017 r., sygn. akt: I OZ 165/17, z dnia 01 marca 2017 r., sygn. akt: I OZ 478/17, z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt: I OZ 546/17; z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt: I OZ 761/17, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Jak wskazano wyżej niniejsza sprawa dotyczy podatku od nieruchomości należącej do Fundacji. Nieruchomość ta została sprzedana Fundacji z przeznaczeniem na cele prowadzonej przez nią działalności pożytku publicznego (akt notarialny z dnia 19 września 2010 r. k. 19, I tom akt administracyjnych). Nie zmienia to jednak faktu, że organ administracji w drodze decyzji nałożył na Fundację obowiązek w postaci podatku od nieruchomości, to ta właśnie okoliczność stanowi o zaliczeniu omawianego przypadku do kategorii "spraw własnych" w rozumieniu art. 239 § 2 P.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych i nie musi uiszczać tych kosztów w sprawie niniejszej z mocy samej ustawy. Postępowanie zatem w tym zakresie jest bezprzedmiotowe i zasadnym jest jego umorzenie. Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 i art. 239 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.