I SA/Bk 463/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania nakazu płatniczego za rok 2007 i ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w nowej wysokości oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] listopada 2012 r. nr [...], w której w wyniku wznowienia postępowania, uchylono ostateczny nakaz płatniczy za 2007 r. i ustalono M. T. (dalej jako Skarżący), łączne zobowiązanie pieniężne za 2007 r. w nowej wysokości. Postanowieniem z [...] października 2011 r. Burmistrz K. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia Skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r., pierwotnie zakończone decyzją ostateczną z [...] lutego 2007 r. nr [...], bowiem organ dopiero w 2009 r. został powiadomiony o zmianie ewidencji gruntów dokonanej w 2003 r. w wyniku odnowienia operatu ewidencji gruntów. Efektem postępowania wznowieniowego było wydanie [...] listopada 2012 r. decyzji uchylającej "pierwotny" nakaz płatniczy za 2007 r. i ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego za ten rok w nowej (wyższej) kwocie - 2727 zł. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że posiadane przez Skarżącego działki nr 0, 1 i 2 (pierwotnie obciążone podatkiem rolnym) sklasyfikowane były w 2007 r. jako "Bi", w związku z czym podlegały podatkowi od nieruchomości, a nie rolnemu. O fakcie tym organ podatkowy dowiedział się dopiero w 2009 r., w związku z czym zasadne było wznowienie postępowania podatkowego i dokonanie prawidłowego wymiaru podatków rolnego i od nieruchomości. Organ I instancji uwzględnił również zmiany w stanie posiadania podatnika zaistniałe po doręczeniu "pierwotnego" nakazu płatniczego (nabycie we wrześniu 2007 r. kolejnych gruntów stanowiących użytki rolne i lasy). W odwołaniu Skarżący zakwestionował zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości działek nr 0, 1 i 2. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm. (dalej: "u.p.o.l."), podatkowi od nieruchomości podlegają wszelkie grunty, z wyjątkiem sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy. Grunt będący we wdaniu podatnika (działki nr 0, 1 i 2) sklasyfikowany był w ewidencji gruntów jako "Bi", przy czym zmiany ewidencji dokonano w 2003 r. (wcześniej faktycznie działki te sklasyfikowane były jako użytki rolne). Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia zagadnienia opodatkowania gruntów "Bi" ma art. 1a ust. 3 i art. 2 u.p.o.l. W przepisach tych podkreślono, że kryterium rozgraniczającym zakresy przedmiotowe podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości jest wyłącznie odpowiednia klasyfikacja gruntu uwidoczniona w ewidencji gruntów. Jeżeli wiec opodatkowany grunt był sklasyfikowany inaczej niż jako użytek rolny, grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytku rolnym lub las, w żadnym wypadku nie można go było obciążyć podatkiem rolnym czy leśnym. Prawidłowo więc obciążono ten grunt podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Kolegium grunt nie mógł też być uznany za część gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo rolne mogą tworzyć wyłącznie grunty, które w ewidencji gruntów sklasyfikowane są jako użytki rolne lub tzw. grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (art. 1 i 2 ustawy o podatku rolnym). Grunt "Bi" nie wchodził w skład tak rozumianego gospodarstwa rolnego. Bez znaczenia pozostaje fakt władania użytkami rolnymi na terenie tej samej lub innych gmin. Organ nie miał prawa zastosować zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., bowiem grunty, na których posadowiono budynek pozostały o pow. użytkowej 426 m2 były użytkami sklasyfikowanymi jako "Bi" i nie mogły być częścią gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Organ odwoławczy potwierdził, że jeżeli o zmianie ewidencji spowodowanej odnowieniem operatu organ dowiedział się dopiero w 2009 r. i skoro zmiana ta nastąpiła w 2003 r. (a więc na długo przed wydaniem nakazu), organ I instancji miał prawo wznowić postępowanie, uchylić pierwotny nakaz płatniczy i ponownie wymierzyć łączne zobowiązanie pieniężne w prawidłowej wysokości. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zasadnie uwzględnił okoliczności, które pojawiły się po doręczeniu pierwotnego nakazu płatniczego, tj. nabycie przez Skarżącego we wrześniu 2007 r. użytków rolnych i lasu. Końcowo zaś zwróciło uwagę na różnice w powierzchni użytków rolnych i lasów (według stanu na styczeń 2007 r.) pomiędzy "pierwotnym" nakazem płatniczym a decyzją z [...] listopada 2012 r. W 2007 r. przyjęto większe powierzchnie tych gruntów niż w roku 2012. Z uwagi jednak na zasadę wyrażoną w art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. (dalej: "o.p."), Kolegium postanowiło usankcjonować rozstrzygniecie organu I instancji i nie pogarszać sytuacji Skarżącego. W skardze złożonej do Sądu, jej autor podniósł naruszenie: (-) art. 120 o.p. i wyrażonej w nim zasady legalności (praworządności); (-) art. 121 § 1 o.p., bowiem organ działa w sposób chaotyczny i niepoprawny, zmierzając do możliwie jak najwyższego opodatkowania nieruchomości będących przedmiotem własności Skarżącego. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika; (-) art. 124 o.p. - organ nie odniósł się do wszystkich argumentów wskazanych przez stronę; (-) art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ powziął informację o wadach w aktualnej ewidencji gruntów; (-) art. 180 § 1 o.p., poprzez przyjęcie jako dowodu w sprawie bezprawnie dokonanego wpisu w ewidencji gruntów (bez zachowania trybu z art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zmiana wpisu w ewidencji gruntów nastąpiła w sposób sprzeczny z prawem (co potwierdził na piśmie również sam organ podatkowy I instancji), w związku z czym nie może ona być brana pod uwagę jako dowód w sprawie.; (-) art. 187 § 1 o.p., poprzez uznanie, że nie ma podstaw do opodatkowania podatkiem rolnym spornych nieruchomości; (-) art. 190 o.p., poprzez naruszenie wyrażonej we wskazanym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów i przekształcenie jej w ocenę dowolną, szczególnie zaś nieuwzględnienie dokonania przez starostę bezprawnej zmiany w ewidencji gruntów; (-) art. 123 § 1 o.p. oraz art. 200 § 1 o.p. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego terminie 7 dni. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi strona podnosiła, że zmiana wpisu w ewidencji nie powinna być brana pod uwagę. Zdaniem Skarżącego mylne jest również przyjęcie, że nieruchomości nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. W akcie notarialnym wyraźnie zaznaczone jest, że działki nabył na powiększenie gospodarstwa rolnego i tak je użytkuje. Organ nie wyjaśnił ponadto, z jakich powodów nie uwzględnił wszystkich pozostałych dowodów w sprawie, tj. deklaracji złożonej przez podatnika, aktów notarialnych, wyjaśnień podatnika, czy protokołu oględzin. Wszystkie zgromadzone dowody znajdują się w sprzeczności wobec wypisu z ewidencji gruntów, na której opiera się organ. Biorąc pod uwagę fakt, że zmiana rejestru w ewidencji nastąpiła w sposób niezgodny z prawem, opieranie się na ewidencji przy jednoczesnym nieuwzględnieniu wszystkich pozostałych dowodów, jest zaprzeczeniem zarówno logice, jak i wszystkim zasadom postępowania dowodowego. Skarżący zwrócił również uwagę na sposób prowadzenia postępowania podatkowego, którego wynikiem jest różne opodatkowanie tych samych nieruchomości (nieprzerwanie od momentu nabycia w 2001 r. wykorzystywanych do działalności rolniczej) różnymi stawkami podatku, podczas, gdy rzekoma zmiana wpisu w ewidencji nastąpiła w roku 2003. Jego zdaniem organ nie uwzględnia poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] sierpnia 2009 r. uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono, bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Skarga dotyczy decyzji wydanych w wyniku wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sprawie ustalenia Skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r., na mocy których posiadane przez Skarżącego działki nr: 0, 1 i 2, pierwotnie opodatkowane podatkiem rolnym, za 2007 r. opodatkowane zostały podatkiem od nieruchomości. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, jest dotknięte jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 240 o.p. Jedną z nich jest wymieniona art. 240 § 1 pkt 5) o.p. okoliczność wyjścia na jaw po rozstrzygnięciu sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wspomniana przesłanka będzie więc spełniona, gdy ujawnione w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonych dotąd w ramach postępowania wyjaśniającego, a ponadto okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia w całości lub w części. W omawianej sprawi taką istotną, nową okolicznością są zmiany ewidencji gruntów dokonane w 2003 r. w wyniku odnowienia operatu ewidencji gruntów położonych na terenie gminy K., które spowodowały, że posiadane przez Skarżącego działki nr ewidenc.: 0, 1 i 2 (pierwotnie obciążone podatkiem rolnym) sklasyfikowano jako "Bi" (vide wypis z rejestru gruntów z 23 marca 2009 r.). Okoliczność ta istniała więc w dacie rozstrzygania przez organ podatkowy sprawy podatkowej zakończonej wydaniem nakazu płatniczego za 2007 r. Organ informację o zmianach w ewidencji gruntów uzyskał w 2009 r., a więc okoliczność wyszła na jaw po rozstrzygnięciu sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną (vide treść wystąpienia organu I instancji z 18 marca 2009 r. skierowanego do Starostwa Powiatowego w M., k-13 akt admin. Oraz treść adnotacji na wypisie z rejestru gruntów k- 10 akt admin.). Wspomniana okoliczność niewątpliwie jest okolicznością istotną, gdyż wpłynęła na zmianę rozstrzygnięcia. Spór zasadniczo dotyczy prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów położonych na terenie gminy K. nr 0, 1 oraz nr 2, sklasyfikowanych jako "Bi", które zdaniem Skarżącego powinny zostać opodatkowane podatkiem rolnym, a posadowione na tym gruncie budynki, jako służące wyłącznie działalności rolniczej, powinny korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego w powyższym zakresie, bowiem nie znajduje ono oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zasadą jest opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Przy czym na mocy art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem grunty będące użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych lub lasy sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 u.p.o.l.), chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawowe znaczenie dla określenia charakteru gruntu ma ewidencja gruntów i budynków. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w przepisie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), z którego wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O tym czy dany grunt stanowi użytek rolny czy też nie decyduje zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy podatkowe dokonując własnych ustaleń z pominięciem zapisu w ewidencji (podobnie WSA w Wrocławiu, w sprawie o sygn. I SA/Wr 296/13, LEX 1329943, dostępny także w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych - w tym podatkowych - i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji (zob. wyroki: WSA w Poznaniu sygn. III SA/Po 462/10, opubl. Lex nr 757225, WSA w Gdańsku sygn. I SA/Gd 1166/10, opubl. Lex nr LEX nr 747822). Decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma więc klasyfikacja gruntu uwidoczniona w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że sporne grunty są sklasyfikowane w ewidencji jako "Bi", czyli jako "grunty zabudowane i zurbanizowane, inne tereny zabudowane". Ustalając stan faktyczny sprawy organy podatkowe, z uwagi na zasadę praworządności (art. 120 o.p.), dokonując wymiaru podatku nie mogły więc przyjąć danych odmiennych, niż wykazane w ewidencji. Brak jest także podstaw do tego, aby rozstrzygnięcie w sprawie opodatkowania gruntów sklasyfikowanych w ewidencji, jako "Bi" oprzeć jak chce tego Skarżący, na przesłance rodzaju gruntu, jaki został określony w akcie notarialnym, na podstawie którego doszło do nabycia spornej nieruchomości. W świetle art.1a ust.3 u.p.o.l., zgodnie z którym przez użytki rolne rozumiem się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków, nie ma znaczenia cel nabycia nieruchomości (podobnie WSA w Opolu w sprawie o sygn. I SA/Op 158/13, LEX 1361039 dostępny także w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji tak sklasyfikowane grunty prawidłowo opodatkowane zostały podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższego niezasadne okazały się zarzuty naruszenia zasady praworządności, o której mowa wart. 120 o.p. Brak jest też podstaw do uznania, że postępowanie w sprawie naruszało zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, czy też zasadę przekonywania stron (art. 121 § 1 o.p.). Bez wpływu na prawidłowości opodatkowania pozostaje tryb zmiany klasyfikacji gruntów, które wcześniej były klasyfikowane, jako użytki rolne. Burmistrz K. dokonujący wymiaru podatków nie był uprawniony do badania prawidłowości przeprowadzonej procedury modernizacji ewidencji gruntów i budynków, był natomiast związany treścią ewidencji. Nie można tym samym skutecznie czynić zarzutu, że dokonano wymiaru podatku na podstawie ewidencji gruntów, której zmiana, zdaniem Skarżącego, nastąpiła w sposób sprzeczny z prawem. Na marginesie należy zauważyć, że Skarżący może podejmować działania w celu zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Jednakże do czasu zmiany tych danych organ podatkowy jest jednak związany tym, co wynika z ewidencji gruntów i budynków. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że posadowione na spornych gruntach budynki, jako służące wyłącznie działalności rolniczej, powinny korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., który przewiduje zwolnienie od podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. W sytuacji, bowiem gdy na gruntach oznaczonych symbolem "Bi" posadowione są budynki gospodarcze, nie jest możliwe skorzystanie z powyższego zwolnienia. Budynki gospodarcze, aby mogły korzystać ze wspomnianego zwolnienia, muszą być położone na gruntach gospodarstwa rolnego. Natomiast w myśl postanowień art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 tj. gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Tym samym także o tym, czy dany grunt stanowi grunt gospodarstwa rolnego przesądza jego sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu, na którym posadowione są budynki gospodarcze w ewidencji, jako "Bi" nie daje podstaw do ich zwolnienia z podatku od nieruchomości, nawet, jeżeli służą one wyłącznie działalności rolniczej. Nie można zgodzić się z autorem skargi, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ odwoławczy zakwestionował jedynie zastosowany przez organ I instancji tryb zmiany decyzji ostatecznej w oparciu o postanowienia art.254 o.p. Przewidziany w art.254 o.p. tryb zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres dotyczy sytuacji, gdy po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania. Kolegium słusznie więc uznało, że tryb zastosowany przez organ I instancji w decyzji z [...] maja 2009 r. nie mógł mieć zastosowania w sprawie z uwagi na to, że nowe okoliczności, na które powoływał się organ, nie wystąpiły po doręczeniu decyzji z [...] lutego 2007 r. Natomiast Kolegium nie wypowiedziało się w tej decyzji w sprawie trybu wznowienie postępowania. Trybu, który ostatecznie stał się podstawą powrotu do postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. i opodatkowania posiadanych przez Skarżącego działek nr: 0, 1 i 2, podatkiem od nieruchomości. Niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego tj.: art.122, art.180, art.187 §1, art.191 o.p.. Organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie. Pozwalał on na wyciągnięcie uzasadnionych wniosków niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocena zebranych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Skarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy nie mogły uwzględnić, jako podstawy rozstrzygnięcia dotyczącego roku 2007 dołączonych do odwołania kopii: aktu notarialnego nabycia nieruchomości oraz wypisu z ewidencji gruntów z 2001 r., ponieważ dotyczyły stan sprzed 2007 r. Do akt sprawy włączono aktualne wypisy z rejestru gruntów, w tym wypis zawierający informację o przyczynach zmiany ewidencji dokonanej w 2003 r., które wzięto pod uwagę przy ustaleniu charakteru gruntów. Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p., którego Skarżący upatruje w tym, że nie zapewniono mu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu i uniemożliwiono wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Burmistrza K. z [...] października 2011 r., którym wyznaczono Skarżącemu 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie wraz z potwierdzeniem odbioru. Skarżącemu zapewniono więc możliwość zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji organu I instancji. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wyznaczyło Skarżącemu termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazane naruszenie przepisów postępowania może jednak stanowić podstawę uchylenia decyzji przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), tylko wtedy, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając charakter naruszenie art. 200 § 1 o.p. uznać należy, że nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia, tym samym nie dawało podstaw do uwzględnienia skargi. W postępowaniu odwoławczym organ nie przeprowadził, bowiem żadnych dodatkowych dowodów. Skarżący, jak już wskazano, miał zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy przez organ I instancji, znał też motywy wydania decyzji przez organ I instancji i skorzystał z prawa złożenia odwołania od tej decyzji. Nie można zatem stwierdzić, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.