I SA/Bk 470/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie określenia niezaewidencjonowanego przychodu za 2013 r. oraz określenie ryczałtu za 2013 r. od niezaewidencjonowanego przychodu p o s t a n a w i a Odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. , Pełnomocnik skarżącej E. K., wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie określenia niezaewidencjonowanego przychodu za 2013 r. oraz określenia ryczałtu za 2013 r. od niezaewidencjonowanego przychodu, wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja w całości jest nieprawidłowa, gdyż narusza szereg przepisów Ordynacji podatkowej, a także art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a zatem sprzeczna z prawem. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie podniósł, że wysokość zobowiązania podatkowego i jego ewentualne wykonanie spowodują dla skarżącej znaczną szkodę oraz powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając złożony wniosek ograniczyła się wyłącznie do stwierdzenia, że ziściły się przesłanki przewidziane w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takie uzasadnienie wniosku nie pozwala Sądowi na ocenę, czy wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji spowoduje tak daleko idące skutki musi się bowiem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej strony, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, składnikach majątku, a także dodatkowo ponoszonych wydatkach. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie pozwalają – w ocenie Sądu – na dokonanie weryfikacji istnienia przesłanek dokumenty przedłożone w trakcie postepowania o udzielenie prawa pomocy. Skarżąca bowiem połowicznie, jedynie w odniesieniu do własnej sytuacji przedstawiła dochody i wydatki, pomijając – wbrew wezwaniu – żądanie udzielenia informacji o dochodach i wydatkach współmałżonka. Czyni to dokumentację niekompletną, a rzetelną i pełną ocenę niemożliwą. Tym nie mniej nawet pobieżna lektura wyciągów bankowych i wysokość wpływów na konto pozwala na konkluzję, że sytuacja finansowa skarżącej i rodziny nie jest tego rodzaju, iż ewentualne prowadzenie egzekucji skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub powodowało trudne do odwrócenia skutki. Dodatkowo należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury jest odwracalne ( por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009 r. sygn. Akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.