I SA/Bk 513/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1999-2000 oraz w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1999 r. i 2000 r. oddala skargę W dniu 14.11.2002 r. wpłynął do [...] Urzędu Skarbowego w B. wniosek P. D. (dalej powoływany jako Skarżący) o restrukturyzację jego zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy lat 1998 -2000, oraz odsetek od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za 2000 rok. Decyzją z dnia [...].12.2002 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne, uznając je za bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...].03.2003 r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, iż część objętych wnioskiem o restrukturyzację należności jest spornych, co uzasadniało zawieszenie postępowania w tej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...].09.2004 r., po raz drugi umorzył postępowanie restrukturyzacyjne, uznając je za bezprzedmiotowe. Organ powtórzył argumentację z wcześniejszej decyzji, iż zgłoszone do restrukturyzacji zaległości w podatku dochodowym za 1998 r. oraz w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. wygasły poprzez ich zapłatę przed złożeniem wniosku o restrukturyzację. W przypadku pozostałych zaległości, oparta na metodzie porównawczej analiza sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa podatnika nie wykazała, aby zachodziły przesłanki wymienione w treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287, ze zm.), dalej powoływana jako u.r.n.n.p.p. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...].11.2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 2 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Bk 3/05 oddalił skargę. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 615/05, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia WSA w Białymstoku. Wyrokiem z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 265/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, między innymi, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. w zaskarżonej decyzji dokonał niepełnej oceny sytuacji finansowej przedsiębiorstwa PPHU "D." prowadzonego przez Skarżącego. Podkreślił, iż nie można podzielić stanowiska organu podatkowego, że skoro podatnik nie utracił zdolności do konkurowania na rynku, to nie spełnia przesłanki do objęcia jego należności restrukturyzacją, stosowanie do przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. Organ podatkowy powinien szczegółowo ocenić całą sytuację finansową przedsiębiorcy występującego z wnioskiem o restrukturyzację, a nie jedynie pod kątem utraty zdolności konkurowania na rynku. Sąd stwierdził, iż organy podatkowe w niniejszym postępowaniu nie podjęły wszelkich niezbędnych działań zmierzających do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w sprawie, czym naruszyły art. 122 i art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej powoływana w skrócie jako o.p. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy podatkowe powinny przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe z dopuszczeniem jako dowodów, wszystkich istotnych elementów świadczących o sytuacji ekonomiczno-finansowej P. D., na dzień złożenia wniosku o restrukturyzację należności publicznoprawnych. Dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy, pozwoli na ustalenie właściwego stanu faktycznego i dokonanie jego subsumcji pod przesłanki, jakie winien spełniać przedsiębiorca chcący skorzystać z restrukturyzacji swoich należności publicznoprawnych. Dyrektor Izby Skarbowej, mając na uwadze treść powyższego wyroku, decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. ponownie umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległości za lata 1998-2000 jako bezprzedmiotowe. Zdaniem organu brak było podstaw do objęcia restrukturyzacją zaległości za 1998 r., gdyż wygasły one poprzez zapłatę na podstawie art. 59 § 1 o.p., natomiast co do zaległości za lata 1999-2000 podatnik nie spełniał przesłanek określonych w przepisach art. 1 ust. 2 u.r.n.n.p.p. Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości za 1998 r. i uchylił decyzję w części dotyczącej zaległości za lata 1999-2000. Ponownie rozpoznając sprawę, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., uwzględniając aktualnie obowiązujące przepisy w zakresie udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] umorzył postępowanie restrukturyzacyjne jako bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji, pełnomocnik Skarżącego złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, zaznaczył, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż przedawnieniu uległy zaległości w podatku od towarów i usług, nie tylko za lipiec 1999 r., jak wskazał to organ I instancji, ale za okres od lipca do listopada 1999 r. W pozostałym zakresie podzielił ustalenia i wywody organu I instancji. Na powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając m.in. naruszenie art. 59 § 1 o.p. i art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 54/09, WSA w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, iż podniesiony przez stronę skarżącą zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za lipiec 1999 r. nie był należycie rozpoznany przez organy obu instancji. W tym zakresie, zdaniem Sądu nastąpiło naruszenie unormowań prawa procesowego, tj.: art.122, w związku z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. oraz art. 210 § 4 o.p., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że wyjaśnienia wymaga kwestia, czy został przerwany bieg przedawnienia tylko do niektórych zaległości skarżącego, tj. za lipiec 1999 r., czy też i za pozostały sporny okres. Dyrektor Izby Skarbowej, mając na uwadze treść powyższego orzeczenia, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., uchylił decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., decyzją z [...] maja 2010 r. Nr [...], po raz kolejny umorzył postępowanie restrukturyzacyjne jako bezprzedmiotowe. Organ stwierdził, iż zgłoszone do restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 1999 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę wygasły na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 o.p. w wyniku ich przedawnienia. Z kolei wobec pozostałych należności, brak było podstaw prawnych do rozpoznania wniosku z 13 listopada 2002 r. o restrukturyzację należności, z uwagi na zmianę stanu prawnego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, iż po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej zasadniczej zmianie uległy zasady udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w tym również na restrukturyzację. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, możliwą formą udzielenia pomocy dla Skarżącego była pomoc indywidualna na restrukturyzację (z której Skarżący nie skorzystał, albowiem nie przedstawił prawidłowego planu restrukturyzacji), bądź też pomoc w ramach zasady de minimis (w tej sytuacji wymagany jest nowy wniosek Skarżącego, który również nie został złożony). Organ stwierdził zatem, że działania Skarżącego świadczą o braku chęci zrozumiana istniejącego stanu prawnego w zakresie możliwości udzielania pomocy publicznej i uniemożliwiają organowi restrukturyzacyjnemu podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. organ wyjaśnił, iż w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego doszło do zmiany przepisów prawa, które zmodyfikowały procedurę ubiegania się o pomoc. Organy są zobowiązane do stosowania przepisów obowiązujących na dzień wydania decyzji a nie złożenia wniosku o udzielenie pomocy, dlatego też uwzględniając aktualnie obowiązujące przepisy, uznał że ocena prawna zawarta w wyrokach NSA z 10 maja 2006 r. II FSK 615/05 i WSA w Białymstoku z 10 października 2006 r. I SA/Bk 265/06, przestała obowiązywać. Na powyższą decyzję, pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 153 p.p.s.a., polegającym na nie respektowaniu przez organ odwoławczy oceny prawnej oraz wskazań, co do dalszego prowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego wszczętego wnioskiem z dnia 14 listopada 2002 r. zawartych w wyroku NSA z dnia 10 maja 2006 r. (sygn. akt II FSK 615/05) oraz wyroku WSA w Białymstoku z dnia 10 października 2006 r. (sygn. akt I SA/Bk 265/06), która to ocena i wskazania od 2006 r. wiążą w niniejszym postępowaniu także Dyrektora Izby Skarbowej w B. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1o.p., poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie powinna zostać wydana decyzja na zasadach określonych w u.r.n.n.p.p., przyznająca powyższe uprawnienie lub też odmawiająca restrukturyzacji zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wniosek o restrukturyzację złożył w 2002 r., zaś zaskarżoną decyzję w sprawie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, po wielokrotnym rozpoznawaniu sprawy, organ podatkowy wydał dopiero w roku 2010, istotne stało się ustalenie, jakie przepisy winny być w sprawie zastosowane. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.r.n.n.p.p, restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności, którzy tracą zdolność konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności ub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Poczynając od dnia 1 maja 2004 r. ten akt prawny funkcjonuje w zmienionym kontekście prawnym, będącym następstwem akcesji Polski do Wspólnoty Europejskiej. Z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej nastąpiła zasadnicza zmiana procedur udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Co do zasady udzielenie takiej pomocy uzależnione zostało od zgody Komisji Europejskiej, natomiast wyjątki od tej zasady zostały uregulowane m.in. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1202 ze zm.). Zgodnie z art. 87 ust. 1 TWE z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Z kolei art. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj: Dz.U. z 2008 r. Nr 93 poz. 585 ze zm.) stanowi, że ustawa określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 TWE. Zgodnie z art. 70 ust. 3 tej ustawy do dnia 1 maja 2007 r. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzeń, ustanawiać programy pomocowe w zakresie pomocy publicznej udzielanej na podstawie ustaw odrębnych, uwzględniając w szczególności potrzeby rozwoju gospodarki oraz konieczność zapewnienia zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem. Na podstawie cytowanej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała wskazane wyżej rozporządzenie z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenie to określało kryteria oraz sposób i szczegółowe warunki udzielania pomocy na restrukturyzację na podstawie art. 18 i 20 u.r.n.n.p.p. małym i średnim przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej, których stosowanie zwalnia z obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu tej pomocy. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji poddał ocenie wniosek Skarżącego pod kątem warunków przewidzianych w powyższym rozporządzeniu Rady Ministrów i uznał, że nie spełnia on kryteriów wynikających z § 4-11. W konsekwencji pismem z dnia 4 grudnia 2007 r. poinformował Skarżącego, iż projekt pomocy na restrukturyzację należności podlega w takiej sytuacji notyfikacji i wezwał Skarżącego do podjęcia działań w celu jej uzyskania. Z uwagi na nie uzupełnienie przed Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów wymaganych dokumentów, organ ten, w piśmie z [...].04.2008 r. wydał negatywną ocenę przedłożonego planu restrukturyzacji oraz ocenił aktualny stan prawny dotyczący możliwości udzielenia wsparcia w ramach wniosku o restrukturyzację. Wskazać należy, iż organ podatkowy I instancji, po raz kolejny rozpoznając sprawę, pismem z dnia 26.02.2010 r. wezwał Skarżącego do wypowiedzenia się, czy złożony w 2002 r. wniosek należy rozpoznać jako indywidualną pomoc na restrukturyzację a w konsekwencji na konieczność notyfikacji planu pomocy, czy też jako wniosek o udzielenie pomocy na zasadzie "de minimis", co wiąże się z koniecznością uzupełnienia pierwotnego wniosku. W odpowiedzi na powyższe pismo, Skarżący oświadczył, że nie wycofuje wniosku z 2002 r. W świetle powyższego należało zgodzić się z organami podatkowymi obu instancji, iż prowadzenie postępowania w przedmiocie restrukturyzacji zaległości podatkowych Skarżącego, w obecnie obowiązującym stanie prawnym, jest możliwie jedynie poprzez notyfikację projektu pomocy za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów bądź też w formie udzielenia pomocy tzw. "de minimis". Prowadzenie postępowania, w każdym ze wskazanych trybów wymagało podjęcia przez Skarżącego stosownych kroków prawnych (uzyskanie notyfikacji projektu pomocy bądź złożenie nowego wniosku z uwzględnieniem wymogów przewidzianych dla podmiotów ubiegających się o pomoc "de minimis"), których Skarżący nie dopełnił. Podkreślić należy, jak wynika z akt sprawy, że Skarżący zarówno w 2008 jak i 2010 r. odmówił ubiegania się o pomoc zgodnie z obowiązującymi przepisami i dostarczenia wymaganych dokumentów, dlatego też organy zasadnie przyjęły, iż brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 208 § 1 o.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Nie ulega wątpliwości, iż w skutek braku współdziałania ze strony Skarżącego, organy podatkowe obu instancji nie mogły sprawie nadać prawidłowego biegu, a zatem przyjąć należało, że prawidłowo wszczęte w 2002 r. postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania, zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy - (por. Komentarz do art. 208 o.p. [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2009, wyd. III). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem Skarżący, nie dołączając do złożonego wniosku niezbędnych dokumentów, uniemożliwił nadanie sprawie dalszego biegu i jej merytoryczne rozpoznanie. Tym samym, umorzenie postępowania w przedmiocie restrukturyzacji zaległości podatkowych było jedyną, dopuszczalną przez prawo formą zakończenia, trwającego od kilku lat postępowania. W ocenie Sądu, również zarzut skargi naruszenia art. 153 p.p.s.a., sprowadzający się do nie respektowania przez organy wskazań zawartych w wyroku NSA z dnia 10 maja 2006 r. (sygn. akt II FSK 615/05) i WSA w Białymstoku z dnia 10 października 2006 r. (sygn. akt I SA/Bk 265/06), co do dalszego prowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego, należało uznać za niezasadny. Rozważając niniejszą kwestię należy wskazać, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że przepis art. 153 p.p.s.a ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tym samym ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działań systemu władzy publicznej. Jednakże należy zauważyć, co w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest już utrwalone, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem. W wyniku zmiany zasad ubiegania się przedsiębiorców o udzielenie pomocy publicznej w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, w szczególności wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych, gruntownej zmianie uległ tryb ubiegania się przedsiębiorców i rozpatrywania wniosków o restrukturyzację zaległości podatkowych. Powyższe spowodowało, że wskazania co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego, zawarte w wyroku NSA z 10 maja 2006 r. i WSA w Białymstoku z 10 października 2006 r. (kontrolujących decyzję organu podatkowego wydaną w 2004 r.) straciły na aktualności. Dopiero skuteczne złożenie przez Skarżącego wniosku o restrukturyzację zaległości podatkowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami i wybór jednej z dwóch metod udzielenia mu pomocy publicznej, umożliwiałoby merytoryczne rozpatrzenie wniosku i ocenę sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącego. Tym samym, organy słusznie uznały, iż w wyniku zmiany stanu prawnego, wskazówki zawarte w obu wyrokach sądowych, co do kierunku przeprowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego straciły na aktualności a w konsekwencji, organy nie były związane nimi, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Końcowo zaznaczyć jedynie należy, iż także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w wyniku istotnej zmiany stanu prawnego, przy wydawaniu niniejszego orzeczenia, nie był związany oceną prawną i wytycznymi, zawartymi w wyrokach NSA z 10 maja 2006 r. i WSA w Białymstoku z 10 października 2006 r. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a w szczególności przywołanych w skardze art. 153 p.p.s.a. oraz art. 208 § 1 o.p. Organy obu instancji słusznie uznały, iż z uwagi na zaistniałą sytuację, w szczególności zmianę stanu prawnego, postępowanie restrukturyzacyjne, wszczęte wnioskiem Skarżącego w 2002 r., należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.