I SA/Bk 579/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. Spółka z o.o. w W. na negatywną ocenę projektu wydaną przez Zarząd Województwa [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu "Zwiększenie konkurencyjności firmy T. Sp. z o.o. poprzez zakup nowoczesnego 128-warstwowego tomografu komputerowego" oddala skargę. "T" Spółka z o.o. w W. (dalej również jako Spółka) złożyła do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Zwiększenie konkurencyjności firmy T. Sp. z o.o. poprzez zakup nowoczesnego 128 - warstwowego tomografu komputerowego" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] (RPOWP) na lata 2007-2013, Oś priorytetowa I Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, poddziałanie 1.4.2 Małe i średnie przedsiębiorstwa. Wniosek ten, zarejestrowany pod nr [...], pozytywnie przeszedł ocenę formalną i został przekazany przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] w B. Departament Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym (instytucja zarządzająca) do następnego etapu oceny wniosku - oceny merytorycznej. Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej projektu, instytucja zarządzająca w piśmie z [...] sierpnia 2010 r. poinformowała Spółkę, że wniosek o dofinansowanie uzyskał w wyniku tej oceny 39 punktów, co stanowi 39% maksymalnej, przewidzianej dla tego działania punktacji i w konsekwencji nie podlega dalszej procedurze wyboru projektów do wsparcia. Minimalna punktacja wymagana dla pozytywnej oceny wynosi 40 punktów. Wnosząc protest, Spółka zakwestionowała sposób oraz wynik oceny w zakresie zgodności projektu z warunkiem innowacyjności przewidzianym w pkt 1 kryterium różnicującego nr 5 - "innowacja jest wynikiem współpracy wnioskodawcy z jednostką naukowo - badawczą (współpraca potwierdzona jest dokumentami, np. umowa, zlecenie badań, wyniki badań, inne opracowania i dokumenty potwierdzające współpracę w zakresie planowanej inwestycji)". Protest został negatywnie rozpatrzony przez instytucję zarządzającą. Następnie Spółka złożyła do Zarządu Województwa [...] Departamentu Polityki Regionalnej w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Instytucja rozpatrująca sprawę w piśmie z [...] października 2010 r. nr [...] poinformowała Spółkę o negatywnym rozpatrzeniu tego wniosku. W uzasadnieniu wskazano, że Spółka podała we wniosku o dofinansowanie, że realizacja inwestycji przyczyni się do wprowadzenia w przedsiębiorstwie innowacji produktowej, procesowej oraz technologicznej, zaś jej skala spełni cztery z sześciu warunków innowacyjności, opisanych w dokumentach konkursowych oraz w Przewodniku po kryteriach wyboru projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw (dalej: Przewodnik po kryteriach wyboru). Eksperci po dokonaniu analizy dokumentów aplikacyjnych, charakterystyki przedsięwzięcia, oczekiwanych rezultatów po wdrożeniu projektu, w szczególności zaś opisu skali innowacyjności, realizowanej w projekcie, stwierdzili, że przedmiotowa inwestycja spełnia trzy warunki innowacyjności. W konsekwencji projekt otrzymał za obszar innowacyjności po 23 punkty od każdego z dwóch niezależnych oceniających (według Spółki projekt powinien uzyskać maksymalną punktację przypisaną do kryterium innowacyjności - 32 punkty). Zdaniem ekspertów złożony przez Spółkę wniosek nie potwierdził, że decyzja o realizacji projektu wynikała bezpośrednio z przeprowadzonych badań, podjętych na jej zlecenie przez jednostkę naukowo - badawczą. Instytucja rozpatrująca sprawę w drugiej instancji odwoławczej podzieliła stanowisko ekspertów i stwierdziła, że w analizowanym przypadku nie został spełniony warunek w zakresie współpracy podmiotu aplikującego o wsparcie z jednostką naukowo-badawczą, opisany w Przewodniku po kryteriach wyboru oraz dokumentach konkursowych, spełnienie którego skutkuje przyznaniem dodatkowej punktacji. Zdaniem instytucji wnioskodawca powinien dokładnie i jednoznacznie opisać specyfikę i okres tej współpracy, zlecone zadania, podstawę prawną, wykonane przez tę jednostkę czynności, itp. Treści przedstawione we wniosku o dofinansowanie nie wskazują natomiast na spełnienie kwestionowanego warunku innowacyjności. Na powyższą informację z [...] października 2010 r. o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o stwierdzenie, iż ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono rażące naruszenie art. 30b ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 z późn. zm. (dalej w skrócie: "u.z.p.p.r.") w zw. z punktem 11 Regulaminu Oceny i Wyboru Projektów w ramach RPOWP na lata 2007-2013. Oś priorytetowa I. Wzrost innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie, Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, poddziałanie 1.4.2 Małe i średnie przedsiębiorstwa (dalej: Regulamin), poprzez nieuwzględnienie, iż w rozpatrzeniu środka odwoławczego - protestu - brał udział Dyrektor Departamentu Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym D. G., wówczas, gdy zgodnie w w/w przepisami w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie biorą udziału osoby, które dokonywały jakichkolwiek czynności związanych z określonym projektem, zaś wskazana osoba na wcześniejszych etapach sprawy brała udział w ocenie projektu i co najmniej trzykrotnie dokonywała czynności z nim związanych. W ocenie pełnomocnika Spółki naruszono również art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez brak zachowania reguł przejrzystości oceny projektów. Świadczą o tym: (a) lakoniczne, niepełne i niejasne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia zarówno protestu, jak i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym uniemożliwienie Spółce weryfikacji prawidłowości rozstrzygnięć organu; organ przeanalizował w sposób niepełny i nierzetelny przedłożone środki odwoławcze i pominął w uzasadnieniu rozstrzygnięć większość zarzutów, uzasadnienia oderwane są od sformułowanych zarzutów i nie spełniają podstawowych standardów działania organów administracji; (b) brak uregulowania w Regulaminie zasad podejmowania rozstrzygnięć od rozpoznawanych środków odwoławczych, w szczególności czy poszczególne rozstrzygnięcia na każdym etapie weryfikacji wniosku i następnie wydawanych rozstrzygnięć wymagają formy uchwały (jako jedynej formy uzewnętrzniania woli organu kolegialnego jakim jest Zarząd Województwa [...]), czy też nie - a w takim przypadku w jakiej formie powinny zapadać rozstrzygnięcia; brak przejrzystości przejawia się niemożnością weryfikacji trybu podejmowania decyzji; (c) sprzeczności Regulaminu z Przewodnikiem po kryteriach wyboru w zakresie możliwości zażądania od beneficjentów wyjaśnień i z uzupełniania dokumentacji; (d) dokonywanie oceny przedłożonych dokumentów na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wówczas, gdy jak stwierdza sam organ w procedurze odwoławczej nie jest przeprowadzana ponowna ocena wniosku o dofinansowanie, a ponadto gdy ani z zapisów Regulaminu, ani Przewodnika po kryteriach wyboru nie wynikał obowiązek przedłożenia dokumentów; (e) nieuwzględnienie braku logicznego powiązania pomiędzy uwarunkowaniami zakwalifikowania projektu za spełniający kryterium innowacyjności i uznanie, iż wniosek spełnia warunek 3, 4 i 6, a nie spełnia warunku 1, wówczas gdy sam fakt uznania warunku 3 i 4 potwierdza fakt innowacyjności (co wynika z treści warunku), a zatem spełnienie warunku 1; (f) brak jednoznaczności i spójności zastosowanych kryteriów oceny wniosków: kryterium innowacyjności, pojęcia współpracy i kryteriów oceny współpracy. W skardze sformułowano ponadto zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez: (a) brak powołania ekspertów posiadających wiedzę w szczególności z zakresu diagnostyki obrazowej stosowanej w obszarze zastosowań medycznych oraz zastosowania diagnostyki obrazowej dla rezultatów wykonywanych prac medycznych, w szczególności wobec przedłożenia opinii Krajowego Konsultanta ds. Radiologii i Diagnostyki Obrazowej obrazującej innowacyjność projektu w każdym aspekcie jego funkcjonowania, albowiem wymagało to przygotowania szczególnie wnikliwiej, rzetelnej i fachowej opinii ekspertów; (b) nieuwzględnienie konieczności zapewnienia przy ocenie projektu rzetelnej i bezstronnej opinii eksperta posiadającego specjalistyczną wiedzę, pomimo powoływania się na opinie dwóch niezależnych ekspertów na żadnym etapie procedury odwoławczej nie wykazano osób wykonujących ekspertyzy, a przede wszystkim ich kwalifikacji do dokonywania oceny wniosku w zakresie innowacyjności. Zdaniem pełnomocnika w sprawie naruszono również art. 31 ust. 1 w zw. z ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. - poprzez brak umożliwienia Spółce weryfikacji bezstronności ekspertów opiniujących wniosek wskutek niewskazania osób biorących udział w ocenie eksperckiej i ich kwalifikacji. Ponadto zaniechano doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi i skierowano je bezpośrednio do Spółki bez wskazania podstawy prawnej takiego działania organu, czym naruszono zasadę praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę instytucja wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawowe zasady wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków unijnych oraz zasady postępowania w tego typu sprawach przed sądem administracyjnym, wynikają z cytowanej u.z.p.p.r. Przepisy tej ustawy - pomimo charakterystycznej regulacji odsyłającej w nieuregulowanym w niej zakresie do stosowania odpowiednio przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (w skrócie "u.p.p.s.a."), określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem wszakże szeregu przepisów (tj. art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 u.p.p.s.a.) - nie zmieniły funkcji sądów administracyjnych w rozpatrywaniu spraw dotyczących oceny wniosków o dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej (zob. art. 30e u.z.p.p.r.). Podobnie, jak w innych sprawach, sądy te sprawują funkcję kontrolną nad działalnością instytucji oceniających takie wnioski, a jedynym kryterium owej kontroli jest zgodność z prawem (zob. art. 184 Konstytucji RP, a także art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Podkreślenia przy tym wymaga, że sąd administracyjny, rozpatrując tego typu sprawy nie może zastępować instytucji odpowiedzialnych za realizację programów operacyjnych w ocenianiu wniosku o dofinansowanie. To właściwa instytucja dokonuje takiej oceny, natomiast sąd administracyjny, w ramach przyznanych mu kompetencji, może i powinien skontrolować jej zgodność z prawem. Potwierdza to brzmienie art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r., z którego wynika, że sąd po rozpatrzeniu tego typu sprawy może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Kontrolując prawidłowość wydanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Tym ostatnim trudno nadać walor przepisów prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak można uznać je za rozwinięcie normatywnych kryteriów rzetelności i bezstronności oceny, o których to kryteriach mowa w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że ocena projektu Spółki, złożonego w ramach RPOWP na lata 2007-2013, została przeprowadzona w sposób, który nie narusza prawa. W szczególności ocenie tej nie można zarzucić braku bezstronności. Wymóg zachowania bezstronności i obiektywizmu w rozpatrywaniu środków odwoławczych na etapie instytucjonalnym oceny projektów do dofinansowania znalazł swoje normatywne odzwierciedlenie w treści art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. Ustawodawca postanowił, że w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Skarżąca Spółka sygnalizuje, że w rozpatrywaniu protestu brał udział D. G. - Dyrektor Departamentu Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym. Zdaniem pełnomocnika strony, osoba ta na wcześniejszych etapach postępowania brała udział w ocenie projektu i dokonywała czynności z nim związanych. Świadczyć miałoby to o rażącym naruszeniu art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać trzeba, że D. G. uczestniczył w procedurze oceny przedmiotowego wniosku. Brał udział w jego ocenie formalnej i podpisał pismo z [...] maja 2010 r., informujące Spółkę o pozytywnym wyniku tej oceny i przejściu do kolejnego etapu - oceny merytorycznej. Ponadto w trakcie oceny merytorycznej wniosku podpisał pismo z [...] czerwca 2010 r. wzywające do wyjaśnienia statusu przedsiębiorstwa jako Małego i Średniego Przedsiębiorcy (MŚP) oraz pismo z [...] sierpnia 2010 r. w sprawie wniosku Spółki o udzielenie informacji publicznej. Na tle regulacji art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. wyrażono w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że użyte w tym przepisie pojęcie "jakikolwiek etap postępowania" należy rozumieć, jako każdy etap, w którym dokonywane są czynności związane z projektem, w tym polegające na jego ocenie formalnej i merytorycznej, a udział osoby w dokonywaniu tych czynności w jakimkolwiek z tych etapów wyłącza tę osobę z rozpatrywania środka odwoławczego wniesionego przez wnioskodawcę od negatywnej oceny projektu (por. przywołane w skardze wyroki NSA z 9 lutego 2010 r. w sprawach o sygn. akt II GSK 5/10 i II GSK 16/10, wyrok WSA w Olsztynie z 4 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 86/10 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Orzekający w tej sprawie Sąd podziela te poglądy. Zauważenia wymaga jednakże, że stany faktyczne cytowanych orzeczeń nie są tożsame z stanem faktycznym rozpatrywanej sprawy. Wskazane poglądy wyrażone bowiem zostały w sytuacji, gdy ta sama osoba dokonywała oceny formalnej wniosku i odrzucała go z uwagi na niespełnienie kryteriów formalnych, później natomiast rozpatrywała środek odwoławczy od takiego rozstrzygnięcia (II GSK 5/10 i II GSK 16/10). Z kolei w sprawie I SA/Ol 86/10 stan faktyczny dotyczył sytuacji, gdy te same osoby, najpierw zatwierdziły merytoryczną ocenę projektu dotyczącą odrzucenia wniosku, później natomiast rozpoznały protest wnioskodawcy. W rozpatrywanej sprawie natomiast, D. G., który rozpatrzył protest Spółki od negatywnego wyniku oceny merytorycznej projektu, brał udział w czynnościach związanych z przedmiotowym projektem, ale na etapie formalnej jego oceny. Podkreślić należy, że ocena formalna zakończyła się wynikiem pozytywnym, dopuszczającym wniosek Spółki do dalszego etapu konkursu. Z kolei czynności wykonane w fazie oceny merytorycznej projektu miały jedynie charakter techniczny. Racją ustawy jest zapewnienie obiektywizmu w rozstrzyganiu środków odwoławczych, złożonych w związku z negatywnym wynikiem oceny projektu do dofinansowania. Obiektywizm będzie zapewniony, jeżeli w odniesieniu do danego projektu środek odwoławczy nie będzie rozpatrywany przez osobę, która miała wpływ na wydanie rozstrzygnięcia we wcześniejszej fazie jego negatywnej oceny. Zasada obiektywizmu i bezstronności wymaga, aby w rozpatrywaniu środków odwoławczych na przedsądowym etapie procedury oceny projektów, nie brały udziału osoba/y bezpośrednio zaangażowana/e w procedurze konkursowej, na każdym z etapów jej oceny. Zdaniem Sądu, zasada przewidziana w art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. nie będzie więc mieć zastosowania w odniesieniu do wykonywania takich czynności, które mają jedynie techniczny charakter i z tego powodu nie mają wpływu na wydanie rozstrzygnięcia oceniającego projekt do dofinansowania. Do takich czynności należą niewątpliwe podpisane w tej sprawie przez D. G. pismo wzywające do wyjaśnienia statusu przedsiębiorstwa jako MŚP oraz pismo dotyczące wniosku Spółki o udzielenie informacji publicznej. Trudno jest również uznać, że obiektywizm postępowania ucierpiał w sytuacji, gdy protest od negatywnej, merytorycznej oceny projektu rozpoznała osoba, która wcześniej pozytywnie rozstrzygnęła o kryteriach formalnych wniosku, dopuszczających do dalszego procedowania. Ponadto, Sąd pragnie podnieść na marginesie, że Regulamin przewiduje dwa typy środków odwoławczych na etapie przedsądowym procedury odwoławczej (protest i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Oba z nich zostały przez Spółkę wykorzystane, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony przez osobę z innego departamentu Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Zdaniem Sądu ocena projektu przedłożonego w tej sprawie jest również rzetelna. Instytucje dokonujące oceny, zachowując bezstronność w swym postępowaniu, dokonały pełnej i wszechstronnej analizy celów i złożeń zgłoszonego projektu. Skonfrontowały ten projekt z celami i warunkami realizowanego programu i w ramach przyznanych kompetencji wydały swój osąd o jakości tego projektu. Jego ocena końcowa, jest wynikiem procesu myślowego, którego przebieg znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. Zarzuty skargi skupiają się w głównej mierze na wynikach tej oceny odnośnie spełnienia kryterium merytorycznego różnicującego nr 5 pt. "innowacja jest wynikiem współpracy wnioskodawcy z jednostką naukowo - badawczą (współpraca potwierdzona jest dokumentami, np. umowa, zlecenie badań, wyniki badań, inne opracowania i dokumenty potwierdzające współpracę w zakresie planowanej inwestycji)". Niezależni oceniający (ekspert i pracownik Departamentu Zarządzania RPO) ocenili, że Spółka nie wykazała związku współpracy z jednostkami naukowo-badawczymi (w tej sprawie z Samodzielnym Publicznym Szpitalem Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w B.) z wynikiem tej współpracy, tj. innowacją projektu. Spółka nie wykazała, iż decyzja o realizacji projektu wynikała bezpośrednio z przeprowadzonych badań, podjętych na jej zlecenie przez jednostkę naukowo - badawczą. Oceny tej dokonano w oparciu o wyjaśnienia zawarte we wniosku oraz o dokumenty do niego dołączone. Podkreślenia wymaga, że celem konkursu związanego z naborem wniosków do dofinansowania, jest wybór takich wniosków, które w najpełniejszym stopniu realizują założenia danego programu operacyjnego w ramach określonej osi priorytetowej, działania i poddziałania. Fakt, że programowanie środków do dofinansowania jest ograniczone do określonych kwot sprawia, że konkurs ma wyłonić te projekty, które są najlepsze. Temu celowi służą kryteria wyboru wraz z zasadami przyznawania punktacji, szczegółowo opisane w przywołanym Przewodniku po kryteriach wyboru. Spełnienie określonego kryterium powinno być uzależnione od precyzyjnego zrealizowania jego założeń. Zakwestionowana w tej sprawie ocena dotyczy kryterium, które wyraźnie uzależnia uznanie jego spełnienia od wykazania, że decyzja Spółki o realizacji projektu w postaci zakupu tomografu była skutkiem współpracy z jednostką badawczo-rozwojową nie zaś wykazania, jak chciałaby strona, że planowany zakup będzie wykorzystywany do pracy badawczej i naukowej. Owszem z wniosku wynika, że Spółka współpracuje z Samodzielnym Publicznym Szpitalem Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w B. We wniosku nie opisano jednak jednoznacznie związku tej współpracy i prac prowadzonych przez jednostkę naukowo badawczą na rzecz Spółki z innowacją zastosowaną w projekcie. Instytucja rozpatrująca sprawę w drugiej instancji odwoławczej wyczerpująco i logicznie uzasadniała swoje stanowisko w tej kwestii. Wbrew twierdzeniom skargi ocena projektu została przeprowadzona rzetelnie, według przejrzystych kryteriów wynikających z Regulaminu oraz Przewodnika po kryteriach wyboru. Kryterium różnicujące nr 5 zawiera sześć wymogów, cech innowacyjności. System oceny projektu według tego kryterium został opracowany tak, aby w równym stopniu traktować projekty o różnym charakterze. Według Przewodnika po kryteriach wyboru, maksymalną ilość punktów otrzymuje projekt, który spełnia co najmniej 4 z 6 warunków innowacyjności. Skala gradacji punktowej preferuje przy tym projekty o wysokim stopniu innowacyjności. Według tej skali niezależni oceniający uznali, że Spółka spełnia trzy cechy innowacyjności opisane w tym kryterium i zgodnie ze skalą punktową, każdy z nich przyznał wnioskodawcy 23 punkty. Fakt, że Spółka spełniła kryterium merytoryczne dopuszczające ogólne związane ze spójnością i jednoznacznością informacji zawartych we wniosku, nie oznacza, że automatycznie należało uznać, że spełniła wszystkie cechy kryterium różnicującego "Innnowacyjność projektu" i przyznać maksymalną ilość punktów. Ocena wniosku według poszczególnych kryteriów merytorycznych dopuszczających szczególnych jest bowiem uwarunkowana wcześniejszym spełnieniem kryteriów ogólnych. W ocenie Sądu nie naruszono zasady rzetelności i bezstronności z powodu podnoszonego przez stronę nie powołania w sprawie ekspertów z zakresu diagnostyki obrazowej w obszarze zastosowań medycznych. Ustawodawca przewidział, że zapewnieniu rzetelności i bezstronności oceny projektu służyć ma udział ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Instytucja zarządzająca może tworzyć i prowadzić bazę ekspertów. W takiej sytuacji zobowiązana jest udostępnić utworzoną bazę na swojej stronie internetowej oraz przekazać ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego dane w niej zawarte (art. 31 ust. 1, 5 i 6 u.z.p.p.r.). W rozpatrywanej sprawie wniosek oceniał ekspert z jawnej listy utworzonej zgodnie z art. 31 u.z.p.p.r. oraz pracownik Departamentu Zarządzania RPO. Jako, że udział ekspertów służy zapewnieniu bezstronności oceny wniosków o dofinansowanie, wymagane jest jednak podjęcie takich środków, które uniemożliwią ujawnienie danych personalnych ekspertów oceniających jego wniosek, co ma ograniczyć do minimum możliwość wpływania, nacisków pod adresem osób oceniających. Stąd procedura oceny wniosków przewiduje przekazywanie wnioskodawcy kopii kart ocen sporządzonych przez ekspertów, wszakże po wcześniejszym zasłonięciu ich danych osobowych (nazwisk). (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 12 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 94/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dlatego też fakt, że nie wskazano osób wykonujących ekspertyzy i ich kwalifikacji, nie może oznaczać, iż ocena była nierzetelna i stronnicza. Karty ocen zostały wypełnione w całości, zawierają logiczne i zrozumiałe uzasadnienie. Przyznana punktacja odzwierciedla zasady punktowania zawarte w Przewodniku po kryteriach wyboru. Podkreślić należy, że oceniający wniosek nie uznali, że projekt Spółki nie jest innowacyjny. Mając na uwadze kryteria oceny w Przewodniku po kryteriach wyboru uznali jedynie, w jakim stopniu projekt spełnia wymogi innowacyjności. Sam fakt innowacyjności projektu nie może oznaczać, iż powinien zostać zakwalifikowany do dofinansowania. Konieczne jest spełnienie szeregu kryteriów, które przejrzyście opisano w Przewodniku. Sąd nie może się również zgodzić z zarzutem braku przejrzystości podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć, powiązanym z brakiem uregulowania zasad ich podejmowania, w szczególności, czy poszczególne rozstrzygnięcia wymagają formy uchwały. Dokonana w sprawie ocena wniosku, jak też środki odwoławcze, rozpatrzone zostały zgodnie z przepisami prawa i podpisane przez umocowane do tego osoby. Potwierdzają to stosowne uchwały Zarządu Województwa [...], upoważniające wymienione w nich osoby, stosownie do art. 57 ust. 5 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), do samodzielnego podejmowania rozstrzygnięć i podpisywania pism w trakcie naboru i oceny wniosków składanych w ramach RPOWP na lata 2007-2013 (k. 52-56 akt sądowych). W ocenie Sądu nie naruszono również art. 7 Konstytucji RP, poprzez doręczenie rozstrzygnięcia Spółce z pominięciem pełnomocnika. W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące doręczeń zawarte w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Owszem art. 40 § 2 Kpa stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Niemniej jednak stosownie do art. 37 u.z.p.p.r., do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów Kpa. Natomiast w rozdziale 11 Regulaminu zatytułowanym "Procedura odwoławcza" przewidziano, że o wyniku postępowania odwoławczego informuje się wnioskodawcę. Skoro w procedurze oceny i wyboru projektów w ramach RPOWP, stanowiącej rozwinięcie normatywnych kryteriów rzetelności i bezstronności oceny, nie przewidziano obowiązku doręczania pism pełnomocnikom wnioskodawców, a przepisów Kpa nie stosuje się wobec wyraźnego wyłączenia, to trudno jest stawiać zarzut naruszenia zasady praworządności. Reasumując, Sąd stwierdza, że przeprowadzona w sprawie ocena wniosku Spółki jest prawidłowa, jest oceną rzetelną, bezstronną i mającą swoje logiczne uzasadnienie. Prawidłowości tej oceny nie podważają podniesione w skardze zarzuty. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu o przepis art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.