I SA/Bk 598/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi J. W. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania J. W. P. (dalej jako Skarżący) płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Z wymienionych rozstrzygnięć wynika, że Skarżący złożył w dniu [...] maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności na 2012 r., w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do wszystkich deklarowanych działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 23,09 ha i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o powierzchni 13,64 ha. Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał, że w rozpatrywanej sprawie istotnym jest ustalenie, czy Skarżący posiadał na dzień [...] maja 2012 r. grunty rolne zadeklarowane we wniosku oraz czy rzeczywiście rolniczo gospodarował na tych gruntach w tym roku (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.). Stwierdził następnie, że posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu dwóch elementów: elementu fizycznego władania rzeczą oraz elementu psychicznego, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Czynnik faktycznego władztwa polega zatem na fizycznym opanowaniu rzeczy. W ocenie organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego prawidłowo uznał, że Skarżący nie użytkował jako posiadacz gruntów rolnych zadeklarowanych na działkach rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], obręb L. K., gmina J. K., powiat b. i nr [...] obręb R., gmina J. K., powiat b. Z zeznań świadków J. J. i K. L. wynika, że w 2012 roku ww. działki były w posiadaniu K. P. - syna Skarżącego. Podobnej treści oświadczenie złożył również sam K. P., w którym poinformował, że na grunty, na których prowadzi samodzielnie działalność rolniczą wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów bezpośredniego na 2012 r. złożył Skarżący. Powyższe ustalenia potwierdził też Skarżący w złożonym w dniu [...] sierpnia 2013 r. odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r., gdzie oświadczył, że we wniosku oprócz własnych gruntów zadeklarował również grunty przekazane na syna, i które były przez syna uprawiane. W ocenie organów, Skarżący nie spełnił warunków do przyznania płatności do ww. działek z racji braku ich posiadania i ich użytkowania rolniczego w 2012 r. Dlatego też przedmiotowe płatności przyznane zostały jedynie do działek ewidencyjnych będących faktycznie w posiadaniu wnioskodawcy. Dyrektor Oddziału ARiMR stwierdził, że obowiązkiem rolnika jest zadeklarowanie we wniosku o płatność prawidłowej powierzchni gruntów rolnych, ponieważ to wnioskujący rolnik dysponuje wiedzą o powierzchni użytkowanej rolniczo, decyduje o treści wniosku, który podpisuje i składa do Agencji. W przedmiotowej sprawie nie doszłoby do wystąpienia nieprawidłowości, gdyby Skarżący dołożył odrobinę staranności i sprawdził zakres żądania wyrażony we wniosku o płatność z posiadaniem działek rolnych. Tym bardziej, że Skarżący był doskonale zorientowany, że działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] obręb L. i nr [...] obręb R. znajdują się w posiadaniu i użytkowaniu syna. Wypełniając wniosek, to wnioskodawca określa zakres swojego żądania i to on ponosi odpowiedzialność za popełnione błędy. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że z oświadczenia złożonego przez K. P. [...] grudnia 2012 r. nie wynika umocowanie Skarżącego do reprezentowania syna w postępowaniu o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. Zdaniem Dyrektora ARiMR, w sprawie tej słusznie zastosowany został art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE nr L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 65, dalej jako rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009), stanowiący normę o charakterze materialnym określającym przesłanki odstąpienia od stosowania sankcji finansowych. Skarżący skutecznie wykazał, że wyżej wymienione nieprawidłowości nie były jego celowym działaniem polegającym na wyłudzenie środków unijnych a wynikały jedynie z braku dostatecznej wiedzy co do sposobu ubiegania się o nie. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Sądu i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w części nieuwzględniającej powierzchni gospodarstwa syna oraz orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie stosownych płatności do wnioskowanej pełnej powierzchni, ewentualnie o uchylenie tych decyzji w części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona sformułowała zarzuty naruszenia: 1) art. 7 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, zinterpretowanie wszelkich niejasności i niedopowiedzeń na niekorzyść strony oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego skutkujące wydaniem błędnej decyzji; 2) art. 9 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania; 3) art. 8 kpa w zw. z art. 11 kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, poprzez wprowadzenie w błąd wnioskodawcy i przesłanie przez ARiMR spersonalizowanego wniosku o płatność na 2012 r. bezpośrednio Skarżącemu, gdzie ARiMR posiadała wiedzę i wszelkie dokumenty świadczące o przekazaniu działek rolnych na rzecz syna wnioskodawcy już w 2011 r.; 4) art. 77 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 2 ustawy, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 5) art. 80 kpa poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego; 5) art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie i tym samym niesłuszne zastosowanie pomniejszenia przyznania płatności, w sytuacji gdy Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za powstałe nieprawidłowości, ponieważ przy składaniu wniosku opierał się na spersonalizowanych dokumentach przesłanych przez ARiMR; 6) art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Skarżącego organu popełniły również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że Skarżący złożył wniosek wyłącznie we własnym imieniu, pomimo, że stan faktyczny sprawy wskazuje jednoznacznie, iż złożył dwa wnioski, w imieniu własnym oraz syna na jednym formularzu w wyniku wprowadzenia w błąd przez ARiMR. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że nie domaga się przyznania płatności na działki, które nie były przez niego użytkowane w 2012 r., lecz wydania dwóch odrębnych decyzji na dwóch producentów rolnych tj. Skarżącego i jego syna K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skażonej decyzji. Ponadto Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nie zgodził się z zarzutami wprowadzenia Skarżącego w błąd, wyjaśniając, że wraz ze spersonalizowanym wnioskiem rolnikom przekazywane są informacje, w których prosi się producentów rolnych o sprawdzenie aktualności danych zawartych we wniosku, ich uzupełnienie bądź skorygowanie występujących niezgodności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej także jako: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że przedmiotem kontroli Sąd nie może uczynić innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Także w orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi [...] wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). W doktrynie wskazuje się, że "rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle wspomnianego przepisu szczególnego znaczenia nabiera zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej" (por. A. Kabat w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, praca zbiorowa, LEX 2013). Z uwagi na treść art.134 p.p.s.a., Sąd nie mogąc wyjść poza granice rozpoznawanej sprawy, które wyznaczają jej elementy podmiotowe i przedmiotowe, nie miał kompetencji by objąć kontrolą sprawy nie wydania przez organ decyzji (bezczynności), na rzecz K. P., tj. innego podmiotu. W tym miejscu przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca przyznania Skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 wydana na jego wniosek, w oparciu o przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z postanowieniami art. 7 ust.. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Dodatkowo wskazano, ze jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art.7 ust.1a o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego). Z powyższego wynika, że płatność może być przyznana rolnikowi jedynie w stosunku do powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością i będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Poza sporem w sprawie jest, że Skarżący w okresie objętym wnioskiem z [...] maja 2012 r. nie użytkował działek rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...] obręb L. K. oraz nr [...] obręb R., które Skarżący przekazał w użytkowanie synowi K. P. Powyższa okoliczność z uwagi na treść art.7 ust.1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, przesądza o braku możliwości przyznania jednolitej płatności do działek, które nie były w użytkowaniu Skarżącego na dzień [...] maja 2012 r. Tym samym organy nie miały podstaw do uwzględnia powierzchni gospodarstwa syna Skarżącego przy obliczaniu płatności na 2012 r. Organy podjęły niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie poprzestano na wynikach kontroli krzyżowej, lecz w celu ustalenia podmiotu, który faktycznie użytkował działki rolne położone na działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], obręb L. K. oraz nr [...] obręb R., przesłuchano świadków, którzy potwierdzili fakt posiadania w 2012 r. tych działek rolnych przez syna Skarżącego. Powyższe przyznał również sam Skarżący na rozprawie (vide protokół k-31 akt sąd.). Materiał dowodowy został należycie zgromadzony i oceniony. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich okazały się niezasadne. O naruszeniu wspomnianych norm nie może świadczyć sam fakt niezałatwienie wniosku po myśli strony. Natomiast przepis art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich nie miał zastosowania w sprawie tym samym nie mógł zostać naruszony. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 8 kpa w zw. z art. 11 kpa. Nie można zgodzić się bowiem z twierdzeniem autora skargi, że przesłanie przez ARiMR spersonalizowanego wniosku o płatność na 2012 r. należy traktować jak wprowadzeniem w błąd wnioskodawcy. Nie ma wątpliwości, że organ posiadała wiedzę o przekazaniu przez Skarżącego działek rolnych na rzecz syna już w 2011 r. Informacja ta właśnie stała się powodem wezwania Skarżącego przez organ I instancji do złożenia wyjaśnień w dniu [...] lutego 2013 r. Pomimo posiadanych informacji o przekazaniu działek rolnych na rzecz syna organ nie mógł z góry wykluczyć, że faktycznym ich użytkownikiem na dzień [...] maja 2012 r. był Skarżący, a nie jego syn. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z utrwaloną linia orzeczniczą (por. wyroki NSA o sygn. II GSK 260/07, II GSK 311/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), warunkiem otrzymania dopłat unijny jest okoliczność ich posiadania i rolniczego użytkowania, a nie tytuł prawny do gruntów. Dlatego też przy przyznawaniu dopłat ważne jest ustalenie podmiotu, który faktycznie użytkuje działki rolne. Tak tez organy postąpiły w omawianej sprawie prowadząc stosowne postępowanie wyjaśniające. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 kpa oraz art. 21 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że chociaż nie można generalnie wyłączyć obowiązków organów wynikających z art.7 i 9 kpa, to jednak nie mogą one być tak daleko posunięte, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczna wniosku (por. wyrok WSA w Warszawie o sygn. I SA/Wa 589/12, publ. LEX 1276852). Jednocześnie z uwagi na treść art.3 ust.2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, która ma zastosowanie w omawianej sprawie (a nie art.21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich), który stanowi samodzielna podstawę do udzielania stronom wyjaśnień nie jest poprawne odwoływanie się w tej kwestii do art. 9 kpa. W myśl wspomnianej normy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej organ administracji publicznej udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Z powyższego wynika, że zasada informowania stron, o której mowa w art. 9 kpa w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich ma zastosowanie jedynie na żądanie wnioskodawcy. Z akt sprawy nie wynika by Skarżący wystąpił z takim żądaniem do organów. Tym samym również i ten zarzut uznać należy za niezasadny. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, podniesiony w skardze z uwagi na jego niezastosowanie. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, bowiem, że organy uznając, że Skarżący "skutecznie wykazał, że wyżej wymienione nieprawidłowości nie były jego celowym działaniem polegającym na wyłudzenie środków unijnych a wynikały jedynie z braku dostatecznej wiedzy co do sposobu ubiegania się o nie" w oparciu o wspomniany przepis odstąpiły od zastosowania obniżek i wykluczeń z płatności, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009. Przepis art.73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, umiejscowiony został w Tytule IV Podstawa obliczania pomocy, zmniejszeń płatności i wykluczeń płatności. Zgodnie z jego brzmieniem zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Dodatkowo wskazano, że zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy do faktycznej sytuacji. W rozdziale I "Niezgłoszenie obszarów", uregulowano zasady stosowania obniżek w przypadku, gdy rolnik nie zgłosi wszystkich obszarów (art.55), a w rozdziale II "Ustalenia w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności" zasady dotyczące zmniejszenia płatności i wykluczenia m.in. w przypadkach, gdy stwierdzono zawyżenie gruntów w deklaracji tj., gdy w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony (art.58 i 60). Przykładowo w art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, wskazano, że jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. Obniżki i wyłączenia, o których mowa w Rozdziale I "Niezgłoszenie obszarów" oraz Rozdziale II "Ustalenia w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności" stanowią, więc dodatkową obniżkę, której wysokość uzależniona jest od rozmiaru pominięcia, która pomniejsza całkowitą kwotę płatności bezpośrednich wypłacanych rolnikowi za dany rok. Tym samym pojęć "zmniejszeń i wykluczeń", o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 nie należy identyfikować z odmową przyznania jednolitej płatności na 2012 r. do działek, które nie kwalifikowały się do przyznania wnioskowanych płatności bowiem nie były w użytkowaniu Skarżącego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 1 i § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne skarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w jej uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa, które miały zastosowanie w sprawie, jak też zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Mając powyższe na uwadze w oparciu o postanowienia art.151 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji.