I SA/Bk 601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2014 r. pełnomocnik L. G. wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Skarżący znajduje się w skrajnie trudnej sytuacji majątkowej. Wysokość zobowiązania określonego w decyzji w porównaniu do obecnych dochodów i możliwości płatniczych oraz majątku przedsiębiorstwa czyni niemożliwym natychmiastową ich regulację. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realną konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ze względu na niewypłacalność, a to z kolei pociągnie za sobą nieodwracalne skutki. Pełnomocnik wskazał ponadto, że w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. o zabezpieczeniu należności w podatku VAT objętych zaskarżoną decyzją zostały zajęte wszystkie rachunki bankowe i wierzytelności podatnika, zaś działalność gospodarcza została w sposób znaczący ograniczona. Skarżący nie może swobodnie prowadzić działalności gospodarczej i nie jest w stanie pokryć zobowiązania w jakiejkolwiek części. Skarżący wskazał również, że nie posiada majątku, który mógłby spieniężyć celem spłaty należności, zaś banki finansujące działalność Skarżącego odmówiły udzielenia pożyczki na pokrycie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącego, wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli na przygotowanie konieczności ewentualnej zapłaty należności, poprzez sukcesywne spieniężenie majątku, bez konieczności ogłaszania upadłości, która spowoduje nieodwracalne skutki. W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2017 r. pełnomocnik uzupełnił złożony wniosek, przedkładając bilans rachunku zysków i strat za maj 2017 r. Podkreślił, że w wyniku zablokowania kont bankowych Skarżący doznał istotnego ograniczenia zdolności zarobkowania. Jedyne dochody uzyskane w 2017 r. pochodzą z działalności finansowej, które są niewystarczające na spłatę zaległości. Zaznaczył również, że zajęcie zabezpieczające wierzytelności na rachunkach bankowych Skarżącego w czerwcu 2017 r. zostało przekształcone na zajęcie egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać przede wszystkim należy, że z akt sprawy wynika (także tych dotyczących przyznania Skarżącemu prawa pomocy), że Skarżący od wielu miesięcy ma zawieszoną działalność gospodarczą, utrzymuje się z dochodów w wysokości ok. 1400 zł netto miesięcznie i renty małżonki w wysokości ok. 650 zł. Do czasu zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, Skarżący uzyskiwał znaczne dochody z tytułu jej prowadzenia, w 2016 r. osiągnął przychód w wysokości 51.155.760,76 zł, przy dochodzie 1.155.032,06 zł. Skoro Skarżący aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej (formalnie ma ją zawieszoną) nie istnieje ryzyko wyrządzenia mu dodatkowej szkody w postaci konieczności ogłoszenia upadłości. Pełnomocnik Skarżącego wielokrotnie we wniosku jak i piśmie uzupełniającym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje na wydanie decyzji o zabezpieczaniu przyszłych należności w podatku VAT, w wyniku której Skarżący nie może dysponować środkami zgromadzonymi na rachunkach bankowych i swoim majątkiem. Zauważyć jednakże należy, że decyzja ta została wydana w listopadzie 2016 r., a zatem ponad rok temu. W okresie tym Skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, a zatem wydanie zaskarżonej decyzji i przekształcenie zajęcia zabezpieczającego na majątku Skarżącego w zajęcie egzekucyjne, nie niesie dla Skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć wręcz należy, że nawet wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym decyzji o zabezpieczeniu na majątku Skarżącego, nie spowodowałoby, że Skarżący mógłby dysponować środkami zgromadzonymi na rachunkach bankowych. Jednocześnie przekształcenie zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne spowodowało, że przynajmniej część należności, wynikającej z zaskarżonej decyzji, została już wyegzekwowana z majątku Skarżącego. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.