I SA/Bk 619/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. W. na uchwałę Zarządu Powiatu A. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji w 2015 r. na jednego ucznia niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych oraz na jednego wychowanka placówki niepublicznej, wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Starostę A. oddala skargę. Zarząd Powiatu w A., w dniu [...] marca 2015 r. podjął uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości dotacji w 2015 r. na jednego ucznia niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych oraz na jednego wychowanka placówki niepublicznej, wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Starostę A. W uzasadnieniu uchwały, kierując się art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej powoływana jako u.s.o.), tj. typem i rodzajem szkoły oraz art. 44 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, tj. kryterium celowego i oszczędnego wydatkowania środków publicznych, organ stwierdził, że powiat a. nie prowadzi aktualnie liceów ogólnokształcących dla dorosłych i szkół policealnych dla dorosłych, kształcących w systemie zaocznym, jak również szkół policealnych dla młodzieży. W związku z tym Starosta A. zwrócił się do najbliższych powiatów, tj. do powiatu e., powiatu g., powiatu m., powiatu o., powiatu s., powiatu s. i miasta S., o podanie informacji na temat ustalonych w budżecie na 2015 r. miesięcznych wydatków bieżących ponoszonych w przeliczeniu na 1 ucznia w liceum ogólnokształcącym dla dorosłych i szkole policealnej dla dorosłych, kształcących w systemie zaocznym. Ponadto zwrócił się do samorządu województwa p. o podanie wysokości miesięcznych wydatków bieżących ponoszonych w przeliczeniu na 1 ucznia w szkole policealnej dla młodzieży, kształcącej w zawodzie technik farmaceutyczny. Na podstawie uzyskanych informacji, Zarząd Powiatu, jako podstawę do ustalenia w 2015 r. kwot dotacji szkołom niepublicznym dla dorosłych, przyjął wysokość wydatków bieżących ponoszonych przez powiat o. Zarząd wziął pod uwagę fakt, że powiat ten prowadzi zarówno liceum ogólnokształcące dla dorosłych, jak i szkoły policealne dla dorosłych, które kształcą w najbardziej zbliżonych zawodach w porównaniu do zawodów w niepublicznych szkołach policealnych dotowanych przez powiat a. Dotowane przez powiat a. niepubliczne szkoły policealne kształcą w zawodach: technik administracji, technik informatyk, asystent osoby niepełnosprawnej oraz technik ochrony fizycznej osób i mienią zaś szkoły policealne prowadzone przez powiat o. kształcą w zawodach: technik administracji, technik bezpieczeństwa i higieny pracy, technik ochrony fizycznej osób i mienia, technik rachunkowości, technik informatyk i technik usług kosmetycznych. Pismem z dnia [...] marca 2015 r., E. W. (dalej powoływana także jako Skarżąca) wystąpiła do Rady Powiatu w A. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na naruszenie art. 80 ust. 3, art. 90 ust. 3 u.s.o. wnioskując jednocześnie o uchylenie ww. uchwały lub stwierdzeniem jej nieważności. Uchwałą z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] r. Rada Powiatu w A. przekazała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do organu właściwego, czyli Zarządu Powiatu w A. Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] Zarząd Powiatu w A. odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Zarządu Powiatu w A. W uzasadnieniu uchwały organ podkreślił, że Skarżąca oraz T. W. prowadzą w A. dwie szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych, które są wpisane do ewidencji prowadzonej przez Starostę A. Są to: [...] Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i Szkoła Policealna Nr [...] dla Dorosłych. W szkołach tych nie jest realizowany obowiązek szkolny ani obowiązek nauki, w związku z czym dotowanie tych szkół odbywa się w trybie i na zasadach określonych w art. 90 ust. 3 u.s.o., nie ma zatem względem tejże dotacji zastosowania art. 80 ust. 3 u.s.o., który reguluje kwestię finansowania szkół publicznych. Przy wyliczaniu wysokości dotacji uwzględniono dane przekazane przez powiat o. bowiem jako jedyny z powiatów sąsiednich prowadzi szkoły tego samego typu i rodzaju co na obszarze powiatu a. W skardze na uchwałę Zarządu Powiatu A. z dnia [...] marca 2015 r. Skarżąca oraz T. W. zarzucili naruszenie: – naruszenie art. 90 ust. 3 in fine u.s.o. poprzez dowolne przyjęcie przez organ w § 1 zaskarżonej uchwały dla potrzeb wyliczenia wysokości dotacji najniższej bieżącej kwoty wydatków spośród wszystkich placówek, które przedstawiły organowi wyliczenia tychże kwot, w sytuacji, gdy ustawa o systemie oświaty nie przewiduje możliwości zastosowania kryterium najniższej kwoty wydatków w innych szkołach publicznych, lecz kryterium najbliższego powiatu lub gminy prowadzącego szkołę o podobnym typie i rodzaju, a organ nie posiada w tym zakresie kompetencji wyboru. – naruszenie art. 90 ust. 3 i 4 u.s.o. przez nieuprawnioną zmianę stawek dotacji określonych i udzielonych uprawnionym podmiotom w trakcie roku 2015 przez organ samorządu terytorialnego, co nastąpiło wskutek pisma informacyjnego Powiatu O. o wysokości wydatków bieżących szkół publicznych, a nie wskutek zmiany uchwały budżetowej, co stanowi jedyną przesłankę umożliwiającą zmianę obowiązującej w tym zakresie uchwały. – naruszenie art. 90 ust. 3 w zw. z art. 90 ust. 4 u.s.o. poprzez brak wskazania w § 1 pkt 3 jakiejkolwiek niepublicznej szkoły policealnej dla młodzieży dla której prowadzącym organem jest Samorząd Województwa P. Ze względu na powyższe Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że T. W. nie podpisał wezwania do usunięcia naruszenia prawa a zatem nie wyczerpał środków zaskarżenia umożliwiających skuteczne złożenie skargi. Z kolei skarżąca E. W. wezwanie złożyła do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 52 § 3 p.p.s.a. – Rady Powiatu a nie Zarządu Powiatu. Wezwanie zostało przekazane do organu właściwego w dniu [...] kwietnia 2015 r., a zatem po upływie 14 dni na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym, również skarga E. W. powinna być odrzucona. W ocenie organu skarga również z powodów merytorycznych jest niezasadna. W tym zakresie Zarząd Powiatu podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r., WSA w Białymstoku odrzucił skargę T. W., z uwagi na niewyczerpanie przez niego środków prawnych umożliwiających wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie, z uwagi na stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, należy ocenić dopuszczalność skargi wniesionej przez skarżącą E. W. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarga została złożona w oparciu o art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca E. W. wezwała Zarząd Powiatu w A. do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] marca 2015 r., mimo iż zaadresowała je nie do Zarządu Powiatu lecz Rady Powiatu w A. (k. 11-13 akt). Wezwanie to zostało przekazane przez Radę Powiatu według właściwości do Zarządu Powiatu uchwałą z dnia [...] marca 2015 r., który to Zarząd udzielił na nie odpowiedzi uchwałą z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 14-21akt). Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). Stosownie bowiem do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. (stanie prawnym obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca E. W. o podjęciu zakwestionowanej uchwały została poinformowana w dniu [...] marca 2015 r. (k. 20 akt adm.). W dniu [...] marca 2015 r. złożyła w Starostwie Powiatowym w A. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa adresowane do Rady Powiatu w A., wskazując że podjęta przez Zarząd Powiatu uchwała narusza prawo (k. 21 akt adm.). Wezwanie to zostało przekazane Zarządowi Powiatu zgodnie z uchwałą z dnia [...] marca 2015 r. w dniu [...] kwietnia 2015 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie można zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie Skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że Skarżąca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożyła w Starostwie Powiatowym już w pierwszym dniu, po uzyskaniu informacji o podjęciu przez Zarząd Powiatu kwestionowanej uchwały. Owszem, błędnie w tymże wezwaniu wskazała, że jest ono adresowane do Rady a nie Zarządu Powiatu, jednakże powyższe nie miało wpływu na dochowanie terminu do dokonania właściwej czynności procesowej. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że czternastodniowy termin wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszeń prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. jest terminem prawa procesowego, a zatem stosując w drodze analogi odpowiednie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa lub Kodeks postępowania administracyjnego, istnieje możliwość przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. m.in. wyrok 7 sędziów NSA z 14 marca 2011 r., I FPS 5/10, wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., I FSK 1063/10, wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2014 r., IV SA/Wa 180/14, dostępne w bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją powyższego stanowiska jest również to, że oceniając zachowanie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa należy odpowiednio stosować przepisy procedury administracyjnej (podatkowej) a nie postępowania przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 65 § 1 i 2 k.p.a. (odpowiednio art. 170 § 1 i 2 o.p.) jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Przez podania należy rozumieć również wszelkiego rodzaju pisma, takie jak żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia czy wnioski, a zatem również wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że Rada Powiatu miała obowiązek niezwłocznego przekazania złożonego przez Skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa do Zarządu Powiatu, a skoro uczyniła to dopiero po upływie 14 dni, nie można z tego tytułu czynić zarzutu Skarżącej nie dochowania terminu do złożenia wezwania. Jednocześnie przepis art. 65 § 2 k.p.a. wyraźnie stanowi, że opóźnione przekazanie wezwania nie ma żadnego znaczenia, bowiem przyjmuje się, że w takiej sytuacji pismo zostało wniesione z zachowaniem terminu. Zaznaczyć przy tym należy, że Skarżąca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożyła w biurze podawczym Starostwa Powiatowego w A., a zatem urzędzie obsługującym zarówno Radę Powiatu jak i Zarząd Powiatu. Niezrozumiałym jest zatem dlaczego przekazanie wezwania z jednego organu do drugiego, funkcjonującego w ramach jednego urzędu, zajęło aż tyle czasu. W świetle powyższych rozważań przyjąć należało, że Skarżąca skutecznie wywiodła skargę do WSA w Białymstoku. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu również istnienie naruszenia interesu prawnego Skarżącej, podjętą przez Zarząd Powiatu sporną uchwałą, bowiem jak wynika z akt sprawy, Skarżąca jest organem prowadzącym na terenie powiatu a. szkoły niepubliczne, dotowane przez Starostwo Powiatowe w A. Przechodząc do rozważań merytorycznych, wskazać należy że stosownie do art. 90 ust. 3 u.s.o., w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia zakwestionowanej uchwały, dotacje dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych niewymienionych w ust. 2a przysługują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, w wysokości nie niższej niż 50 % ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, pod warunkiem że osoba prowadząca szkołę niepubliczną poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji, z zastrzeżeniem ust. 3h oraz 3i. W przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. Z powyższego przepisu wynika, że podstawę do ustalenia wysokości stawki dotacji dla szkół niepublicznych stanowią ustalone w budżecie powiatu wydatki bieżące ponoszone w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju, natomiast w przypadku braku na terenie powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju za podstawę do ustalenia dotacji przyjmuje się wydatki bieżące ponoszone przez najbliższy powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. Oznacza to, że można wziąć pod uwagę typ danej szkoły, rodzaj danej szkoły albo typ i rodzaj danej szkoły. Dlatego, jeżeli samorząd terytorialny nie prowadzi szkoły takiego samego typu i rodzaju jak dana szkoła niepubliczna, to w następnym etapie poszukiwań może kierować się, np. tylko typem szkoły, rodzajem a nawet profilem kształcenia. Określenie typu szkoły wynika z art. 9 u.s.o., w którym wyodrębnia się: trzyletnią zasadniczą szkołę zawodową, trzyletnie liceum ogólnokształcące, czteroletnie technikum, szkołę policealną dla osób posiadających wykształcenie średnie, o okresie nauczania nie dłuższym niż 2,5 roku, trzyletnią szkołę specjalną przysposabiającą do pracy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Natomiast, przepisy u.s.o., nie wskazują definicji rodzaju szkoły. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, przy ustalaniu stawek dotacji a 2015 r., Zarząd Powiatu A., zasadnie oparł się na informacjach uzyskanych od Starosty Powiatu O. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca prowadzi na obszarze powiatu a. dwie szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych: [...] Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i Szkołę Policealną Nr [...] dla Dorosłych. Szkoły te kształcą słuchaczy na kierunkach: technik administracji, technik informatyk, asystent osoby niepełnosprawnej, technik ochrony fizycznej osób i mienia. Z kolei w szkołach prowadzonych przez powiat o., w tym w liceum dla dorosłych jak i szkole policealnej dla dorosłych kształci się słuchaczy w zawodach: technik administracji, technik bezpieczeństwa i higieny pracy, technik ochrony fizycznej osób i mienia, technik rachunkowości, technik informatyk oraz technik usług kosmetycznych. Nie budzi zatem wątpliwości, że szkoły prowadzone przez powiat o. oraz prowadzone na obszarze powiatu a. są tego samego typu (liceum dla dorosłych i szkoła policealna dla dorosłych) a ponadto kształcą na identycznych bądź bardzo zbliżonych kierunkach. Zatem wydatki bieżące ponoszone w powiecie o. na prowadzenie tychże szkół publicznych są niewątpliwie miarodajne dla wydatków ponoszonych na prowadzenie podobnych szkół, mimo iż niepublicznych, na obszarze powiatu a. Tym samym wydatki te mogą a nawet powinny być podstawą ustalenia wysokości dotacji na obszarze powiatu a. Podkreślić należy, że Zarząd Powiatu szczegółowo uzasadnił, dlaczego przy wyliczaniu wysokości dotacji nie wziął pod uwagę danych otrzymanych z innych "najbliższych" powiatów. Część z nich nie udzieliła odpowiedzi (Miasto S.), zaś w pozostałych funkcjonujące szkoły kształciły słuchaczy w innych kierunkach, niż szkoły niepubliczne funkcjonujące na obszarze powiatu a. W powyższym wyliczeniu Sąd nie dostrzegł błędów czy niejasności, organ prawidłowo uzasadnił dlaczego dokonując stosownych wyliczeń wysokości dotacji oparł się właśnie na danych wynikających z powiatu o. Mając na uwadze powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty skargi, związane z niewłaściwym, zaniżonym określeniem stawki dotacji, w oparciu o wyliczenia przedstawione przez powiat o. Z uzasadnienia podjętej uchwały w sposób jasny i precyzyjny wynika, że kryterium wyboru powiatu najbliższego było oparte o typ i rodzaj prowadzonych na jego obszarze szkół, w szczególności o kierunki kształcenia zbliżone do tych prowadzonych na obszarze powiatu a. Powiat o. spełnia kryterium "powiatu najbliższego", który prowadzi szkoły publiczne danego typu lub rodzaju. Skoro na obszarze części sąsiednich powiatów nie są prowadzone szkoły i nie są kształceni słuchacze na kierunkach takich jak w powiecie a., wydatki ponoszone na prowadzenie takich szkół nie mogą, w świetle brzmienia art. 90 ust. 3 u.s.o. stanowić podstawy ustalenia wysokości dotacji dla szkół niepublicznych. Trzeba zauważyć, że wydatki ponoszone przez powiat o. były podstawą wyliczenia dotacji dla Skarżącej także za 2014 r. Brak jest również podstaw do przyjęcia jako zasadnego, zarzutu zmiany stawek dotacji w trakcie roku budżetowego. Żaden przepis u.s.o. nie wskazuje w jakim terminie powinna być podjęta uchwała w przedmiocie wysokości dotacji, zaś oczywistym jest, że wysokość wydatków ponoszonych przez najbliższe powiaty na prowadzenie szkół publicznych możliwe jest dopiero na podstawie budżetów tychże powiatów. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, stosownie do art. 239 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) uchwałę budżetową organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego podejmuje przed rozpoczęciem roku budżetowego, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach - nie później niż do dnia 31 stycznia roku budżetowego. Zatem dopiero po tej dacie istniała możliwość uzyskania danych dotyczących wydatków na szkoły publiczne prowadzone przez sąsiednie powiaty, niezbędnych dla podjęcia zakwestionowanej przez Skarżącą uchwały. Za bezprzedmiotowe należało z kolei uznać zarzuty dotyczące nieprawidłowego sporządzenia przez powiat o. sprawozdania Rb-28S za rok 2014 r. oraz niezgodności z prawem § 1 pkt 3 kwestionowanej uchwały, w zakresie nie wskazania konkretnej szkoły policealnej dla młodzieży o uprawnieniach szkoły publicznej. Przedmiotowa sprawa dotyczy oceny zgodności z prawem uchwały Zarząd Powiatu w A. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości dotacji w 2015 r. na jednego ucznia niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych oraz na jednego wychowanka placówki niepublicznej, wpisanych do ewidencji prowadzonej przez Starostę A., a zatem w jej ramach nie można rozważać prawidłowości lub też nie sprawozdania sporządzonego przez inny organ. Z kolei § 1 pkt 3 kwestionowanej uchwały odnosi się do szkół, których nie prowadzi Skarżąca, a zatem nie posiadała ona interesu prawnego w możliwości kwestionowania powyższego zapisu tejże uchwały. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.