I SA/Bk 643/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do 150 litrów benzyny i 100 litrów oleju napędowego oraz określił K. T. (dalej jako Skarżący) kwoty długu celnego od ww. towarów w wysokości 25 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Z decyzji wynika, że w wyniku podjętych działań kontrolnych, funkcjonariusze Służby Celnej ujawnili w dniu [...] lipca 2014 r. w miejscowości N. w garażu należącym do Skarżącego towar w postaci 100 litrów oleju napędowego oraz 150 litrów benzyny. Okoliczności ujawnienia przedmiotowego towaru, jego rodzaj i ilość potwierdzają: protokół zatrzymania przedmiotów, protokół oględzin, protokół przesłuchania podejrzanego i protokół oddania przedmiotów na przechowanie. Z wyjaśnień i zeznań złożonych do protokołu przesłuchania podejrzanego przez Skarżącego wynika, że olej napędowy w ilości 100 litrów przywiózł on osobiście z Białorusi w dniu [...] czerwca 2014 r. i w tym samym dniu zlał go ze zbiornika swojego samochodu do ujawnionych w toku kontroli beczki i kanistrów, natomiast ujawnioną benzynę w ilości 150 litrów Skarżący kupił na terenie miejscowości N. od obywatela Białorusi o nieustalonej tożsamości. W treści odwołania Skarżący stwierdził, że ujawniony olej napędowy w ilości 100 litrów przywiózł osobiście do Polski w dniu [...] czerwca 2014 r. w zbiorniku paliwa. W dniu [...] lipca 2014 r. po południu spuścił paliwo i sam naprawił uszkodzony amortyzator. W niedzielę [...] lipca nie wykonywał żadnych czynności przy samochodzie, bo planował uzupełnić zbiornik paliwa w poniedziałek [...] lipca wieczorem, jednakże nie zdążył tego uczynić, bowiem w tym dniu towar został zatrzymany przez urząd celny. Skarżący wskazywał również, że nie znał obywatelstwa osoby, od której nabywał paliwo. Dodatkowo na etapie postępowania odwoławczego Skarżący oświadczył na piśmie, że korzystając z uprawnień wynikających z art. 175 § 1 Kodeksu postępowania karnego, w związku z art. 113 § 1 Kodeksu karnego skarbowego odwołuje wszystkie zeznania i wyjaśnienia złożone wcześniej. Wyjaśnił, że nie musi uzasadniać swojego oświadczenia, bowiem przepisy prawa mu na to pozwalają. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 204 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm. – dalej w skrócie: "WKC"), dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty. Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty (art. 204 ust. 3 WKC). Zdaniem Dyrektora Izby Celnej ustalony w sprawie stan faktyczny pozwolił na stwierdzenie, że w stosunku do towaru w postaci 100 litrów oleju napędowego powstał dług celny w przywozie w wyniku naruszenia warunków zwolnienia z należności przywozowych paliwa określonych w art. 110 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 324 z dnia 10.12.2009 r. ze zm.), to jest poprzez usunięcie przywiezionego z Białorusi oleju napędowego ze zbiornika samochodu. Okoliczności niniejszej sprawy pozwalały na stwierdzenie powstania długu celnego od ww. towaru, jak też na uznanie za dłużnika Skarżącego, który był zobowiązany do przestrzegania warunków zwolnienia z należności przywozowych oraz nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o zmianie przeznaczenia towaru. W stosunku do towaru w postaci 150 litrów benzyny przywiezionej z Białorusi, a nabytej przez Skarżącego na terenie miejscowości N., organ uznał, że zastosowanie znajdują przepisy art. 202 ust 1 lit. a i art. 202 ust. 3 WKC. Uwzględniając bowiem fakt, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można było stwierdzić, że towar ten, zgodnie z art. 40 WKC, został przedstawiony organom celnym, należało przyjąć, iż został on nielegalnie wprowadzony na obszar celny Wspólnoty. Zasadnie też Skarżący został uznany za dłużnika w sprawie tego towaru, jako osoba, która go nabyła i w chwili jego nabycia wiedziała, bądź powinna wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie. Wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego. Skoro towar wprowadzony na obszar celny Wspólnoty nie został przedstawiony organowi celnemu, to powstał dług celny z mocy prawa. Krąg dłużników, czyli osób zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego określa art. 202 ust. 3 WKC. Zobowiązanie do uiszczenia kwoty wynikającej z długu celnego wynika z samego faktu nielegalnego wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty, zatem nawet w sytuacji, kiedy to nielegalne wprowadzenie nie było zawinione przez osobę, nie zmienia to faktu, iż osoby, co do których można stwierdzić, iż spełniają warunki wskazane w art. 202 ust. 3 WKC, stają się dłużnikami. Mając na uwadze treść art. 214 ust. 1 WKC, organ odwoławczy za prawidłowe uznał przyjęcie za dzień powstania długu celnego, dzień ujawnienia przez funkcjonariuszy Służby Celnej towaru będącego przedmiotem postępowania, tj. 7 lipca 2014 r. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, organ I instancji prawidłowo również obliczył kwoty długu celnego przy zastosowaniu stawek celnych 0 % i 4,7 % oraz w sposób prawidłowy ustalił wartość celną oleju napędowego metodą ceny transakcyjnej, opierając się na oświadczeniu strony co do ceny zapłaconej za ww. towar, jak też prawidłowo zastosował metodę ostatniej szansy do ustalenia wartości celnej benzyny (art. 31 WKC). Ustosunkowując się do treści odwołania organ odwoławczy uznał, że wyjaśnienia Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie są zgodne ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie. Organ wykazał na podstawie ewidencji Oddziału Celnego w B., że Skarżący w czerwcu i lipcu 2014 r., regularnie co 8 dni przywoził z Białorusi w zbiorniku swojego samochodu (Volkswagen P.) olej napędowy. W ocenie organu w zbiorniku na paliwo nie mogło się znajdować 100 litrów oleju, bowiem od tej ilości należałoby odjąć paliwo zużyte na dojazd z B. do N., a także z uwagi na to, że Skarżący nie mógł jak twierdził w odwołaniu posiadać pustego zbiornika samochodu w okresie [...]-06.07.2014 r. bowiem w dniu [...] lipca 2014 r. przekraczał ww. samochodem przejście graniczne w B. na kierunku przywóz, deklarując przywóz 100 litrów oleju napędowego oraz 40 sztuk papierosów. Organ wskazał również że niezależnie od obywatelstwa jakie posiadał sprzedawca benzyny, z całości okoliczności sprawy wynikało jednoznacznie, iż na obszarze celnym Wspólnoty znajduje się towar o statusie nie wspólnotowym, wprowadzony z naruszeniem przepisów prawa i konieczne było uregulowanie jego sytuacji. Natomiast ogólne zasady doświadczenia życiowego nie powinny pozostawiać wątpliwości co do faktu, że sprzedaż paliw przywożonych przez cudzoziemców odwiedzających Polskę jest zjawiskiem nielegalnym, o czym Skarżący wiedział lub powinien wiedzieć, tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy, sam zajmował się przywozem paliw z Białorusi. Odnosząc się do odwołania zeznań przez Skarżącego organ odwoławczy stwierdził natomiast, że zmiana złożonych wyjaśnień odnośnie ustalonych i udokumentowanych w sprawie okoliczności na etapie postępowania odwoławczego może prowadzić do wniosku, iż miało to na celu wpłynięcie na wynik sprawy, a nie ustalenie stanu faktycznego. W skardze złożonej do Sądu Skarżący zarzucił szereg błędów natury formalnej. Jego zdaniem fakty i informacje zawarte w decyzji są błędnie zebrane. Skarżący podkreślił, że nigdy nie przekraczał granicy w B., a wszystkie uchybienia uregulowane są w Ordynacji podatkowej. Dodał, że w sprawie nie zostały zachowane terminy z art. 139 § 1 oraz art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej przywoływana jako: "o.p."). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. W dniu [...] kwietnia 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo Dyrektora Izby Celnej, który w załączeniu przesłał wniosek strony dotyczący uchylenia decyzji wraz z korespondencją w sprawie. Zdaniem Skarżącego z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego zaszły w sprawie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Organ powołując się na wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., o sygn. akt I FSK 530/13 stanął na stanowisku, że wniosek ten powinien być rozpatrzony przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Mając na uwadze powyższe zasady orzekania Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy weryfikacji dwóch okoliczności faktycznych, potwierdzonych materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i konsekwencji prawnych w postaci powstania długu celnego. Pierwsza z okoliczności dotyczy przywozu przez Skarżącego z terytorium Białorusi na obszar Wspólnoty oleju napędowego w ilości 100 litrów, zwolnionego z należności przywozowych na podstawie art. 107 WKC, natomiast druga dotyczy zakupu przez Skarżącego na terenie miejscowości N. 150 litrów benzyny, przywiezionej przez podróżnego z Białorusi. Na wstępie należy wyjaśnić, że generalną zasadą ustanowioną w przepisach prawa celnego jest zasada powszechności należności przywozowych, zgodnie z którą od każdego towaru przywożonego z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty wymagane są należności przywozowe. Zwolnienie z tych należności stanowi wyjątek, który musi wprost wynikać z przepisów prawa. Podstawowym aktem prawnym ustanawiającym zwolnienia celne jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 324 z 10 grudnia 2009 r.; przywoływane jako: rozporządzenie). Możliwość skorzystania ze zwolnień celnych w przypadku importu paliwa została uregulowana w art. 41 i art. 107-110 rozporządzenia. Zwolnione z należności przywozowych są paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych pojazdów mechanicznych, które nie mogą być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostały przywiezione ani nie mogą zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie mogą też być odpłatnie lub nieodpłatnie zbyte przez osobę korzystająca ze zwolnienia. Zgodnie zaś z art. 57 WKC jeżeli organy celne stwierdzą, że towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty z naruszeniem przepisów lub zostały usunięte spod dozoru celnego, podejmują wszelkie niezbędne działania, łącznie ze sprzedażą towarów, w celu uregulowania ich sytuacji. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty (art. 204 ust. 1 lit. a WKC). Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub, w zależności od przypadku, wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana do przestrzegania warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą (art. 204 ust. 3 WKC). Dług celny w przywozie powstaje też w wyniku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym (art. 202 ust. 1 lit. a WKC). Dłużnikami są: (-) osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia, (-) osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne, (-) jak również osoby, które nabyły lub posiadały taki towar i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie (art. 202 ust. 3 WKC). Należy również zaznaczyć, że według art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wynikająca z art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej polega na tym, że organ podatkowy ma obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organy obu instancji oparły się na prawidłowo zebranym i zupełnym materiale dowodowym. Przede wszystkim ustalenia faktyczne były konsekwencją działań kontrolnych przeprowadzonych w miejscowości N., podczas których ujawniono pod adresem Skarżącego, w jego garażu towar w postaci 100 litrów oleju napędowego znajdującego się w plastikowej beczce (60 litrów) oraz w dwóch kanistrach o pojemności po 20 litrów każdy z nich. Ponadto ujawniono benzynę w ilości 150 litrów, znajdująca się w dwóch beczkach plastikowych (60 litów oraz 50 litrów), jak też w dwóch kanistrach po 20 litrów każdy. Dodatkowo podstawą do stwierdzenia nieprawidłowości był dowód z ewidencji Oddziału Celnego w B., z którego wynikało, że Skarżący regularnie co 8 dni przywoził z Białorusi w zbiorniku swojego samochodu olej napędowy. Skarżący przy tym wyjaśnił, że olej napędowy przywiózł osobiście z Białorusi, natomiast benzynę zakupił od obywatela Białorusi. Przy czym przyznał się do popełnienia powyższego, co ma swoje odzwierciedlenie w protokole z przesłuchania podejrzanego z dnia [...] lipca 2014 r. Zeznał, że wiedział, iż benzyna została przywieziona w ramach dozwolonych norm, a więc zwolniona z należności przewozowych, po czym została zlana ze zbiornika samochodu. Pierwsza transakcja zakupu miała miejsce na bazarze w N., druga na własnej posesji. Skarżący zeznał, że zrozumiał zarzut dotyczący niedopełnienia obowiązku zawiadomienia o zamianie danych objętych ustnym zgłoszeniem celnym, działając w ten sposób, że będąc uprawnionym do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych ciążących na oleju napędowym przywiezionym w standardowym zbiorniku pojazdu z przeznaczeniem do jego napędu w dniu [...] czerwca 2014 r., usunął je w tym samym dniu z tego pojazdu. Zeznał również, że przyznaje się do popełnienia również tego czynu. Wyjaśnił, że nie zdawał sobie sprawy, że narusza prawo, jak też, że nie miał świadomości konsekwencji swoich czynów. Powyższe zeznania co prawda Skarżący odwołał na etapie postępowania drugoinstancyjnego i przedstawił nowe okoliczności w sprawie na poparcie swoich tez, ale organ II instancji oceniając całość zebranego w sprawie materiału dowodowego w ramach zasady swobodnej oceny dowodów zasadnie uznał, że zmiana złożonych wyjaśnień odnośnie ustalonych i udokumentowanych w sprawie okoliczności dopiero na etapie postępowania odwoławczego może prowadzić do wniosku, iż miało to na celu wpłynięcie na wynik sprawy, a nie ustalenie stanu faktycznego. Zatem organ odwoławczy prawidłowo uznał, że to wcześniej złożone wyjaśnienia i zeznania, które są spójne i logiczne dają rzeczywisty obraz przebiegu zdarzeń w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał organom na stwierdzenie, że w stosunku do towaru w postaci 100 litrów oleju napędowego powstał dług celny w przywozie w wyniku naruszenia warunków zwolnienia z należności przywozowych paliwa określonych w art. 110 rozporządzenia, to jest poprzez usunięcie przywiezionego z Białorusi oleju napędowego ze zbiornika samochodu. Okoliczności niniejszej sprawy pozwalały też na uznanie za dłużnika Skarżącego, który był zobowiązany do przestrzegania warunków zwolnienia z należności przywozowych oraz nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o zmianie przeznaczenia towaru. W stosunku do towaru w postaci 150 litrów benzyny przywiezionej z Białorusi, a nabytej przez Skarżącego na terenie miejscowości N., organ zasadnie uznał, że zastosowanie znajdują przepisy art. 202 ust 1 lit. a i art. 202 ust. 3 WKC. Uwzględniając bowiem fakt, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można było stwierdzić, że towar ten, zgodnie z art. 40 WKC, został przedstawiony organom celnym, należało przyjąć, iż został on nielegalnie wprowadzony na obszar celny Wspólnoty. Zasadnie też Skarżący został uznany za dłużnika w sprawie tego towaru, jako osoba, która go nabyła i w chwili jego nabycia wiedziała, bądź powinna wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie. Należy zgodzić się również ze stanowiskiem organu co do braku naruszenia w sprawie art. 139 § 1 o.p. i art. 140 o.p., zgodnie z którymi załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Postępowanie organu I instancji zostało wszczęte w dniu [...] lipca 2014 r. (data doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania). Termin na załatwienie sprawy upływał [...] sierpnia 2014 r., rozstrzygnięcie wydano [...] sierpnia. Organ celem potwierdzenia terminowości wydanej decyzji w sprawie zasadnie przytoczył treść art. 139 § 4 o.p., zgodnie z którym do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, z którego wynika, że siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się przez stronę postępowania w sprawie zebranego materiału dowodowego, o którym mowa w art. 200 § 1 o.p., nie wlicza się do terminów czasu trwania procedury kontrolnej, co powoduje, że zarzuty Skarżącego odnoszące się do przekroczenia terminów proceduralnych sprawy należy uznać za bezzasadne. Odnosząc się do pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. wraz z wnioskiem strony dotyczącym uchylenia decyzji z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w B. Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w S. z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. akt [...], gdyż zaszły w sprawie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 7 o.p. należy stwierdzić co następuje. Zasadnie organ przekazał sprawę do załatwienia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, posiłkując się wyrokiem NSA z dnia 20 lutego 2014 r., o sygn. akt I FSK 530/13. W przytoczonym wyroku NSA stanął na stanowisku, które popiera Sąd w niniejszej sprawie, że okoliczność, że najpierw została złożona skarga do sądu administracyjnego powoduje niemożność skutecznego złożenia wniosku w trybie nadzwyczajnym. W takiej sytuacji sąd, nie będąc związany granicami skargi, ma obowiązek zbadać legalność decyzji również w kontekście przesłanek stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności określonych w art. 247 § 1 o. p. Mówiąc inaczej, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że w celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wyłączona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu nie zaszły jednak nadzwyczajne przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na ww. wyrok Sądu Rejonowego. Wyrokiem Sądu Rejonowego Skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu tj.: w nieustalonym dniu czerwca 2014 roku oraz w dniu [...] lipca 2014 roku w N. działając w wykonaniu tego samego zamiaru nabył od osób o nieustalonej tożsamości towar w postaci 150 litrów benzyny sprowadzony z zagranicy w zbiornikach pojazdów z przeznaczeniem do ich napędu i zwolniony z należności podatkowych pod warunkiem wykorzystania go zgodnie z przeznaczeniem, na którym to towarze ciążą należności celne w kwocie 25 złotych oraz należności podatkowe w kwocie 419 złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 184 złotych, podatek akcyzowy w kwocie 235 złotych to jest o wykroczenie skarbowe z art. 91 § 4 i 1 k.k.s. w zb. Z art. 54 § 3 i 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Wyrokiem ww. Sądu Skarżący został również uznany za niewinnego od popełnienia następującego czynu: w okresie od [...] czerwca 2014 roku do [...] lipca 2014 roku w N. nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o zmianie danych objętych ustnymi zgłoszeniami celnymi, tj. o przywozie do Polski przez przejście graniczne w P. 100 litrów oleju napędowego działając w ten sposób, że będąc uprawnionym do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych ciążących na paliwie przywiezionym w standardowym zbiorniku pojazdu, przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatku akcyzowego w kwocie 120 złotych i podatku VAT w kwocie 99 złotych. Po pierwsze wyrok Sądu Rejonowego nie był znany organom w toku prowadzonego postępowania, jak i w czasie wydawanych decyzji w związku z powyższym nie może być podstawą do kwestionowania tych decyzji w trybie zwyczajnym. Po drugie, zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Należy przy tym zauważyć, że w sprawie nie nastąpiło związanie sądu administracyjnego wyrokiem Sądu Rejonowego, gdyż wyrok ten dotyczy wykroczenia skarbowego, a nie przestępstwa. Po trzecie, wyrok Sądu Rejonowego nie przesądza w rozpoznawanej sprawie odpowiedzialności Skarżącego na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej, czy tez przepisach dotyczących powstania długu celnego. Inne są bowiem cele i zadania postępowania administracyjnego aniżeli postepowania karnego skarbowego, zwłaszcza gdy chodzi o wywołanie skutków materialnoprawnych w tym ostatnim postepowaniu na zasadzie uznania winy Skarżącego bądź jego niewinności. Biorąc powyższe pod uwagę powyższy wyrok w ocenie Sądu nie mógł być podstawą do wszczęcia jakiegokolwiek nadzwyczajnego postępowania odnoszącego się do wydanych w sprawie decyzji w kontekście stwierdzenia ich nieważności. Tym bardziej w oparciu o przesłankę powoływaną przez Skarżącego, tj. art. 247 § 1 pkt 7 o.p., na podstawie której organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa. W wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 r. NSA podkreślał, że art. 247 § 1 pkt 7 o.p. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wprost stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji skutkuje sankcją nieważności. Formułowanie zarzutów naruszenia prawa materialnego nie może być ogólnikowe, musi odnosić się do konkretnej jednostki redakcyjnej i pozostawać w związku z wynikiem sprawy (wyrok NSA, II FSK 285/07, LEX nr 475576). Na realizację tej przesłanki nie ma jednak wpływu ani ważny interes strony, na który powołuje się Skarżący, ani uprawnienie do uchylenia decyzji w trybie art. 255 § 1 o.p. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.