I SA/Bk 670/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, , , po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. i M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących – J. M. i M. Z., prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej, wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2017 r. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja w całości jest nieprawidłowa, gdyż narusza art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. a zatem sprzeczna z prawem. Zaznaczył również, że uzyskiwane przez Skarżących miesięczne dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie pozwalają na uiszczenie wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty 36 000 zł, bez jednoczesnego spowodowania trudności jak też istotnego uszczerbku w ich stanie majątkowym i zapewnienia minimum egzystencji. Skarżący złożyli oświadczenia, w którym wskazali że prowadzona przez nich działalność gospodarcza w 2017 r. przynosi stratę, zaś w 2015 r. każdy ze wspólników spółki cywilnej uzyskał dochód w wysokości 26 000 zł, zaś w 2016 r. dochód w wysokości 40 000 zł. Uzyskiwane przychody nie pozwalają zatem na uregulowanie orzeczonej kary, bowiem z jednej strony zachwiałyby to płynnością finansową prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa, z drugiej zaś miałoby negatywny wpływ na ich gospodarstwa domowe i osoby pozostające na ich utrzymaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14). Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając złożony wniosek wskazali, że ich sytuacja majątkowa uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem jej wykonanie może zagrozić płynności finansowej prowadzonemu wspólnie przedsiębiorstwu oraz negatywnie wpłynie na będących na ich utrzymaniu członków rodziny. W ocenie Sądu, powyższe twierdzenia nie znajdują oparcia w dołączonych do skargi dokumentach, obrazujących sytuację majątkową Skarżących. Podkreślić przede wszystkim należy, że Skarżący są osobami wspólnie prowadzącymi działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej, w ramach której uzyskali w 2015 r. dochód w wysokości ok. 26 000 zł, zaś w 2016 r. dochód w wysokości ok. 40 000 zł. Owszem, jak wynika z uch oświadczeń działalność ta przynosi w 2017 r. stratę, jednakże nie oznacza to, że Skarżący nie mają do dyspozycji wolnych środków finansowych. Należy wskazać, że o kondycji finansowej przedsiębiorcy decyduje wiele elementów. Podstawowym elementem jest zysk, który uzyskuje z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, że w razie ponoszenia przez przedsiębiorcę strat w pewnym okresie czasu, zasadnym jest automatyczne uznanie o potrzebie przyznania jej wsparcia ze środków publicznych czy też występuje zagrożenie egzystencji osób pozostających na utrzymaniu przedsiębiorcy. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, co skutkuje brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego, lecz nie jest równoznaczne z brakiem środków finansowych. Zaakcentować w tym miejscu wypada, że w przypadku przedsiębiorców (a do takich niewątpliwie należą Skarżący) miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotniejszy zatem jest fakt uzyskiwania przychodów i poziom, na jakim przychody te się kształtują (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I FZ 10/10). Innymi słowy, powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. W pierwszych czterech miesiącach 2017 r. prowadzona przez Skarżących działalność gospodarcza generowała przychód w wysokości ponad 175.000 zł, dlatego też nie można zgodzić się ze Skarżącymi, że zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji w wysokości 36 000 zł. w istotny sposób może zagrozić istnieniu prowadzonej przez Skarżących firmy. Przyjąć zatem należało, że Skarżący nie znajdują się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.