I SA/Bk 694/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "L." na negatywne rozpatrzenie protestu przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "L." (dalej powoływany także jako "Skarżący", "Wnioskodawca") wystąpił do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2014-2020 (zwanej dalej: "IZ RPOWP") z wnioskiem o dofinansowanie projektu pt. ,,Wzrost zdolności produkcyjnych w Przedsiębiorstwie Handlowo - Usługowym "L." poprzez zakup innowacyjnych środków trwałych". 2. Pismem z dnia [...] października 2018 r. IZ RPOWP poinformowała Wnioskodawcę, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w wyniku oceny formalno-merytorycznej został odrzucony z dalszej procedury oceny z powodu niespełnienia kryterium formalnego obligatoryjnego: Kwalifikowalność Wnioskodawcy i projektu: (-) typ projektu (-) lokalizacja projektu. 3. W związku z negatywną oceną wniosku Skarżący pismem z dnia [...] października 2018 r. złożył protest do Zarządu Województwa P. Skarżący nie zgodził się z negatywną oceną kryterium "kwalifikowalność Wnioskodawcy i projektu" stwierdzając, że ocena tego kryterium została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że Oceniający popełnili błąd nie zauważając wpisu w CEiDG, potwierdzającego, że dodatkowe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej znajduje się w C. - i to już od 2016 r. Ponadto Oceniający błędnie powołali się na ustawę z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 649, 1293), albowiem Wnioskodawca posiada polskie przedsiębiorstwo, jest Polakiem i obowiązują go zasady ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz.U. 2004 Nr 173 poz. 1807). Według zaś tej ustawy za oddział uznaje się - wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Przedsiębiorstwo Wnioskodawcy taki oddział posiada właśnie w C. Skarżący zwrócił dodatkowo uwagę, że nie jest możliwe zaewidencjonowanie i przyjęcie do użytkowania środka trwałego w miejscu realizacji operacji, jeżeli nie został jeszcze kupiony. Potwierdzić to może dokument księgowy tzw. OT (przyjęcie środka trwałego), w którym wypełnia się odpowiednią rubrykę, tj. Miejsce użytkowania lub przeznaczenia i dopiero po zakupie środka trwałego Wnioskodawca ma obowiązek to ująć w dokumencie. Na dzień składania wniosku Skarżący może tylko zadeklarować, że dany środek trwały będzie przyjęty i użytkowany w tzw. oddziale przedsiębiorstwa, co w jego przypadku tj. osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą faktycznie określa się jako "dodatkowe miejsc prowadzenia działalności gospodarczej". Analizując powyższe, Skarżący stwierdził, że nie ma żadnych podstaw do tego, aby kryterium to zostało niespełnione. Dodatkowo Wnioskodawca zwrócił uwagę, że dołączył listy intencyjne potwierdzające realizacje usług w województwie p., a nie w w. gdzie posiada siedzibę firmy. W odpowiedzi na złożony protest Zarząd Województwa P., pismem z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], rozpatrzył protest negatywnie, podtrzymując stanowisko IZ RPOWP oraz ocenę przedstawioną przez ekspertów. Zdaniem organu odwoławczego analiza dokumentów aplikacyjnych oraz dokumentacji konkursowej prowadzi do wniosku, że ocena kwestionowanego przez Wnioskodawcę kryterium była przeprowadzona w sposób właściwy i rzetelny, w oparciu o treści przedstawione w dokumentacji aplikacyjnej oraz zgodnie z wymogami przypisanymi do poszczególnych obszarów oceny, opisanymi szczegółowo w Przewodniku po kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020, stanowiącym załącznik nr 6 a do Regulaminu konkursu. Odnosząc się do zarzutu błędnej oceny danego kryterium organ odwoławczy uznał go za niezasadny. Wyjaśnił, że analiza karty oceny formalno – merytorycznej (w skrócie: "KOF-M") wykazała, iż wniosek nie spełnił dwóch warunków w ramach danego kryterium formalnego obligatoryjnego, tj. b) i d), tym samym nie został skierowany do dalszej oceny kryteriów merytorycznych, albowiem warunkiem weryfikacji zgodności projektu z kryteriami merytorycznymi jest spełnienie wszystkich kryteriów formalnych. Oceniający weryfikując projekt według przedmiotowego kryterium stwierdzili, że typ projektu nie jest zgodny z regulaminem konkursu i SZOOP, ponieważ lokalizacja projektu nie jest zgodna z tymi wymogami. Weryfikacja tychże zapisów (KOF-M) przeprowadzona na etapie procedury odwoławczej potwierdziła powyższą ocenę. W jednej części KOF-M oceniający wskazali co prawda, iż deklaracja odnośnie realizacji inwestycji "na terenie gminy miejsko-wiejskiej C. Jednak nie potwierdzają tego dane we wpisie do ewidencji Wnioskodawcy", jednakże w dalszej treści KOF-M stwierdzono, że "Gmina C. została wskazana w CEiDG jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności jednak siedziba przedsiębiorstwa znajduje się poza województwem p.". W ocenie organu odwoławczego zapisy tej treści można uzna co najwyżej za niespójne, ale Oceniający – wbrew zarzutom Skarżącego - nie popełnili błędu nie zauważając wpisu w CEiDG Jako niewłaściwy organ ocenił też zarzut Skarżącego, że oceniający "powołuje się na błędną ustawę nie obowiązującą Wnioskodawcy, czyli ustawę z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W tym zakresie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że powyższa ustawa została przytoczona celem przytoczenia definicji "oddziału" która nota bene jest identyczna jak ta wskazana w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, którą przytacza sam Skarżący. Dokonując zaś weryfikacji zapisów dokumentacji aplikacyjnej i konkursowej na etapie procedury odwoławczej organ doszedł do wniosku, że zgodnie z wnioskiem (str. 4) pkt III. 5.1 Szczegółowa lokalizacja projektu/miejsce realizacji projektu to Gmina C. (100% udziału w wartości dofinansowania), natomiast siedziba i adres głównego miejsca wykonywania działalności Projektodawcy (zgodnie z dokumentem CEiDG) to Gmina E., B. (województwo w.). W toku procedury odwoławczej potwierdzono zatem, iż Aplikujący wykazał w CEiDG Gminę C., ul. [...] jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności, jednakże nie spełnia ono wymogów ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W toku procedury odwoławczej organ ustalił również, iż Skarżący przedstawił jedynie Plan rozmieszczenia nabywanych środków trwałych w Załączniku nr 5 dokumentacji aplikacyjnej, z którego wynika, ze zakupione środki trwale będą przechowywane na działce nr [...] znajdującej się przy ul. [...] w C. Niestety z umowy najmu wynika jedynie, ze Wnioskodawca użytkuje wyłącznie lokal o powierzchni 12,69 m2, a nie działkę o nr [...] na której miałyby być przechowywane maszyny zakupione w ramach projektu (kwota dofinansowania w projekcie to 999 919,80 zł). Mając na uwadze powyższe informacje, organ odwoławczy doszedł do wniosku, że Oceniający słusznie stwierdzili, ze "wobec braku informacji precyzyjnie wskazujących gdzie środki trwale będą zaewidencjonowane i przekazane do użytkowania, nie można potwierdzić, iż mobilne środki trwale zostaną zaewidencjonowane w dodatkowym miejscu wykonywania działalności - w gminie C. Poza tym wątpliwości budzi fakt, iż dodatkowe miejsce realizacji projektu - wskazane jako C. jest lokalem użytkowym o powierzchni 12,69 m2 (zgodnie z doliczona umowa najmu do Załącznika nr 7), a więc Wnioskodawca nie dysponuje faktycznym fizycznym miejscem, w którym mógłby również przechowywać zakupione środki trwale. Końcowo odnosząc się do zarzutów Wnioskodawcy organ zasygnalizował, iż w gestii zainteresowanego uzyskaniem dotacji leży szczegółowe zaznajomienie się z zasadami i warunkami zwianymi z prawidłowym przygotowaniem wniosku aplikacyjnego, ponieważ Wnioskodawca bierze na siebie wszelkie korzyści, ale i ryzyko zależne od formy i treści wniosku. 4. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi jej autor podtrzymał stanowisko, iż przedstawione argumenty oraz dokumenty w dokumentacji aplikacyjnej w wyraźny sposób podkreślają spełnienie danego kryterium, są określone i precyzyjne, przedstawione w sposób wymierny, i zostały przedstawione w sposób zgodny z Regulaminem Konkursu i w wystarczający sposób opisane. Argumentacja zaś Komisji Oceny Projektów nie uwzględnia posiadania przez Wnioskodawca oddziału przedsiębiorstwa w lokalizacji wskazanej przez Wnioskodawcę poprzez dotoczone dokumenty. Skarżący zaznaczył jednocześnie, iż dokumentacja dotycząca projektu jest sporządzona rzetelnie i wyczerpująco zgodnie z Regulaminem Konkursu. Na tej podstawie autor skargi wniósł o uznanie zarzutu błędnej oceny danego kryterium jako zasadnego i postanowienie o rozpatrzeniu protestu pozytywnie. 5. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c P.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy prawidłowości oceny projektu pt. ,,Wzrost zdolności produkcyjnych w Przedsiębiorstwie Handlowo - Usługowym "L." poprzez zakup innowacyjnych środków trwałych" złożonego do konkursu zamkniętego nr [...] w ramach Osi Priorytetowej 1 - Wzmocnienie potencjału i konkurencyjności gospodarki regionu, Działanie 1.5 Wspieranie przedsiębiorczości i zatrudnienia w gminach, których rozwój ukierunkowany jest siecią Natura 2000, Wsparcie działalności inwestycyjnej przedsiębiorstw, który to projekt został odrzucony z dalszej procedury oceny z powodu niespełnienia kryterium formalnego obligatoryjnego: kwalifikowalność Wnioskodawcy i projektu, typ projektu i lokalizacja projektu. Zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa), w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję - w art. 39 ust. 1. 4. Zasady postępowania obowiązujące podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów, określone zostały w ustawie wdrożeniowej, normującej zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W związku z tym, że wedle art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji - podstawę przeprowadzanej przez sąd kontroli zgodności z prawem, dokonanej oceny projektu, stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz akty i dokumenty, należące do tzw. systemu realizacji programu. Pomimo, że te ostatnie nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, w orzecznictwie zaprezentowano stanowisko, że bez nich nie jest możliwe dokonanie oceny i wyboru projektów, a zatem stanowią one bezpośrednią podstawę praw i obowiązków wnioskodawców oraz beneficjentów. W tym względzie uznano, że dokumenty składające się na system realizacji programu operacyjnego są źródłami prawa administracyjnego w szerokim znaczeniu, bowiem zawierają określone regulacje (normy) obowiązujące zarówno instytucje (na które ustawodawca nałożył określone obowiązki oraz uprawnienia), jak i podmioty decydujące się na wystąpienie ze stosownym wnioskiem (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II GSK 1178/10; z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 1252/10, oba dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl, dalej powoływanej jako "CBOSA"). Rozważając zasadność wniesionej skargi, na względzie mieć zatem należy, czy oceny projektu nie przeprowadzono z naruszeniem prawa - i to w sposób mający wpływ na wynik tej oceny. Istotna jest przy tym treść art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który to przepis wprowadza zasady przeprowadzania wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Stosownie do art. 37 ust. 2 tej ustawy, projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów. Obowiązek poszanowania wskazanych wyżej zasad dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie tego postępowania konkursowego - i zasady te mają charakter normatywny, stanowiąc gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości, a rzetelność wyboru projektów rozumieć należy jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami (por. wyroki NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17, z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1597/17, z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 4351/17, dostępne w CBOSA). Podkreślenia wymaga przy tym, że sądowa kontrola tego typu spraw sprowadza się do zbadania, czy dokonana – ponowna jak w rozpatrywanym przypadku – ocena formalno-merytoryczna wniosku, nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola zaś powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej, nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. 5. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że negatywna ponowna ocena projektu złożonego przez Skarżącego nie naruszyła prawa, w tym obowiązujących procedur oceny wniosków o dofinansowanie projektów. Doprowadziła ona do wniosku, że projekt złożony przez Skarżącego nie spełnia kryterium formalnego obligatoryjnego: kwalifikowalność Wnioskodawcy i projektu, typ projektu i lokalizacja projektu. Zgodnie ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych RPOWP na lata 2014-2020 (str. 42) Celem szczegółowym Działania 1.5 jest "wzrost poziomu zatrudnienia w gminach, których rozwój uwarunkowany fest siecią Natura 2000. Specyfika regionu wymaga koncentracji uwagi na obszarach objętych ochroną prawną, co znalazło wyraz w Strategii Rozwoju Województwa P. do roku 2020, w której wyodrębniono szczególny obszar strategicznej interwencji (OSI), jakim są gminy, w których rozwój uwarunkowany jest siecią Natura 2000. Gminy oferujące miejsca atrakcyjne dla różnych rodzajów turystyki nie zawsze mogą liczyć na adekwatne dochody z tego tytułu. Ponadto przegrywają konkurencję z ośrodkami, w których realizacja przedsięwzięć inwestycyjnych przebiega w sposób uproszczony w stosunku do obszarów chronionych. Na obszarze tego OSI kluczowe jest wsparcie inwestycji mających na celu zapewnienie alternatywnych źródeł dochodów dla ludności, przy jednoczesnym poszanowaniu wymogów ochrony środowiska oraz utrzymaniu lego dobrego stanu. Interwencja we wskazanym obszarze przyczyni się do zwiększenia liczby nowych miejsc pracy, które będą stanowić źródło dochodu dla miejscowej ludności. Podwyższony reżim inwestycyjny oraz trudniejsze warunki prowadzenia działalności gospodarczej na obszarach Natura 2000 powodują konieczność specjalnego potraktowania podmiotów, które zdecydują się tam podjąć działalność. Na tych obszarach wspierana powinna być każda działalność gospodarcza wpisująca się w koncepcie "zielonej gospodarki", która będzie tworzyć miejsca pracy i powiększać dochód lokalnej społeczności. W ten sposób region ma szansę wykorzystać właściwie swoją "zieloność" i potencjał, m.in. w dziedzinie turystyki kwalifikowanej, rozproszoną energetykę opartą na źródłach odnawialnych oraz business & biodiversity.". Stosownie do Regulaminu konkursu (str. 8) "w ramach niniejszego konkursu wsparciem będą objęte projekty dotyczące działalności inwestycyjnej przedsiębiorstw, realizowane na terenie gmin województwa p., których rozwój uwarunkowany jest siecią Natura 2000 - rozumianych jako gminy inne niż miejskie, tj. gminy wiejskie i miejsko-wiejskie, których udział powierzchni obszarów Natura 2000 w powierzchni całkowitej gminy jest wyższy od średniej dla EU27 (18,12%). Na podstawie Zestawienia udziału powierzchni obszarów Natura 2000 (obszarów specjalnej ochrony ptaków i specjalnych obszarów ochrony siedlisk) w poszczególnych gminach województwa p., stanowiącego Załącznik nr 6b do Regulaminu konkursu udział procentowy powierzchni obszarów Natura 2000 w powierzchni całkowitej gminy jest odpowiedni, spełniający wymogi konkursu. Dodatkowo należy mieć na względzie, iż zgodnie z zapisami Przewodnika po kryteriach wyboru projektów, w przypadku projektów polegających na zakupie mobilnych środków trwałych jako miejsce realizacji projektu uznaje się lokalizację siedziby lub zakładu/oddziału Wnioskodawcy, w której środek został zaewidencjonowany i przekazany do użytkowania. Oceniający weryfikując projekt Skarżącego stwierdzili, że rodzaj projektu nie jest zgodny z regulaminem konkursu i SZOOP, ponieważ lokalizacja projektu nie jest zgodna z wymogami regulaminu konkursu i SZOOP. W ramach projektu Skarżący zamierzał zakupić: ekoinnowacyjne środki trwałe: ładowarkę obrotową (2 szt.) i ładowarkę przegubową (1 szt.). Są to maszyny budowlane "niezbędne do świadczenia usług robót ziemnych usług związanych z budową dróg i autostrad oraz usług wynajmu sprzętu ciężkiego wraz z obsługą operatorską", mające charakter mobilnych środków trwałych. Wprawdzie wnioskodawca deklarował, że projekt zlokalizowany będzie w gminie C., która zgodnie z definicjami określonymi w SZOOP RPOWP na lata 2014-2020 oraz Regulaminie konkursu stanowi gminę, której rozwój uwarunkowany jest siecią Natura 2000, jednakże na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej "nie można uznać, że projekt będzie realizowany na terenie województwa p. i przyniesie korzyści społeczno-ekonomiczne dla regionu.". Siedziba i adres głównego miejsca wykonywania działalności Projektodawcy (zgodnie z dokumentem CEIDG) to Gmina E., powiat e. Adresem dodatkowego miejsca wykonywania działalności od października 2016 r. jest także gmina C., powiat b. Jednak, jak podniósł organ, nie potwierdzają tego dane we wpisie do ewidencji Wnioskodawcy, ani informacje przedstawione we wniosku i załącznikach. Niewątpliwie samo wpisanie oddziału/zakładu do CEIDG, czyli spełnienie warunku czysto formalnego, nie jest jedyną przesłanką, która to automatycznie potwierdza stworzenie takiego oddziału i nie jest wystarczające do potwierdzenia spełnienia warunku lokalizacji projektu w województwie p.. Wnioskodawca zupełnie nie potwierdza faktu, że wskazana dodatkowa lokalizacja stanowi odrębny oddział/zakład w rozumieniu przepisów prawnych, gdyż oddział to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Brakuje informacji, że zakupiony środek trwały faktycznie będzie prawnie zaewidencjonowany w ramach ewidencji prowadzonej w Gminie C. Wnioskodawca jako lokalizację projektu wskazał gminę C. W toku procedury odwoławczej potwierdzono zatem, iż Aplikujący wykazał w CEiDG Gminę C., ul. H. [...] jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności, jednakże nie spełnia ono wymogów ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Należy zatem zgodzić się, że przedmiotowa lokalizacja została wskazana przez Skarżącego jedynie ze względu na spełnienie warunku konkursu, tj.: "wsparciem będą objęte projekty dotyczące działalności inwestycyjnej przedsiębiorstw, realizowane na terenie gmin województwa p., których rozwój uwarunkowany jest siecią Natura 2000 - rozumianych jako gminy inne niż miejskie, tj. gminy wiejskie i miejsko-wiejskie, których udział powierzchni obszarów Natura 2000 w powierzchni całkowitej gmin jest wyższy od średniej dla EU27 (18.12%)’’. Skarżący wskazał w Biznes planie (punkt B.5 Wykonalność techniczna projektu), że "Przedsiębiorstwo (...) posiada plac na przechowywanie maszyn - jest właścicielem". Nie wiadomo jednak, czy wspomniany plac, na terenie którego stacjonują maszyny, znajduje się na terenie województwa w. - siedziba Wnioskodawcy, czy na terenie województwa p. Nie przedstawiono w tym zakresie żadnych dokumentów. W toku procedury odwoławczej ustalono, iż Skarżący przedstawił jedynie zrzut z Geoportalu Załącznik nr 5 dokumentacji aplikacyjnej, z którego wynika, że zakupione środki trwałe będą przechowywane na działce nr [...] znajdującej się przy ul. [...] w C. Niestety z umowy najmu wynika jedynie, ze Wnioskodawca użytkuje wyłącznie lokal o powierzchni 12,69 m2, a nie działkę o nr [...] na której miałyby być przechowywane maszyny zakupione w ramach projektu (kwota dofinansowania w projekcie to 999 919,80 zł). Mając na uwadze powyższe informacje, organ odwoławczy doszedł do wniosku, że Oceniający słusznie stwierdzili, ze "wobec braku informacji precyzyjnie wskazujących gdzie środki trwale będą zaewidencjonowane i przekazane do użytkowania, nie można potwierdzić, iż mobilne środki trwale zostaną zaewidencjonowane w dodatkowym miejscu wykonywania działalności - w gminie C. Poza tym wątpliwości budzi fakt, iż dodatkowe miejsce realizacji projektu - wskazane jako C. jest lokalem użytkowym o powierzchni 12,69 m2 (zgodnie z doliczona umowa najmu do Załącznika nr 7), a więc Wnioskodawca nie dysponuje faktycznie fizycznym miejscem, w którym mógłby również przechowywać zakupione środki trwale. Samo wskazanie i posiadanie dodatkowego miejsca wykonywania działalności oraz umowy najmu lokalu znajdującego się w gminie C. nie jest wystarczające do potwierdzenia spełnienia warunku lokalizacji projektu w gminie, w której rozwój uwarunkowany jest siecią Natura 2000. W związku z tym nie było podstaw do uznania, że projekt będzie realizowany na terenie województwa p. i przyniesie korzyści społeczno-ekonomiczne dla regionu. 6. Zdaniem Sądu, całokształt okoliczności sprawy pozwala zatem na przyjęcie, że wniosek Skarżącego został oceniony bez naruszenia przepisów prawa. Argumentacja zawarta w kartach oceny nie jest dowolna, bowiem skrupulatnie odnosi się do przedłożonej dokumentacji projektowej. Ponadto jest ona wyczerpująca, przekonująca, spójna i logiczna, a przy tym uzasadniona zgodnie z ustalonymi w ramach konkursu kryteriami oceny oraz obiektywnymi regułami wiedzy. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu, spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku i dokumentacji aplikacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1500/11, CBOSA). Przystępując do konkursu Przedsiębiorstwo powinno znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Uczestnikom konkursu znane są zasady oceny poszczególnych kryteriów. Wnioskodawca jest zobowiązany do przedstawienia we wniosku informacji w sposób wyczerpujący, konkretny i czytelny. Ocena wniosku o dofinansowanie polega na analizie jego zapisów. Jeśli wnioskodawca nie zawarł danych, które były istotne dla oceny danej kwestii, oceniający mają prawo uznać, iż informacje w tym zakresie nie zostały przedstawione w sposób wystarczający. Tym samym brak pełnej informacji, bądź też podanie jej w sposób niejednoznaczny niesie dla aplikującego ryzyko negatywnej oceny danego kryterium i odrzucenia wniosku z dalszej procedury naboru, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Sąd uznał, że oceniający weryfikując projekt Skarżącego zasadnie stwierdzili, że typ projektu i jego j lokalizacja nie są zgodne z wymogami regulaminu konkursu i SZOOP. Pomimo tego, że Skarżący deklarował, że projekt zlokalizowany jest w gminie C., która zgodnie z definicjami określonymi w SZOOP RPOWP na lata 2014-2020 oraz Regulaminie konkursu stanowi gminę, której rozwój uwarunkowany jest siecią Natura 2000, to na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej nie było "możliwe potwierdzenie, iż jest on zlokalizowany na terenie gminy, której rozwój jest uwarunkowany siecią Natura 2000". Co prawda Gmina C. została wskazana w CEiDG jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności, jednak siedziba przedsiębiorstwa znajdowała się poza województwem p.. Z dokumentacji wynikało, że Wnioskodawca wynajmuje w ww. gminie wyłącznie pomieszczenie biurowe o powierzchni 12,69 m2. Natomiast siedziba i adres głównego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego to B. w Gminie E., a sam Skarżący nie wskazał, gdzie będą zaewidencjonowane i użytkowane środki trwałe, tj. ładowarki obrotowe, ładowarka przegubowa, na których zakup planował przeznaczyć środki z otrzymanej dotacji. Ponadto, jak ustalił organ na etapie procedury odwoławczej, Skarżący nie podnosił, aby faktycznie świadczył usługi na terenie Gminy C. oraz nie wyjaśnił, jaką rolę miałby pełnić wynajęty lokal w realizacji projektu. Argumentacja zawarta we wniosku nie wskazywała zatem na trwałość, zależność wskazanej lokalizacji w stosunku do skarżącego przedsiębiorstwa. Reasumując, w ocenie Sądu, zasadnie uznano, że dokumentacja aplikacyjna okazała się niewystarczająca do potwierdzenia spełnienia warunku typu i lokalizacji projektu w województwie p. w kryterium kwalifikowalność wnioskodawcy i projektu gdzie jednym z celów konkursu było dofinansowanie projektu na terenie gmin województwa p., których rozwój jest warunkowany siecią Natura 2000. Tym samym negatywna ocena projektu była uprawniona. Organ na etapie rozpatrywania protestu szczegółowo ustosunkował się do zarzutów, na których również została oparta skarga do Sądu. Negatywna ocena projektu Skarżącego pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów była uzasadniona w sposób precyzyjny, wyczerpujący i logiczny, a także uwzględniała wszelkie okoliczności wynikające z dokumentacji aplikacyjnej złożonej Skarżącego. Prawidłowość tej oceny organ zweryfikował i potwierdził na etapie procedury odwoławczej. Mając na uwadze powyższe, a także zakres kontroli sądowej sprawowanej nad procesem oceny i wyboru projektów, w ocenie organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna podlegać oddaleniu. 7. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.