I SA/Bk 735/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. s.c. S. B. E. B. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 roku oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], którą odmówiono, po wznowieniu postępowania, uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], dotyczącej rozliczenia B. s.c. S. B., E. B. (dalej przywoływana też jako: "spółka", "skarżąca") w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał skarżącej spółce rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowano. Ustalono, że spółka w 2009 r. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, głównie felg i opon. Sprzedaż odbiorcom krajowym prowadzona była bezpośrednio w sklepach oraz poprzez sklep internetowy i serwis Allegro. Organ I instancji stwierdził, że spółka w kontrolowanym okresie dokumentowała swoją działalność w sposób niepozwalający na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Przeprowadzone postępowanie dowiodło, że część dokonanych przez spółkę transakcji sprzedaży nie ma odzwierciedlenia w wystawionych przez nią dokumentach sprzedaży, wobec powyższego ustalono kwotę zaniżonego obrotu z tytułu niewykazania tych transakcji. Rozpatrując odwołanie od ww. decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]: (-) za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji; (-) za luty i marzec 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i dokonał rozliczenia w podatku od towarów i usług w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowany przez spółkę; (-) za kwiecień i maj 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 173/13, oddalił skargę spółki na decyzję organu odwoławczego z dnia 1 marca 2013 r. W dniu [...] grudnia 2013 r. spółka, powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej powoływana jako: "o.p."), złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu z dnia [...] marca 2013 r. w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. Jak wskazał organ, do wniosku dołączono dwa segregatory dokumentów twierdząc, że są to istotne dla sprawy nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi podatkowemu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wznowił postępowanie w niniejszej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania organ w dniu [...] maja 2014 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2014 r. Na powyższą decyzję została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. o sygn. akt I SA/Bk 352/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2014 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku, przy uwzględnieniu zaleceń zawartych w orzeczeniu Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] lutego 2015 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. nr [...] z [...] marca 2013 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka załączając dodatkowo oryginał faktury nr [...] z [...].08.2009 r. wraz z paragonem nr [...] oraz oświadczenie nabywcy S. S. o odbiorcy przesyłki. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie uznając, że w prowadzonym postępowaniu nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi. W pierwszej kolejności organ zauważył, że spółka wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania przedstawiła dwa segregatory dokumentów zawierające 639 kart. Wśród dołączonych do wniosku o wznowienie dokumentów znajdują się cztery faktury sprzedaży opatrzone odręcznym dopiskiem "DUPLIKAT z [...].12.13r.": (-) nr [...] z [...].08.2009 r., kwota brutto 1.349 zł wystawiona na N. s.c., M.; (-) nr [...] z [...].08.2009r., kwota 999 zł wystawiona na N. s.c.; (-) nr [...] z [...].08.2009r., kwota brutto 1.039,40 zł, wystawiona na S.; (-) nr [...] z [...].09.2009r., kwota brutto 829 zł, wystawiona na J., T. Faktury te nie były przedstawione w trakcie toczącego się postępowania wymiarowego. Są to więc dokumenty nowe w stosunku do przeprowadzonego postępowania. Jednakże z punktu widzenia regulacji prawnej zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. istotne jest, czy faktury te istniały w dniu wydania decyzji. Zdaniem organu faktury te nie istniały w momencie orzekania w postępowaniu wymiarowym, więc nie mogą być uznane za nowy dowód istniejący w dniu wydawania decyzji. Powyższe jasno wynika z prowadzonego postępowania wymiarowego. W jego trakcie spółka przedłożyła dokumenty źródłowe m.in. faktury oraz ewidencje w tym rejestr sprzedaży VAT. Na podstawie tychże dowodów organ sporządził zestawienie sprzedaży na faktury VAT za poszczególne miesiące 2009 r. Z tego zestawienia wynika, iż faktury były wystawiane chronologicznie. Każda kolejna faktura posiadała następny numer. Daty ich sporządzenia również były skorelowane z kolejnością sprzedaży. Zdaniem organu, o prawidłowości zajętego stanowiska przekonuje również fakt, iż w zestawieniu sprzedaży na faktury VAT znajdują się już faktury o numerach [...], [...], [...], w których wartości sprzedaży są zupełnie inne, niż na fakturach o tych samych numerach obecnie przedłożonych przez spółkę. Odnośnie zaś faktury nr [...], to nie znajduje się ona w ewidencji, jak również numeracja z "łamaniem numeru literą A" nie była przez spółkę stosowana. Daty wystawienia przedłożonych faktur w powiązaniu z kolejnością numeracji nie znajdują logicznego wyjaśnienia. Z akt sprawy wynika bowiem, że w lutym 2009 r. spółka dokonała sprzedaży udokumentowanej fakturami VAT od numeru [...] do [...]. Natomiast w sierpniu i we wrześniu 2009 r były to numery od [...] do [...]. Wobec tego przedstawione dokumenty nie odpowiadają stosowanej przez spółkę numeracji i chronologii. Dodatkowo organ zauważył, że faktury przedstawione przez spółkę i ujęte w ewidencji były sporządzane przy pomocy jednego programu komputerowego. Faktury w stopce dokumentu zawierały informację cyt. "Wydrukowano z programu WF-Faktura, WA-PRO Systemy Informatyczne". Przedstawione zaś przez spółkę cztery faktury nie są wystawione w tym systemie. Mają one zupełnie różne szaty graficzne od stosowanych przez spółkę w 2009 r. Oceny tej nie może zdaniem organu zmienić zawarte w odwołaniu twierdzenie, iż faktury nr [...] oraz [...] z [...].08.2009 r. zostały wystawione do paragonów z kasy [...] odpowiednio nr [...] z [...].08.2009 r. oraz nr [...] z [...].08.2009 r. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza twierdzeń, że faktury te zostały zaewidencjonowane w urządzeniach księgowych firmy, natomiast organ kontroli nie zawarł ich w zestawieniach wszystkich faktur spółki, mimo iż dostępne były w dokumentacji. Organ zauważył, że udostępnione dowody źródłowe w powiązaniu z ewidencją posłużyły do sporządzenia zestawienia faktur wystawionych przez spółkę. Przedstawione obecnie dowody nie są wiarygodne szczególnie w sytuacji, gdy sprzedaż zaewidencjonowana na kasie nr [...] w dniu [...].12.2009 r. została zakończona na numerze paragonu [...]. Spółka tymczasem twierdzi, iż w dniu [...].08.2009 r. za pomocą tej kasy rejestrującej wystawiła paragon nr [...]. Podobnie, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż wydruki z programu komputerowego - "edycja listu" oraz wydruki listów przewozowych firmy S. nie spełniają przesłanek art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Potwierdzają one fakt, iż spółka korzystała przy sprzedaży z usług firm kurierskich. Okoliczności te były znane i nie kwestionowano ich w trakcie toczącego się postępowania. Zgromadzony materiał dowodowy zawiera szczegółowe rozliczenia i wydruki z firmy S. Wobec tego przedstawionych dokumentów nie można uznać za istotne. Za nie mające znaczenie z punktu widzenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. organ uznał też zestawienie płatności Allegro dla skarżącej spółki nadesłane przez firmę P. w 2009 r. Również przedłożone przez spółkę faktury sprzedaży wystawione przez inny podmiot tj. PHU A. w ocenie organu nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Są to dokumenty dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przez innego podatnika, a nie przez spółkę. Tak samo organ nie uznał za istotne zestawienia firmy "e." s.a., które dowodzą, co nie było kwestionowane przez organy podatkowe, iż klienci Spółki mogli dokonać płatności za towar przy użyciu kart kredytowych. Odnosząc się z kolei do przedłożonych wydruków historii rachunków bankowych w P. i M. organ uznał, że nie są to istotne, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który ją wydał. Podobną ocenę organ zawarł w stosunku do wydruków firmy kurierskiej D. i U. Odnosząc się z kolei do faktur VAT nr [...] i [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że pomimo, iż nie były one znane organowi, który wydawał decyzję, to nie można uznać aby były to nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, albowiem nie dotyczą przedmiotu sprawy. Konkludując organ stwierdził, że wskazane we wniosku i odwołaniu zarzuty są próbą zakwestionowania zasadności niekorzystnej dla spółki decyzji wymiarowej, przy wykorzystaniu nadzwyczajnego trybu, jakim jest wznowienie postępowania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła spółka żądając jej uchylenia w całości. Autor skargi zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: nieuznanie dowodów za nowe i istotne oraz uznanie nowych dowodów za nieistotne, czyli nieuznanie przesłanek niezbędnych w celu wznowienia postępowania organu administracyjnego w trybie nadzwyczajnym. W ocenie spółki w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody (wyartykułowane w skardze w pkt od 1 do 22) istniejące w dniu wydania decyzji, które w jednoznaczny sposób odnoszą się do rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] września 2012 r. Zdaniem skarżącego organ dokonał niesłusznej analizy dołączonych dokumentów w szczególności faktur VAT wydrukowanych z programu WF-Fakturka, które nie były znane organowi w momencie wydania ostatecznej decyzji, albowiem znajdowały się w siedzibie spółki w S. W ocenie autora skargi informacja zawarta na fakturze w postaci nabywcy (nazwa firmy, adres oraz NIP) stanowią podstawowe dane identyfikacyjne, które powinny być brane pod uwagę podczas analizowania wpłat od kupujących. Jedną transakcję opodatkowano dwa, a nawet trzy razy, co potwierdza rozliczenia za styczeń, czerwiec – grudzień 2009 r. wsparte o nowy materiał dowodowy dotychczas nieujawniony. W tym zakresie skarżący wskazali na listy przewozowe firmy S., gdzie najistotniejszym elementem nowości tego materiału jest ich zdaniem oznaczenie odbiorcy przesyłki ułatwiające możliwości przyporządkowania do sposobu zapłaty. Strona zwróciła uwagę na adnotacje listów przewozowych, które ułatwiają dopasowanie zawartości przesyłki do pozycji zawartych w dowodach sprzedaży. Listy przewozowe dokumentują zatem, że organ I instancji dokonał błędnego przyporządkowania części dowodów sprzedaży. Strona powołała się również na własne zestawienia stanowiące specyfikację do przelewów zbiorczych, które dowodzą, że niektóre kwoty pobrania faktycznie nie zostały opłacone. Skarżący zwrócili ponadto uwagę na dowody sprzedaży udokumentowane przez podmiot powiązany. W 2009 r. zdarzały się sytuacje, w których firma PHU A. (założona przez S. B.) korzystała z kuriera Spółki B., uzyskującej od firm kurierskich atrakcyjne ceny wysyłki. Raport zapisów fiskalnych wniesiony pismem z [...] września 2012 r. zawiera wiele dowodów wskazujących, że transakcje sprzedaży były ewidencjonowane przez przedsiębiorstwo A., a wysyłane kurierem firmy B. Skarżący dodali, że zwrócili się o udostępnienie przez e. C. dokumentów rozliczeniowych do faktur zakupu usług pośrednictwa w sprzedaży przy użyciu terminala płatniczego. Organy nie dysponowały załącznikami z całego roku, ponieważ nie wszystkie faktury zostały ujęte w PKPiR. Odnosząc się zaś do faktur opatrzonych odręcznym dopiskiem "DUPLIKAT z [...].12.13r." strona podniosła, że w toku działalności gospodarczej zdarza się, że przedsiębiorca dokonując zakupu najpierw otrzymuje paragon, a dopiero później prosi sprzedawcę o fakturę. Wymienione faktury zostały wystawione do paragonu, a dokumenty te zostały przekazane organowi I instancji. Podsumowując spółka wywiodła, że przedstawione przez nią nowe dowody umożliwiają ponowną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, i są one istotne ponieważ zmieniają rozstrzygnięcie decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] września 2012 r. Jednocześnie spółka zasygnalizowała, że prowadziła tzw. "uproszczoną rachunkowość", co jest całkowicie zgodne z przepisami prawa, jednakże została skłoniona przez organy skarbowe do przekształcenia uproszczonych zapisów na szczegółowy poziom pełnej rachunkowości. Skarżący podkreślili jednocześnie, że dołożyli wszelkich starań ażeby jak najrzetelniej dopasować wpływy pieniężne do firmy do dowodów sprzedaży, w sytuacji gdy w roku 2009 r. nasze obroty wynosiły ponad 6 mln zł. W 2009 r. o wiele więcej było dowodów sprzedaży niż przelewów przychodzących do firmy, marża ze sprzedaży towaru wynosiła ponad 30%, a spółce wyliczono tzw. sprzedaż nieujawnioną. Oczywistością jest że podczas wyjaśniania tak licznych wykazanych decyzją nieprawidłowości popełnialiśmy błędy, które na dalszym etapie postępowania wyjaśnialiśmy/prostowaliśmy, jednakże analiza całego roku 2009 r. pokazuje całkowitą bezcelowość przeprowadzonej kontroli. Kontrola ta wyrządziła i nadal wyrządza spółce olbrzymie szkody zarówno na tle finansowym jak psychologicznym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekając w tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja zapadła we wznowionym postępowaniu. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajną instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46). Biorąc pod uwagę charakter sformułowanych w skardze zarzutów należy również podkreślić, że wznowienie postępowanie nie jest ani trybem, którego uruchomienie prowadzi do kontynuacji postępowania zwykłego, ani też trybem, którego uruchomienie prowadzić by miało do doprecyzowania nieścisłości postępowania zwykłego. Postępowanie wznowieniowe rządzi się swoją specyficzną procedurą, w toku której możemy wyodrębnić dwa etapy. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności wdrożenia, zainicjowania trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 o.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia na podstawie art. 243 § 1 o.p. o wznowieniu postępowania albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 o.p. Wydanie ww. postanowienia jest równoznaczne z rozpoczęciem drugiego etapu, w którym organ zgodnie z art. 243 § 2 o.p. ustala przede wszystkim, czy w sprawie istotnie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 o.p. podstaw wznowienia postępowania. W razie pozytywnego wyniku tych czynności organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2010, s. 996-999). W przedmiotowym stanie faktycznym wniosek Spółki o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., z którego treści wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody; 2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 3) są one istotne dla sprawy. Zatem o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 cyt. ustawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, nie były znane organowi, który wydał decyzję i istniały w dniu wydania decyzji. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, Lex nr 143703). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym przepisie. Przez "nowe okoliczności faktyczne", o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach. Wyjaśnić też należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przy czym ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie może oznaczać sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04; z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 254/10, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, ani też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią. Czym innym jest wiedza o faktach, a czym innym wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych. W sprawie niniejszej decyzja ostateczna dotyczyła podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. Organ podatkowy zasadnie oceniając wniosek spółki wydał postanowienie na podstawie art. 243 § 1 o.p. o wznowieniu postępowania. Zgodnie zatem z art. 243 § 2 o.p. ww. postanowienie stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez ten organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ takowe postępowanie przeprowadził uznając, że zasadnym w sprawie było wydanie decyzji, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p., odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w trybie wznowieniowym na podstawie art. 243 § 2 o.p. jest zweryfikowanie przedłożonych przez wnioskodawcę postępowania dowodów, co do spełnienia przez nie w tym przypadku przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. zobowiązany jest do poddania oceny wszystkich przedłożonych przez wnioskodawcę dowodów w kontekście czy: 1. są to nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, 2. są to nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, 3. nowe dowody bądź okoliczności spełniające co najmniej jedną z ww. przesłanek są istotne dla sprawy. Ocena wszystkich dowodów, przedłożonych przez wnioskodawcę postępowania wznowieniowego, rodzi w dalszej kolejności obowiązek, spoczywający na organie podatkowym, polegający na konieczności ustosunkowania się w decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji, do każdego przedłożonego dowodu z osobna bądź dowodów podzielonych w grupy w zakresie nie stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W ocenie Sądu organ wydający zaskarżoną decyzję odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich przedłożonych przez spółkę dowodów pogrupowanych w pkt od 1 do 22. Dokonując w pierwszej kolejności analizy faktur sprzedaży, opatrzonych odręcznym dopiskiem: "DUPLIKAT z [...].12.13 r.", należy zgodzić się z organem, że dowody te nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania. Faktury te nie były wprawdzie przedstawione w trakcie toczącego się postępowania wymiarowego, a więc są to dokumenty nowe, jednakże jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania faktury te nie istniały w momencie orzekania w postępowaniu wymiarowym, więc nie mogą być uznane za nowy dowód istniejący w dniu wydawania decyzji. Faktury te zostały zaewidencjonowane w urządzeniach księgowych firmy, natomiast organ kontroli nie zawarł ich w zestawieniach wszystkich faktur Spółki, mimo iż dostępne były w dokumentacji. Jak słusznie zauważył bowiem organ przedstawione obecnie dowody nie mogą być uznane za wiarygodne w sytuacji, gdy sprzedaż zaewidencjonowana na kasie nr [...] w dniu [...].12.2009 r. została zakończona na numerze paragonu [...], tymczasem z twierdzeń Spółki wynika, iż w dniu [...].08.2009 r. za pomocą tej kasy rejestrującej wystawiony został też paragon nr [...]. W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać też stanowisko organu, iż także wydruki z programu komputerowego - "edycja listu" oraz wydruki listów przewozowych firmy S. nie spełniają przesłanek art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Potwierdzają one bowiem wyłącznie fakt, iż spółka korzystała przy sprzedaży z usług firm kurierskich. Okoliczności te były znane i nie kwestionowano ich w trakcie toczącego się postępowania wymiarowego stąd też nie można ich uznać za istotne. Za nie mające znaczenia z punktu widzenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. trafnie też organ uznał zestawienie płatności Allegro dla skarżącej spółki nadesłane przez firmę P. w 2009 r. Zestawienie w identycznej formie znajduje się już bowiem w aktach postępowania wymiarowego i było brane pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Również przedłożone przez spółkę faktury sprzedaży wystawione przez inny podmiot tj. PHU A. S. B. w ocenie Sądu nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Jak słusznie zauważył organ są to dokumenty dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przez innego podatnika, a nie przez spółkę. Ponadto paragony i duplikaty faktur wystawione przez PHU A. nie dotyczą przedmiotu sprawy oraz nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż potwierdzają jedynie, że podmiot ten prowadził działalność gospodarczą. Za odpowiadającą dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 o.p. należy też uznać ocenę dowodów dokonaną przez organ w stosunku do zestawień firmy "e." s.a.. Zestawienia te są wprawdzie nowymi dokumentami w zakresie zastosowanej formy prezentacji danych ujęte w formie tabel, tym niemiej uwidocznione na nich transakcje były już przedmiotem analizy organów podatkowych dokonanej w protokole badania ksiąg z dnia [...] lipca 2012r. i w decyzji wymiarowej. Tak samo organ trafnie organ ocenił przedłożone wydruki historii rachunków bankowych w P. i M. uznając, że nie są to istotne, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który ją wydał. W większości wydruki te zawierają bowiem dane, które były już przedmiotem analizy w trakcie toczącego się postępowania i znajdują się w aktach sprawy wymiarowej. Podobnie ocenić należy wydruki firmy kurierskiej D. i U. Dane zawarte w tych dokumentach znajdują się już w aktach sprawy i były przedmiotem badania przez wydaniem decyzji wymiarowej. Odnosząc się z kolei do faktur VAT nr [...] i [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że pomimo, iż dokumenty te nie były znane organowi, który wydawał decyzję, to nie można uznać aby były to nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody, albowiem nie dotyczą one przedmiotu sprawy. Zdaniem Sądu trafnie organ ocenił też wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczący J. G., uznając go za nieistotny z punktu widzenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Wydruk ten dowodzi jedynie, że ww. osoba prowadzi działalność gospodarczą, co pozostaje jednak bez wpływu na przedmiot niniejszej sprawy. Konkludując powyższe należy zgodzić się z organem, że podniesione w toku wznowionego postępowania okoliczności i przedłożone dowody nie wywierają wpływu na ustalenia zawarte w decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. Z tych też względów należy uznać, że organy prawidłowo oceniły, że skoro spółka w rozpoznawanej sprawie nie wykazała wystąpienia podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., zaś przytoczone okoliczności nie wskazują na istnienie innych podstaw, nie było możliwości uchylenia w tym trybie ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009r. Sam zaś fakt, że ocena materiału doprowadziła organ podatkowy do odmiennych od oczekiwanych przez skarżącego wniosków, nie świadczy o naruszeniu przepisów. Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.