II SA/Bk 101/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi S. P. W. z Ł. W. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] odmawiającą uznania nieruchomości za wspólnotę gruntową p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. II SA/Bk 101/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], którą odmówiono uznania za wspólnotę gruntową wskazanych szczegółowo w decyzji nieruchomości rolnych położonych w obrębie G. W. gm. R. o łącznej powierzchni 529,0703 ha. Powyższa decyzja organu odwoławczego została wysłana stronom postępowania, w tym Stowarzyszeniu "P. W. z Ł. W.". Na zwrotnym pokwitowaniu doręczenia decyzji w/w stronie znajdującym się na k. 10 akt administracyjnych II instancji znajduje się pieczątka Urzędu Gminy W. oraz odręcznie wpisana data "17.XII.2008 r.", jak również własnoręczny podpis osoby, która korespondencję odebrała. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. złożyło do sądu administracyjnego Stowarzyszenie "P. W. z Ł. W." w W. reprezentowane przez Prezesa – K. P. w dniu 06 lutego 2009 r. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podano w nim, że siedziba Stowarzyszenia mieści się w W. przy P. R. [...], który to adres jest jednocześnie adresem Urzędu Gminy w W. Faktycznie Stowarzyszenie nie prowadzi tam żadnej działalności, a jedynie okazjonalnie organizuje spotkania. Wskazano, że Urząd informuje Stowarzyszenie o wszelkiej kierowanej do niego korespondencji. Potwierdzono, że decyzja SKO wpłynęła do Urzędu Gminy w dniu 17 grudnia 2008 r., jednak "została nieopatrznie przetrzymana przez pracownika Urzędu Gminy w W. aż do dnia 19 stycznia 2009 r. i dopiero w tym dniu przekazana władzom Stowarzyszenia". Zatem, zdaniem wnioskodawcy, przed datą 19 stycznia 2009 r. nie miał on możliwości zapoznać się z zakwestionowanym rozstrzygnięciem i przystąpić do formułowania skargi. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono oświadczenie pracownika Urzędu A. Ł. o treści "Pismo dostarczyłem dn. 19.01.09 r.". Ustosunkowując się w odpowiedzi na skargę do prośby o przywrócenie terminu organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, a następnie odrzucenie skargi. Zakwestionował uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu wskazując, że z akt sprawy nie wynika, aby do momentu doręczenia decyzji z [...] grudnia 2008 r. istniały jakiekolwiek problemy wynikające ze stosowanego dotychczas sposobu odbioru przez Stowarzyszenie korespondencji za pomocą Urzędu Gminy, bowiem w ten sposób została prawidłowo doręczona decyzja organu I instancji. Organ podniósł, że tłumaczenie przyczyn uchybienia terminu okresem przedświątecznym oraz niewłaściwym obiegiem dokumentów w Urzędzie nie może być argumentem uzasadniającym uwzględnienie wniosku. Organ zwrócił również uwagę na fakt niedochowania terminu w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który jego zdaniem – przyjmując, że o treści decyzji drugoinstancyjnej władze Stowarzyszenia dowiedziały się dopiero 19 stycznia 2009 r. – powinien wpłynąć najpóźniej 26 stycznia 2009 r. Wniosek został złożony 06 lutego 2009 r. W piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2009 r. Prezes Stowarzyszenia wniósł o nieuwzględnienie stanowiska SKO zawartego w odpowiedzi na skargę. Podniósł, że przepis art. 45 Kpa stanowi o skutecznym doręczeniu "do rąk osób uprawnionych do odbioru pism", tymczasem, jego zdaniem, zarząd Stowarzyszenia nie upoważnił nikogo z Urzędu Gminy w W. do odbioru korespondencji kierowanej do Stowarzyszenia. W ocenie w/w nie można w ogóle uznać, że doszło w dniu 17 grudnia 2008 r. do doręczenia decyzji SKO (k. 20). W podsumowaniu stwierdzono: "Dlatego w przypadku stwierdzenia przez Wysoki Sąd naruszenia procedury związanej z doręczeniem decyzji SKO do Stowarzyszenia prosimy o uznanie, że skarga wpłynęła w terminie lub uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi". W dniu 27 marca 2009 r. do tutejszego sądu wpłynęło pismo Wójta Gminy W. zawierające oświadczenie, że osobą podpisaną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2008 r. jest pracownik Urzędu Gminy J. N. posiadająca uprawnienie Wójta do odbioru przesyłek pocztowych kierowanych do Gminy (k. 28). Podczas rozprawy w przedmiocie przywrócenia terminu w dniu 12 maja 2009 r. Prezes Stowarzyszenia wyjaśnił, że skarżący podmiot nie posiada w Urzędzie Gminy, gdzie ma siedzibę, wyodrębnionego lokalu. Doręczenia korespondencji Stowarzyszenia na adres Urzędu są niezmienne od lat i wynikały z faktu zajmowania przez poprzedniego Wójta stanowiska wiceprezesa Stowarzyszenia, a po zmianie na tym stanowisku przed trzema laty – wobec braku problemów z doręczeniem – nie zmieniono sposobu doręczeń. Faktycznie pracownik Urzędu odbierał korespondencję i informował o niej zarząd Stowarzyszenia. Sytuacja doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. była pierwszą, w której pojawiły się problemy w dotychczas przyjętym sposobie przekazywania Stowarzyszeniu korespondencji przez Urząd Gminy w W. Odbiór decyzji w dniu 17 grudnia 2008 r. pokwitowała pracownica urzędu nie będąca członkiem Stowarzyszenia, przekazała ją innemu pracownikowi Urzędu – A. Ł., również nie należącemu do Stowarzyszenia, który w dniu 19 stycznia 2009 r. przekazał ją Prezesowi, a ten – orientując się na podstawie daty decyzji, a następnie po sprawdzeniu daty jej odbioru przez pracownika Urzędu na poczcie - ocenił, że skarga jest spóźniona. Upływ terminu pomiędzy datą 19 stycznia 2009 r. a datą faktycznego złożenia skargi i wniosku o przywrócenie terminu wynikał z konieczności zebrania zarządu Stowarzyszenia i sformułowania zarzutów skargi. Podniósł, że z uwagi na trwającą wówczas kontrolę na poczcie informację o dacie doręczenia decyzji do Urzędu otrzymał 21 stycznia 2009 r. Na rozprawie tej odebrano oświadczenie od J. N., która pokwitowała odbiór decyzji SKO w dniu 17 grudnia 2008 r. i od A. Ł., który przekazał ją Prezesowi Stowarzyszenia. J. N. potwierdziła, że korespondencja kierowana do Stowarzyszenia była kwitowana przez pracownika Urzędu Gminy w W. – uprawnionego do odbioru korespondencji kierowanej do Urzędu, a następnie przekazywana pracownicy będącej członkiem Stowarzyszenia – M. R. Tak też postąpiła z decyzją, której odbiór pokwitowała w dniu 17 grudnia 2008 r. A. Ł. potwierdził otrzymanie korespondencji od M. R. i przekazania jej tego samego dnia tj. 19 stycznia 2009 r. Prezesowi P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu jako spóźniony. Rozpoznanie merytoryczne skargi uzależnione jest od jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Jednym z warunków tej skuteczności jest zachowanie przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., trzydziestodniowego terminu na wniesienie skargi liczonego od dnia doręczenia decyzji organu II instancji z uzasadnieniem. Ocena, czy powyższy ustawowy termin dochowano zależy od prawidłowego ustalenia dwóch dat: doręczenia rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego i wniesienia skargi do sądu. W sprawie sporny jest termin doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżącemu Stowarzyszeniu, bowiem data wpływu skargi do organu w dniu 06 lutego 2009 r. nie budzi wątpliwości. Organ podnosi skuteczność doręczenia decyzji SKO w dniu 17 grudnia 2008 r. pod adresem Urzędu Gminy w W., zaś skarżący ostatecznie przyjmuje jako datę doręczenia – dzień faktycznego otrzymania decyzji przez Prezesa Stowarzyszenia tj. 19 stycznia 2009 r. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że w okresie od 17 grudnia 2008 r. do 19 stycznia 2009 r. nie wiedział o treści decyzji. Zgodnie z art. 86 § 1 i 88 p.p.s.a. sąd rozstrzyga wniosek o przywrócenie terminu na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi jednak na złożoność sytuacji faktycznej podlegającej ustaleniu dla rozpoznania przedmiotowego wniosku – sąd skorzystał z możliwości wyznaczenia rozprawy uznając, że przyczyni się to do lepszego wyjaśnienia okoliczności towarzyszących doręczeniu decyzji i zachowaniu terminu do wniesienia skargi (art. 90 § 2 p.p.s.a.). W tym celu odebrano oświadczenia od osób nie będących co prawda stronami postępowania, ale które uczestniczyły w obiegu korespondencji zawierającej decyzję i posiadały informacje wskazujące na fakty istotne dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie sądu stanowisko organu co do uchybienia terminowi zaskarżenia w sprawie niniejszej znajduje potwierdzenie w ustalonym na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stanie faktycznym dotyczącym zasad, na podstawie których dokonywano doręczeń korespondencji kierowanej do Stowarzyszenia i obowiązujących w tej materii przepisach prawa. Ocena skuteczności doręczenia pisma uzależniona jest od stwierdzenia, że zostało dokonane w sposób prawidłowy, przewidziany prawem. Kodeks postępowania administracyjnego różnicuje doręczenie osobom fizycznym (art. 42 – 43 Kpa) i podmiotom nie będącym osobami fizycznymi: jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym np. osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej (art. 45 Kpa). Skarżące Stowarzyszenie "P. W. z Ł. W." w W. jako wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego ma status stowarzyszenia zarejestrowanego będącego osobą prawną (vide art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 07 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.). Ta cecha powoduje, że zasady doręczenia korespondencji skarżącemu określa przepis art. 45 Kpa. Stosownie do jego treści jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Odpowiednio stosuje się przepis art. 44 Kpa. Warunkiem prawidłowego doręczenia na tej podstawie jest zatem doręczenie do siedziby (pod właściwy jej adres) i oddanie korespondencji do rąk osoby uprawnionej. Brzmienie przepisu wyklucza przyjęcie jako skutecznego doręczenia poza lokalem siedziby lub do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism, ale będącej poza lokalem, stanowiącym siedzibę adresata (vide B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006, s. 310). Zgodnie z art. 41 Kodeksu cywilnego siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Siedzibą osoby prawnej jest zatem jej adres wynikający z właściwego rejestru sądowego (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 września 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 158/07, Lex nr 32419). Treść znajdującego się w aktach odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wskazuje, że siedzibą Stowarzyszenia w dacie doręczania decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. była miejscowość W., zaś adres lokalu to "ul. P. K. R. [...]" (k. 16). Z pieczątki mieszczącego się pod tym adresem Urzędu Gminy w W., znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zakwestionowanej decyzji - wynika, że decyzję doręczono pod prawidłowym adresem strony, a więc "w lokalu jego siedziby" (k. 10 akt adm. II inst.). Co prawda z wyjaśnień Prezesa skarżącego (pisemnych i ustnych) wynika, że Stowarzyszenie dzieli adres z Urzędem Gminy jedynie fikcyjnie, gdyż nie posiada wyodrębnionego w tym budynku lokalu i obraduje w nim jedynie okazjonalnie, nie zmienia to jednak faktu, że do KRS podano ten a nie inny adres siedziby jako prawidłowy i aktualny w dacie 17 grudnia 2008 r. tj. odebrania decyzji przez pracownika Urzędu. Nadto podnieść trzeba, że z materiału dowodowego wynika, iż w dacie doręczenia na budynku Urzędu znajdowała się tablica z nazwą skarżącego (vide odebrane na rozprawie oświadczenie J. N. – pracownika Urzędu Gminy). Spełniony zatem został pierwszy warunek skutecznego doręczenia na podstawie art. 45 Kpa – doręczenie korespondencji nastąpiło "w lokalu siedziby". W ocenie sądu z akt sprawy wynika również, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. została odebrana w dniu 17 grudnia 2008 r. przez "osobę uprawnioną do odbioru pism", jak tego wymaga przepis art. 45 Kpa, a w związku z tym, że i drugi warunek skutecznego doręczenia został spełniony. Wskazać trzeba na istniejący po stronie adresata będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną obowiązek zapewnienia takiej organizacji swojej pracy czy podziału czynności pomiędzy swoich pracowników lub inne osoby wchodzące w jego skład, by istniała realna możliwość skutecznego doręczenia w sposób przewidziany przepisem art. 45 Kpa tj. osobie uprawnionej do odbioru pism w lokalu siedziby (vide wyrok NSA z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie sygn. akt FSK 40/04, Lex nr 137872, NSA z dnia 06 lipca 1999 r. w sprawie sygn. akt I SA/Po 1829/98, Lex nr 37900 oraz postanowienie NSA z dnia 23 września 2006 r. w sprawie sygn. akt II GZ 113/06, http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanym przypadku obowiązek powyższy ciążył zatem na Stowarzyszeniu jako adresacie decyzji z [...] grudnia 2008 r., a nie na Urzędzie Gminy, bowiem to Stowarzyszenie było głównie zainteresowane odbiorem kierowanej do niego korespondencji. Powinno zatem dochować należytej staranności w zorganizowaniu system jej odbioru pod wskazanym w KRS adresem tak, by mieć realne szanse korzystania z praw procesowych. Odnosząc powyższe do treści art. 45 Kpa skarżący winien zapewnić odbiór przez "osobę uprawnioną". Podnieść należy, że w orzecznictwie i piśmiennictwie pojęciu "osoby uprawnionej do odbioru pism" na podstawie art. 45 Kpa nadaje się znaczenie szersze niż pojęcie "pełnomocnika" czy "reprezentanta". A zatem jako osobę uprawnioną (upoważnioną) do odbioru pism w lokalu siedziby (osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej) traktuje się każdego, kto ze względu na wykonywaną w organizacji adresata funkcję jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniony do odbioru tych pism. Upoważnienie może wynikać z wewnętrznego podziału funkcji wewnątrz adresata, a nawet może być przedmiotem praktyki zwyczajowej. Podkreśla się, że może to być pracownik upoważniony do odbioru pism, jak również pracownik nie posiadający formalnie takiego uprawnienia, bowiem umocowanie to może mieć również charakter dorozumiany np. może wynikać z samego faktu dysponowania pieczęciami jednostki, co rodzi domniemanie faktycznego upoważnienia (vide wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II FSK 1704/06, http//:orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływany już wyrok NSA z dnia 24 maja 2004 r., wyrok NSA z dnia 09 czerwca 2000 r. w sprawie V SA 1953/99, Lex nr 54228, wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r. w sprawie I SA/Gd 1753/97, Lex nr 36090). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznano np. za osobę uprawnioną do obioru korespondencji wolontariusza fundacji niepozostającego organizacyjnie w żadnym sformalizowanym związku z miejscem wykonywanej działalności i jedynie zwyczajowo upoważnionego do odbierania pism kierowanych do fundacji za pośrednictwem poczty (vide wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1702/07, http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że w pojęciu "osoba uprawniona do odbioru pism w lokalu siedziby" mieści się nie tylko pracownik adresata posiadający upoważnienie do odbioru korespondencji, ale również osoba nieposiadająca formalnego umocowania do takich czynności, a której działanie jest akceptowane przez adresata w określonym dłuższym odcinku czasowym. Nie można zatem wykluczyć, że sposób odbioru korespondencji będzie wynikał również z ukształtowanej przez lata praktyki zwyczajowej. Podkreślić jednak trzeba, że przyjęcie jako skutecznego doręczenia na podstawie art. 45 Kpa w oparciu o przedstawioną wyżej wykładnię tego przepisu wymaga każdorazowej wnikliwej analizy okoliczności towarzyszących doręczeniu. W ocenie sądu z takim przypadkiem istnienia (ukształtowania się na przestrzeni kilku lat) na pewno zwyczajowego, o ile nie dorozumianego pełnomocnictwa do odbioru korespondencji Stowarzyszenia ze skutkiem przewidzianym w art. 45 Kpa mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Z akt wynika, że praktyka przekazywania przez pracowników Urzędu Gminy w W. korespondencji kierowanej do Stowarzyszenia, posiadającego ten sam adres, ukształtowała się przed kilkoma laty i funkcjonowała do grudnia 2008 r. bezproblemowo. Faktycznie korespondencję tę odbierały osoby upoważnione przez Wójta do odbioru pism kierowanych do Urzędu Gminy. Na ten stan nie miała wpływu również zmiana osoby Wójta, którym przestał być wiceprezes Stowarzyszenia, a została osoba trzecia wobec organizacji skarżącego. Co prawda z odebranych na rozprawie oświadczeń pracowników Urzędu (nie posiadających waloru dowodów, ale przeprowadzonych celem wyjaśnienia praktyki obiegu korespondencji w Urzędzie) i wyjaśnień Prezesa Stowarzyszenia wynika, że nie zawsze korespondencja ta docierała za pośrednictwem tych samych osób (nie tylko wymienionego na rozprawie pracownika Urzędu M. R. będącej jednocześnie członkiem Stowarzyszenia), jednak nie zmienia to faktu, że przyjęta "droga korespondencji" - poprzez osoby zatrudnione w Urzędzie Gminy do Prezesa, czy zarządu Stowarzyszenia - była praktyką co najmniej kilkuletnią, dobrowolną i akceptowaną zarówno przez władze skarżącego, jak i pracowników Urzędu Gminy w W. Kilkukrotnie podkreślił ten fakt Prezes K. P. oraz wynika to z analizy doręczeń pism procesowych dokonywanych na przestrzeni kilku lat poczynając od roku 2005 (vide następujące skuteczne doręczenia korespondencji Stowarzyszenia na adres Urzędu Gminy w W.: decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. – teczka nr 1 akt adm., zawiadomienia z dnia 12 lipca 2007 r., zawiadomienia o treści art. 10 § 1 Kpa z dnia 23 listopada 2007 r. i z 24 czerwca 2008 r. – teczka nr 3 akt adm. oraz decyzji organu I instancji z [...] listopada 2008 r.). Niewątpliwie można zatem mówić o wypracowaniu, na przestrzeni stosunkowo długiego odcinka czasu, bo kilku lat, poczynając od założenia Stowarzyszenia, zwyczajowych reguł postępowania dotyczących doręczania korespondencji skarżącemu za pośrednictwem pracowników przedmiotowego Urzędu. Dokonując oceny okoliczności faktycznych można wręcz stwierdzić, że po stronie pracowników Urzędu istniało co najmniej dorozumiane pełnomocnictwo do odbierania przedmiotowej korespondencji w opisany wyżej sposób. W tych okolicznościach, w ocenie sądu, nie może budzić wątpliwości, że odebranie w dniu 17 grudnia 2008 r. przez pracownika Urzędu Gminy w W. pisma procesowego zawierającego decyzję SKO z [...] grudnia 2008 r. zaadresowanego do skarżącego - wywołało skutek w postaci doręczenia, o którym mowa w art. 45 Kpa, otwierającego bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. Liczony w ten sposób termin upłynął 16 stycznia 2009 r., podczas gdy skarga wpłynęła 06 lutego 2009 r. Niewątpliwie była więc spóźniona. W ocenie sądu w sprawie niniejszej negatywnych skutków wynikających z uchybienia terminowi wniesienia skargi nie może wyeliminować złożony wraz ze skargą wniosek o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 3 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli zatem w przedmiotowej sprawie "przyczyną uchybienia" (spóźnienia) skargi było, jak o to wnosi skarżący, opóźnienie w przekazaniu decyzji Prezesowi Stowarzyszenia przez pracownika Urzędu, to przyczyna ta ustała najwcześniej w dniu 19 stycznia 2009 r. (w dniu faktycznego otrzymania decyzji przez Prezesa), a przyjmując wersję najkorzystniejszą dla skarżącego – w dniu 21 stycznia 2009 r., w którym Prezes uzyskał na poczcie informację o skutecznym doręczeniu decyzji w dniu 17 grudnia 2008 r. pracownikowi Urzędu. Mając na uwadze, że wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia – złożony wraz ze skargą wniosek jest spóźniony, bo w świetle powyższych okoliczności powinien być złożony najpóźniej 28 stycznia 2009 r., zaś został "dostarczony do biura Kolegium" (jak wynika z adnotacji na prezentacie SKO, k. 4) w dniu 06 lutego 2009 r. Z wyjaśnień złożonych przez Prezesa Stowarzyszenia na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. wynika, że odsunięcie w czasie wniesienia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wynikało z konieczności zebrania zarządu i sformułowania zarzutów pod adresem decyzji SKO, bowiem "sprawa była bardzo poważna". Wskazać jednak trzeba, że sporządzenie wniosku o przywrócenie terminu nie jest czynnością skomplikowaną, a jego uzasadnienie nie wymaga rozbudowanej argumentacji prawniczej, zatem nie było przeszkód do jego złożenia w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia nawet bez jednoczesnego wniesienia skargi (tj. najpóźniej do 28 stycznia 2009 r.). Podkreślić bowiem trzeba, że co prawda wraz z wnioskiem zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. powinna jednocześnie być dokonana czynność, której uchybiono (w sprawie – złożenie skargi), jednak jest to warunek formalny wniosku, który może zostać uzupełniony w terminie późniejszym na wezwanie sądu. Natomiast postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zresztą takiego wniosku skarżące Stowarzyszenie nie złożyło. W tych okolicznościach sąd ocenił wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 06 lutego 2009 r. i zawarty w skardze jako wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. i z tego względu podlegający odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Marginalnie podnieść należy, że niniejsze postanowienie ma charakter wpadkowy i rozstrzyga tylko i wyłącznie o dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu. Również tylko ta kwestia była przedmiotem rozprawy w dniu 12 maja 2009 r. Ocena dopuszczalności skargi zostanie przeprowadzona po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.