II SA/Bk 1058/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Burmistrza N. od udziału w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] września 2014r. nr [...] uchyliło postanowienie Burmistrza N. z dnia [...] sierpnia 2014r. zawieszające postępowanie w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości położonych w N. (pkt 1), oraz odmówiło wyłączenia Burmistrza N. od udziału w postępowaniu i wyznaczenie organu innej gminy do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości położonych w N. (pkt 2). Skargę na pkt 2 powyższego postanowienia wywiódł do sądu administracyjnego pełnomocnik A. w. i T. W. zarzucając mu naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie zauważyć należy, że merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, to znaczy, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), w tym m.in. od postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także od postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie, co jednoznacznie wynika z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest pkt 2 postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o odmowie wyłączenia Burmistrza N. od udziału w postępowaniu i wyznaczenie organu innej gminy do prowadzenia w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości. W ocenie Sądu na zaskarżone postanowienie, po pierwsze nie służyło zażalenie w toku instancji, po drugie nie kończy ono postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie może być zatem poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych, m.in. Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1911/12, stwierdził, że od postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 25 k.p.a., a zatem dotyczących wyłączenia pracownika oraz organu administracyjnego, k.p.a. nie przewiduje się prawa wniesienia zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie na nie skargi do sądu. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu bądź pracownika od rozstrzygania czy też podejmowania czynności w sprawie z chwilą jego wydania jest w związku z tym ostateczne. Strona może je kwestionować wyłącznie w trybie odwoławczym, dotyczącym orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (art. 142 k.p.a.), a następnie ewentualnie w trybie skargowym, przed sądem administracyjnym (tak też: WSA w Gdańsku w postanowieniu z 24 kwietnia 2014r. II SA/Gd 205/14, WSA we Wrocławiu w postanowieniu z 12 lipca 2013r. II SA/Wr 492/13, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Na marginesie należy wskazać, że samo błędne pouczenie SKO o prawie do wniesienia zażalenia nie tworzy jeszcze dla strony uprawnienia do skutecznego zaskarżenia w/w postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił jako niedopuszczalną, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Końcowo należy wyjaśnić, iż rozpoznanie złożonego w niniejszej sprawie wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uwarunkowane było skutecznym wniesieniem skargi. Z uwagi jednak na zaistnienie podstaw do odrzucenia skargi Sąd za bezprzedmiotowe uznał merytoryczne rozpatrywanie złożonego wniosku.