II SA/Bk 1124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Gminy D. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozstrzygnięcia o konieczności wejścia na teren nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], o odmowie rozstrzygnięcia o konieczności wejścia na teren nieruchomości oznaczonych nr geod. [...] i [...], położonych przy ul. [...] w D. B., należących do P. K. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] lipca 2014 r. Gmina D. B. złożyła do Starosty S. wniosek o rozstrzygnięcie o konieczności wejścia na teren nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...] położonych w D. B. przy ul. [...]. We wniosku wskazano, że wejście na teren ma nastąpić na etapie realizacji projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budowy przepustu i osadnika w ulicy [...] w D. B., zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...]. Powierzchnia zajętego terenu ma wynieść 80 m2, zaś czas 5 dni. Roboty budowlane na tym terenie rozpoczną się z chwilą uprawomocnienia się decyzji Starosty rozstrzygającej o konieczności wejścia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], Starosta S. odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzja PINB w S. nie dotyczy rozbiórki jakichkolwiek obiektów zlokalizowanych na terenie działek [...] i [...]. Obejmuje ona swym rozstrzygnięciem budowę przepustu i osadnika w ul. [...] w D. B. uwzględniającą budowę osadnika o średnicy 2,0 m i głębokości 4,2 m, separatora lamelowego substancji ropopochodnych o przepływie 10-100 l/s i podziemnego zbiornika rozsączającego o wymiarach 1,5 x 4,0 x 13,5 m. Dotyczy również pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy przebudowie przepustu i osadnika rozsączającego na działkach o nr geod. [...], [...] i [...] w D. B. Nie obejmuje ona zaś swoim rozstrzygnięciem rozbiórki obiektów zlokalizowanych na działkach o nr geod. [...] i [...]. Zdaniem organu, z akt sprawy (w tym z projektu zamiennego zagospodarowania działki oraz opisu przyjętych rozwiązań projektowych) wynika, że celem wejścia na teren działek o nr [...] i [...] jest rozbiórka nasypu drogowego, rozbiórka umocnienia wykonanego z brukowców oraz studni osadnikowej i skrócenie istniejącego przepustu, które to obiekty znajdują się na terenie tych działek. W ocenie organu, art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego daje uprawnienie jedynie do wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, a nie do dokonania rozbiórki jakichkolwiek obiektów budowlanych lub ich części, które znajdują się na terenie tej nieruchomości. Dodatkowo organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zgoła odmienną niż ta, która została określona w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem działki oznaczone numerami [...] i [...] nie mogą być uznane za nieruchomości sąsiednie w stosunku do przedmiotu inwestycji w rozumieniu art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż obiekty przeznaczone do rozbiórki faktycznie znajdują się w granicach tych działek, nie zaś na terenie sąsiedniej nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Gmina D. B. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzja PINB w S. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], nie obejmuje swym rozstrzygnięciem rozbiórki obiektów na działkach o nr geod. [...] i [...], a udziela jedynie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy przebudowie przepustu i osadnika na działkach o nr geod. [...], [...] i [...]. Zezwolenie na wejście na nieruchomość sąsiednią w celu wykonania robót budowlanych lub prac przygotowawczych, przewidziane w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego dotyczy tylko takich robót lub prac, które podlegają regulacji ustawy Prawo budowlane. Chodzi zatem o te prace lub roboty budowlane, które wymagają pozwolenia na budowę lub które podlegają obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego musi być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, pozwolenia na rozbiórkę lub dokonaniem zgłoszenia. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby inwestor posiadał pozwolenie na rozbiórkę obiektów znajdujących się na działkach o nr geod. [...] i [...]. Dalej organ wskazał, że warunek niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości występuje wtedy, gdy obiekty, na których mają być wykonane prace budowlane, znajdują się na granicy działki sąsiedniej lub w takiej od niej odległości, że teren dostępny na działce inwestora nie wystarczy na ich prawidłowe przeprowadzenie. W stanie faktycznym sprawy wnioskodawca wystąpił natomiast o rozstrzygnięcie o konieczności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania na niej rozbiórki obiektów. Na podstawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego organ nie jest uprawniony do zezwalania na wykonanie rozbiórki jakiejkolwiek części składowej sąsiedniej nieruchomości. Ponadto, w ocenie organu, działki o nr geod. [...] i [...] należące do P. K., nie mogą być uznane jako sąsiednie nieruchomości w rozumieniu art. 47 Prawa budowlanego, gdyż to właśnie na tych działkach znajdują się obiekty przeznaczone do rozbiórki. Skargę na decyzję Wojewody P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła Gmina D. B., w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 6, 77 i 80 k.p.a. w związku z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że: - skarżąca Gmina nie posiada pozwolenia na rozbiórkę obiektów znajdujących się na działkach o nr geod. [...] i [...]; - działki o nr [...] i [...] nie stanowią "działek sąsiednich" wobec inwestycji prowadzonej na działkach [...], [...] i [...] stanowiących własność skarżącej Gminy; - skarżąca Gmina dąży do usunięcia "części składowych" nieruchomości oznaczonych, jako działki o nr geod. [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda P. wskazał na trzy zasadnicze elementy świadczące, w jego ocenie, o prawidłowości decyzji Starosty S. odmawiającej rozstrzygnięcia o konieczności wejścia na teren nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] i [...] tj: braku uprawnień skarżącej do usunięcia obiektów z działek objętych wnioskiem, braku przymiotu "działek sąsiednich" i braku uprawnień skarżącej do usunięcia "części składowych" nieruchomości objętych wnioskiem. Wskazane powyżej przesłanki zostały błędnie zinterpretowane przez organ odwoławczy. Decyzją PINB w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. zatwierdzony został projekt budowlany zamienny. Powyższa decyzja w zatwierdzonym projekcie przewidywała prace polegające na usunięciu fragmentu przepustu o długości 60 cm oraz usunięcie studzienki osadnikowej z działek o nr. [...] i [...]. Projekt zamienny stanowiący załącznik do decyzji [...] jest de facto meritum tej decyzji, albowiem jego treść determinuje sposób wykonania decyzji. Działania wykraczające poza jego zakres, bądź też sprzeczne z jego treścią uznane byłyby przez organ, jako sprzeczne z decyzją lub stanowiące brak jej wykonania. Zatwierdzony projekt budowlany stanowi załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może być pomiędzy tymi dwoma dokumentami żadnych rozbieżności. Trudno więc się zgodzić z organem odwoławczym, że brak jest po stronie skarżącej uprawnień do podjęcia działań zmierzających do usunięcia spornego fragmentu przepustu i rozbiórki studzienki osadnikowej znajdującej się na terenie działek [...] i [...]. Rozumowanie takie prowadzi w konsekwencji do braku możliwości wykonania prawomocnej decyzji o nr [...]. Dalej skarżąca podniosła, że błędne jest również stanowisko organów wskazujące na okoliczność, iż działki o nr [...] i [...] nie stanowią działek "sąsiednich" w rozumieniu art. 47 Prawa budowlanego. Jak wynika bowiem z treści prawomocnej decyzji PINB w S. roboty budowlane polegające na przebudowie przepustu 1 osadnika, poprzez budowę osadnika, separatora lamelowego i podziemnego zbiornika rozsączającego prowadzone są przez skarżącą na działkach o nr geod. [...] i [...]. W celu zakończenia tych prac od strony działek sąsiednich, tj. [...] i [...] niezbędne jest wejście na nie. Właściciel sąsiedniej nieruchomości nie jest uprawniony do określenia, jaki zakres robót ma być wykonywany w sąsiednim obiekcie budowlanym. Kwestionowanie przez uczestnika postępowania i przez organ odwoławczy zakresu robót określonych w prawomocnej decyzji stanowi próbę podważania prawomocnej decyzji. W ocenie skarżącej, niezrozumiałe wydaje się także traktowanie części (ok. 60 cm) przepustu, jako części składowych nieruchomości P. K., a co za tym idzie brak możliwości demontażu tychże "części składowych". Urządzenia służące do odprowadzania wody z nieruchomości w zasadniczej części znajdują się na działkach skarżącej Gminy, a jedynie fragment przepustu - ok. 60 cm rury, znajduje się na nieruchomości objętej wnioskiem. To właśnie ten fragment instalacji skarżącej Gminy stał się przyczyną wniosków P. K., które w konsekwencji doprowadziły do konieczności przedłożenia projektu zamiennego objętego decyzją [...], zakładającego skrócenie przepustu o sporny fragment. Przyjmując stanowisko Wojewody za słuszne, należałoby uznać, że skarżąca w ogóle nie musi przebudowywać spornej instalacji, bowiem jej elementy znajdujące się na nieruchomościach [...] i [...], a stanowiące ich część składową obciążają ich właściciela. Zdaniem skarżącej, całość przepustu, łącznie z jej elementami znajdującymi się na nieruchomościach [...] i [...] są częściami rzeczy złożonej w postaci urządzeń służących do odprowadzania wody i na podstawie art. 49 k.c. winny dzielić byt prawny instalacji, do której należą, a będącej własnością skarżącej Gminy. Dalej skarżąca wskazała, że zezwolenie na wejście na nieruchomość sąsiednią w celu wykonania robót budowlanych lub prac przygotowawczych, przewidziane w art. 47 ust. 2 P.b. dotyczy tylko takich robót lub prac, które podlegają regulacji tej ustawy. Innymi słowy wydanie zezwolenia, o którym stanowi art. 47 ust. 2 P.b., musi być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę lub dokonaniem zgłoszenia. Organ w takim postępowaniu zobowiązany jest do zbadania: czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości od jej właściciela, a starania te okazały się bezskuteczne, oraz czy wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne dla wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, objętych pozwoleniem na budowę bądź zaakceptowanym przez organ zgłoszeniem. Przesłanki wskazane w przytoczonym orzeczeniu zostały spełnione w niniejszej sprawie. Skarżąca dysponuje pozwoleniem budowlanym opartym na projekcie zamiennym, przewidującym wykonanie robót obejmujących konieczność wejścia na nieruchomości [...] i [...], zawartym w prawomocnej decyzji [...] oraz podjęła działania zmierzające do uzyskania zgody właściciela na wejście na wskazane wyżej nieruchomości -bezskutecznie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: "P.b."), a w szczególności przepis art. 47 ust. 1 i 2, które stanowią, że: 1. Jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. 2. W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Na samym początku podkreślenia wymaga, że przepis art. 47 P.b. normuje sytuację, w której wykonywanie prac przygotowawczych lub robót budowlanych bezwzględnie wymaga wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, wiążącego się z pewnymi ograniczeniami w korzystaniu z praw podmiotu dysponującego uprawnieniami do sąsiedniej nieruchomości, a wejście na teren sąsiadujący z terenem budowy najczęściej jest związane z budową obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub budynkiem albo lokalem, względnie wiąże się z istotnym zbliżeniem do takiej granicy. Organ w przedmiotowym postępowaniu zobowiązany jest do zbadania, czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości od jej właściciela, a starania te okazały się bezskuteczne oraz, czy wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne dla wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, objętych pozwoleniem na budowę bądź zaakceptowanym przez organ zgłoszeniem. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest kwestionowane, że inwestor zgody takiej nie uzyskał. Strony także zgodnie twierdzą, że zezwolenie na wejście na nieruchomość sąsiednią w celu wykonania robót budowlanych lub prac przygotowawczych, przewidziane w art. 47 ust. 2 P.b., dotyczy tylko takich robót lub prac, które podlegają regulacji tej ustawy, czyli musi być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę lub dokonaniem zgłoszenia. Spór dotyczy zaś kilku kwestii, a przede wszystkim, czy inwestor takie pozwolenie posiada. W tym miejscu zauważenia wymaga, że jak podnosi się w doktrynie i judykaturze, aby wniosek inwestora był skuteczny i doprowadził do zamierzonego przez niego skutku, musi być odpowiednio sformułowany i zawierać elementy konieczne dotyczące danego stanu faktycznego. Ustawa wprawdzie nie określa jego warunków formalnych, jednak wniosek inwestora powinien jednoznacznie dowodzić, na podstawie zgromadzonej i niezbędnej w danym zakresie dokumentacji budowlanej, że wykonanie budowy zgodnie z ostateczną i prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę wymaga wejścia na teren sąsiedni oraz, że podjęte przez inwestora czynności w celu doprowadzenia do dobrowolnego skorzystania z sąsiedniego terenu okazały się bezskuteczne. W przypadku uznania zasadności wniosku, organ wydaje decyzję stwierdzającą niezbędność wejścia na teren sąsiedni. Decyzja taka daje inwestorowi określone w niej prawo, jednocześnie nakładając na uprawnionego do sąsiedniej nieruchomości obowiązek znoszenia wiążących się z tym prawem uciążliwości. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2014 r. należy określić jako nieprecyzyjny. Nie wynika bowiem z niego wprost, jakie prace mają być przez inwestora wykonane i gdzie. W tej mierze jest tylko odniesienie do decyzji PINB w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz projektu zamiennego zatwierdzonego przez PINB w S. pismami z dnia [...] czerwca 2014 r. i z dnia [...] czerwca 2014 r. Słusznie zatem organy, na podstawie dołączonej do wniosku dokumentacji ustaliły, że wnioskodawcy nie chodzi tylko o wykonanie prac na działkach stanowiących własność inwestora nr [...], [...] i [...], ale także o prace rozbiórkowe na działkach o nr geod. [...] i [...] stanowiących własność osoby trzeciej, czyli P. K. Przy czym trafnie organy przyjęły, że decyzja PINB w S. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], udzieliła pozwolenia Gminie D. B. na wznowienie robót budowlanych przy przebudowie przepustu i osadnika poprzez budowę osadnika, separatora lamelowego i podziemnego zbiornika rozsączającego na działkach o nr geod. [...], [...] i [...], nie udzieliła zaś takiej zgody na rozbiórkę nasypu drogowego, rozbiórkę umocnienia wykonanego z brukowców oraz studni osadnikowej i skrócenie istniejącego przepustu na działkach o nr geod. [...] i [...]. Także zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany zamienny budowy przepustu i osadnika w ulicy [...] w D. B. dotyczy inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...], [...] i [...] (patrz określenie inwestycji w projekcie – k. 9 akt adm.). Twierdzenie zatem przez skarżącą, że przedmiotowa decyzja wraz z projektem zamiennym stanowią wymagane w tym przypadku przez inwestora pozwolenie na rozbiórkę obiektów znajdujących się na działkach o nr geod. [...] i [...], jest nietrafne. Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący przyjęcia przez organy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, działki o nr [...] i [...] nie stanowią "działek sąsiednich" wobec inwestycji prowadzonej na działkach [...], [...] i [...] stanowiących własność skarżącej Gminy. W ocenie Sądu, jednoznacznego podkreślenia wymaga, że wnioskodawcy nie chodzi o uzyskanie zezwolenia na wejście na teren działek sąsiednich celem wykonania prac na działkach własnych, tylko o zezwolenie na wejście na działki sąsiednie celem wykonania prac na działkach sąsiednich. Jak trafnie natomiast wskazano w wyroku NSA z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1323/10, wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości w rozumieniu art. 47 ust. 1 P.b. nie oznacza możliwości naruszenia substancji budynku lub lokalu na tejże nieruchomości. Roboty budowlane o jakich mowa w art. 47 ust. 1 P.b., dotyczą bowiem wyłącznie budynku inwestora, a nie zaś budynku lub lokalu znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości. Natomiast w wyroku z dnia 25 sierpnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 784/99, NSA oz. w Krakowie stanął na stanowisku, że celem przepisu art. 47 ust. 2 P.b. jest orzeczenie o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, określenia granic tej niezbędnej potrzeby oraz warunków korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Na podstawie tego przepisu organ nie jest uprawniony do zezwalania na wykonanie rozbiórki jakiejkolwiek części składowej sąsiedniej nieruchomości, nawet pod warunkiem przywrócenia jej do stanu poprzedniego. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowiska wyrażone w powyższych orzeczeniach. Mają zatem rację organy, że przepis art. 47 ust. 2 P.b. daje jedynie uprawnienie do wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości i służy realizacji przez inwestora prac budowalnych na nieruchomości stanowiącej jego własność, a nie na nieruchomości sąsiedniej stanowiącej własność osoby trzeciej. W powyższym kontekście bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają wywody skarżącej odnośnie tego, które z obiektów budowlanych znajdujących się na działkach o nr [...] i [...], a podlegających rozbiórce, stanowią część składową tej nieruchomości, a które nieruchomości stanowiącej własność inwestora (działki o nr [...], [...] i [...]). Zresztą skarżąca analizę zawęża tylko do istniejącego przepustu, nie wypowiadając się odnośnie nasypu drogowego, umocnienia wykonanego z brukowców oraz studni osadnikowej. W ocenie więc Sądu, sama strona skarżąca nie znajduje podstaw do przyjęcia, aby te trzy ostatnio wymienione obiekty dało się uznać za części składowe nieruchomości skarżącej. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.