II SA/Bk 1138/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi H. K. i J. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Starosta S. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości skarżących H. i J. K., położonej w gminie B., w obrębie S., oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym [...] o powierzchni 3,4006 oraz 380 o pow. 8,6537 ha poprzez udzielenie zezwolenia P. S.A. na założenie i przeprowadzenie przez ww. działkę kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20kV kierunek B., które polega na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 m i na długości około 33 m na działce nr [...] i około 80 m na działce nr [...], wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową na działce nr [...] oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6m (2 x 3m), o powierzchni: 0,0191 ha - na działce nr [...] i 0,0487 ha - na działce nr[...]. Lokalizację linii, obszar pasa technologicznego oraz posadowienie słupa przedstawiono na załączonej mapie w skali 1:1000, stanowiącej integralną część decyzji. W punkcie 2 decyzji wskazano, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości opisanej w pkt 1 polega w szczególności na uprawnieniu P. S.A. do wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano – montażowych związanych z budową kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek K. głębokości 1 m i na długości: na działce nr [...] - około 33 m, na działce nr [...] - około 80 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową na działce [...] oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2 x 3m), o powierzchni: na działce nr [...] - 0,0191 ha, na działce nr [...] - 0,0487 ha i wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV. W pkt 3 decyzji odmówiono nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na spełnienie przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości określonych w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono, że inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i jest zgodna z ostateczną decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w tym przedmiocie. Przeprowadzenie inwestycji jest konieczne dla usunięcia kolizji z projektowaną linią 400 kV E. – Granica RP. Zostały również przeprowadzone rokowania z właścicielami nieruchomości, określone w art. 124 ust. 3 ustawy, które nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na nieruchomość. W odwołaniu od tej decyzji H. i J. K. zarzucili organowi I instancji: 1. naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy poprzez: a) brak analizy celowości zajęcia pasa gruntu o szerokości 6 m na odcinku 33 m na działce nr [...] oraz na odcinku 80 m na działce nr [...], b) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że obszar pasa technologicznego wymaga ograniczenia odwołujących w korzystaniu z działki nr [...] na powierzchni 0,0191 ha, a z działki nr [...] na powierzchni 0,0487 ha w sytuacji, gdy obszar ten powinien wynosić odpowiednio 0,0198 ha oraz 0,0480 ha, c) dowolne przyjęcie, ze ułożenie przewodów kablowych przez działkę odwołujących nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości, d) dowolne przyjęcie, że przebieg linii, jak i szerokość pasa technologicznego, stanowi niezbędne minimalne obciążenie nieruchomości, e) pominięcie wniosku odwołujących o geodezyjne wydzielenie na koszt inwestora obszaru objętego wnioskiem z dnia [...]marca 2014 r.; 2. naruszenie art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak realnego i adekwatnego uzasadnienia decyzji, a w szczególności pozbawionego analizy jak najmniejszej uciążliwości decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez właścicieli; 3. błędną wykładnię art. 124 ust. 1 i 3 oraz 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 21 ust. 1 i 2, 31 ust. 3 oraz 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania przez skarżących z części ich nieruchomości ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołanie nie zostało uwzględnione. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Wojewoda opisał wniosek inwestora a następnie omówiło przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiący podstawę materialnoprawną wniosku oraz decyzji wydanej po jego rozpoznaniu. Zwrócił uwagę, że przebieg planowanej inwestycji został – zgodnie z rozumieniem art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami – szczegółowo określony na mapie stanowiącej integralną część decyzji oraz, że jest zgodny z wydaną na potrzeby realizacji inwestycji decyzją ostateczną o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaakcentował, że na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego, organ nie jest władny korygować planowanego przebiegu inwestycji. Wojewoda stwierdził, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości zastępuje tytuł prawny inwestora do władania na cele budowlane nieruchomością, uzyskiwany po niemożności osiągnięcia zgody właścicieli nieruchomości na konieczne zajęcie nieruchomości dla realizacji inwestycji celu publicznego. Organ II instancji stwierdził także, że udzielenie zezwolenia poprzedzone zostało koniecznymi rokowaniami z właścicielami nieruchomości. Stwierdzenie to Wojewoda poprzedził omówieniem instytucji rokowań i wskazaniem, że w przedmiotowej sprawie były one prowadzone poprzez wymianę korespondencji inwestora z właścicielami nieruchomości. Końcowo Wojewoda nadmienił, że kwestia ewentualnego odszkodowania jest sprawą wtórną w stosunku do decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości a jego ustalenie następuje w odrębnej decyzji wydanej po przeprowadzeniu odrębnego postępowania. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję ostateczną, skarżący powtórzyli w całości zarzuty z odwołania i wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. Z uzasadnienia zarzutów skargi wynika, że strona skarżąca prezentuje pogląd o konieczności rozważenia jak najmniejszego stopnia ingerencji w korzystanie z nieruchomości przy wydawaniu decyzji opartej o art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nawet wtedy, gdy orzekane na podstawie ww. przepisu ograniczenie stanowi realizację celu publicznego, co oznacza obowiązek zbadania w postępowaniu przebiegu proponowanej inwestycji liniowej i sposobu (techniki) poprowadzenia linii. Analiza jak najmniejszej uciążliwości inwestycji liniowej winna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W kwestionowanym postępowaniu organy obu instancji nie wyjaśniły ani rozbieżności we wskazywanej powierzchni ograniczenia ani nie odniosły się do zgłaszanej przez stronę skarżącą potrzeby przesunięcia słupa krańcowego do granicy nieruchomości z uwagi na przeszkodę usytuowanego w głębi nieruchomości słupa dla właściwego rolniczego wykorzystania nieruchomości. Skarżący stwierdzili też, że z wnioskiem o decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości można wystąpić dopiero po zakończeniu rokowań, a w sprawie niniejszej w dacie składania wniosku rokowania jeszcze trwały. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniosł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 19 stycznia 2015 r. uczestnik postępowania –P. S.A. w K. ustosunkował się do skargi H. K. i J. K., wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: u.g.n.), stanowiącym materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść przytoczonego przepisu wskazuje zatem, że przesłankami uzasadniającymi jego zastosowanie, są: - uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów - brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji. Nadto z art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że udzielenie zezwolenia na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Instytucja opisana art. 124 ust. 1 u.g.n. jest jednolicie interpretowana przez sądy administracyjne i doktrynę. Administracyjne ograniczenie sposobu korzystania właściciela nieruchomości ze swego prawa własności ma charakter wyjątkowy jak każde ograniczenie uprawnień właścicielskich. Służy ściśle określonemu celowi publicznemu, którego realizacja została przewidziana w ściśle określony sposób, a osiągnięcie którego to celu stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości. Linię orzecznictwa i stanowisko doktryny przytoczyło uzasadnienie zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1098/14). Materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych niewątpliwie pozwalał na uznanie, że spełnione zostały wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania przez skarżących z ich nieruchomości, położonej w gminie B., w obrębie S., oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym [...] o powierzchni 3,4006 oraz [...] o pow. 8,6537 ha. Ostateczną decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], ustalona została lokalizacja inwestycji celu publicznego w postaci budowy odcinka sieci elektroenergetycznej średniego napięcia w gminie B., w obrębie S. na działkach [...], [...], [...], [...], [...], a konkretnie budowy odcinka sieci elektroenergetycznej średniego napięcia, w tym linii napowietrzno – kablowej średniego napięcia SN 20kV i demontaż zbędnej napowietrznej sieci SN kolidującej z projektowaną dwutorową napowietrzną linią wysokiego napięcia WN 400 kV. Jak wynika z uzasadnienia decyzji wydanej w sprawie dotyczącej opisanej wyżej lokalizacji inwestycji celu publicznego, przebudowa sieci SN objętej decyzją lokalizacyjną ma na celu usunięcie kolizji na trasie planowanej linii 400 kV E. – granica RP. Mająca być przebudowaną napowietrzna linia elektroenergetyczna SN na odcinku przebiegającym przez nieruchomość skarżących, krzyżuje się bowiem z planowaną dwutorową, napowietrzną linią 400 kV E. – granica RP. Decyzja lokalizacyjna przesądziła, że cel dla którego inwestor wystąpił z wnioskiem o decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania przez skarżących z położonej w gminie B., w obrębie S., oznaczonej jako działki o numerze geodezyjnym [...] o powierzchni 3,4006 oraz [...] o pow. 8,6537 ha, jest celem publicznym. Lokalizacja inwestycji celu publicznego dotyczy bowiem wyłącznie inwestycji mających charakter publiczny. Decyzja lokalizacyjna przesądziła nie tylko o charakterze przedsięwzięcia, ale także o jego przebiegu. Przebieg kwestionowanego odcinka sieci elektroenergetycznej SN, między innymi na ww. działkach skarżących, zobrazował załącznik graficzny decyzji lokalizacyjnej stanowiący integralną część tejże decyzji. Usytuowanie kwestionowanego odcinka sieci elektroenergetycznej na załączniku graficznym decyzji Starosty S. z dnia [...]czerwca 2014 r., nr [...], jest zbieżne z przebiegiem kablowej linii SN na załączniku graficznym decyzji lokalizacyjnej. Na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym w decyzji lokalizacyjnej, nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza bowiem albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie decyzja lokalizacyjna przewidziała długość odcinka kablowej linii SN na nieruchomości skarżących, zakończonego słupem a decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości jest zgodna z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej. Głębokość położenia kabla oraz szerokość pasa technologicznego wynikają już z odpowiednich norm technicznych. Zdaniem Sądu, również udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzedzone zostało rokowaniami ze skarżącymi zmierzającymi do uzyskania ich zgody na poprowadzenie linii elektroenergetycznej. Celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 u.g.n. obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, że niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wówczas, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r., sygn. II SA/Bk 692/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. II SA/Lu 301/11). Przepisy art. 124 u.g.n. nie określają przy tym ani formy rokowań ani też sposobu ich dokumentowania. Akta sprawy administracyjnej wskazują, że skarżący zostali zaproszeni do rokowań pismami wnioskodawcy z dnia [...] grudnia 2013 r. Wnioskodawca w pismach zaprezentował przebieg przez nieruchomość skarżących odcinka planowanej kablowej linii SN, szczegółowy zakres robót oraz zaproponował kwotę odszkodowania. W odpowiedzi na zaproszenie do rokowań skarżący odmówili zgody na realizację inwestycji na warunkach zaoferowanych przez wnioskodawcę, nie tylko nie przystając na kwotę odszkodowania, ale także podważając co do zasady potrzebę rokowań z uwagi na prowadzoną procedurę planistyczną dotyczącą przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV E. – granica RP, z którą – wedle wnioskodawcy – kolidować ma dotychczasowa napowietrzna linia SN. W kolejnym piśmie wnioskodawcy z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanym do skarżących, zawarte zostało stanowisko wobec ich twierdzeń wykazujące adekwatność proponowanego odszkodowania do zamierzeń inwestycyjnych na nieruchomości skarżących. Skarżący w odpowiedzi na to pismo, w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. podnieśli, że nie zgadzają się z zaproponowaną kwotą odszkodowania oraz oczekują opracowania operatu szacunkowego z uwzględnieniem m.in. melioracji, wkładu w poprawę kultury gleby oraz dojazdu do pasa technologicznego o szerokości 6 m. Wnioskodawca wystosował do skarżących odpowiedź na ich pismo ustosunkowując się do podnoszonych kwestii. W świetle opisanej wyżej korespondencji wnioskodawcy z właścicielami nieruchomości niewątpliwie wynika, że podejmowane były przez inwestora próby polubownego określenia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących w celu wybudowania kablowej linii SN, które zakończyły się niepowodzeniem. Nie dostrzegając szans na zawarcie porozumienia ze skarżącymi wnioskodawca zdecydował się złożyć wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania skarżących z ich nieruchomości. Zarzutowi skarżących trwania rokowań w momencie występowania z wnioskiem o wydanie kwestionowanie decyzji przeczy dołączona do akt administracyjnych korespondencja miedzy stronami, której treść potwierdza zdecydowany opór skarżących wobec rokowań. Skład orzekający zgadza się ze stanowiskiem organu, że rokowania może przerwać każdy z uczestników negocjacji niedostrzegający realnych szans na zawarcie porozumienia. Opowiedzenie się za stanowiskiem skarżących jakoby pozostająca w toku wymiana korespondencji formalnie uniemożliwiała prowadzenie postępowania w przedmiocie decyzyjnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, czyniłoby iluzorycznym osiągnięcie celu, dla którego instytucja opisana art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest stosowana. Poprzez "przedłużanie" toku korespondencji niemożliwe byłoby rozpoczęcie procesu budowlanego dla każdej inwestycji liniowej celu publicznego albowiem inwestor nie byłby w stanie uzyskać tytułu prawnego do władania nieruchomością na cele budowlane. Ze względów powyższych, Sąd zarzut skarżących odnośnie nieprawidłowej wykładni przez organy art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., a także pozostałych wskazanych w zarzucie (pkt 3 przepisów, uznaje za niezasadny. Sąd nie podziela także stanowiska skarżących, że organ orzekający w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dysponował swobodą w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku NSA z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2587/12, ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości jakie zaistniały przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji. Stąd niezasadne są wszystkie zarzuty skarżących przedstawione w pkt 1 skargi, w tym dotyczący pominięcia ich wniosku o geodezyjne wydzielenie na koszt inwestora obszaru objętego wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r. W tym miejscu podkreślenia tylko wymaga, że określona w decyzji organu I instancji powierzchnia zajęcia obu działek na 191 m2 i 487 m2 nie wynika, jak chcą skarżący, z błędu organu w ustaleniach faktycznych, bowiem do wyliczeń przyjęto długość działek wynoszącą ok. 33 m i ok. 80 m, a nie jak chcą skarżący 33 m i 80 m. Niezasadny jest także zarzut skarżących odnośnie naruszenia przez organy art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Oba bowiem organy w uzasadnieniach swoich decyzji precyzyjnie i wyczerpująco wyjaśniły, jakimi przesłankami kierowały się przy wydawaniu swoich rozstrzygnięć. Ponadto, w ocenie Sądu, uzasadnienia obu decyzji odpowiadają wymogom przewidzianym wart. 107 § 3 k.p.a. W szczególności brak było, jak już wskazano wyżej, podstaw do zajmowania się w niniejszej sprawie analizą jak najmniejszej uciążliwości decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości dla jej właściciela w zakresie ustalania przebiegu linii elektroenergetycznej. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.