II SA/Bk 1140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. i R. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] Starosta Z., na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm., zwana dalej ustawą), ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym działki [...] o pow. 1,1707 ha, położonej w obrębie N., gmina R., stanowiącej współwłasność w udziałach po ½ części M. B. i R. P., poprzez zezwolenie P. S.A. na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji N. – O., w tym na usytuowanie 74jednego słupa elektroenergetycznego oraz podwieszenie przewodów linii fazowych i odgromowych a także na przebudowę linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV do stacji "C." [...], stanowiącej własność P. Dystrybucja S.A. Oddział B., polegającej na jej skablowaniu na odcinku kolizji z projektowaną linią 400 kV, poprzez wybudowanie stanowiska słupowego i podziemne ułożenie kabla SN 15 kV w osi tej linii na głębokości 90 cm. Odwołanie od tej decyzji wnieśli M. B. i R. P. Wojewoda P., decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zostały spełnione warunki formalne określone w art. 124 ust. 1 ustawy. Planowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N. –O., jest niewątpliwie realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy. Jest ponadto zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odcinka trasy linii elektroenergetycznej 400 kV N. –O. (docelowo N.-Ł. 400 kV) na terenie gminy R. wraz z częścią załącznika graficznego w skali 1:2000 dotyczącą przebiegu linii przez działkę nr [...] w miejscowości N. gmina R., uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] czerwca 2012 r. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, wnioskodawca był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości. Podkreślono, że decyzja organu I instancji wskazuje jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość jak i zakres uszczuplenia władztwa właścicieli w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie obowiązku przeprowadzenia rokowań organ podał, że z dokumentacji zawartej w aktach sprawy wynika iż ze współwłaścicielami działki prowadzone byty negocjacje, które nie odniosły pozytywnego rezultatu, czego dowodem są dołączone do wniosku odpisy prowadzonej korespondencji wraz z potwierdzeniami odbioru, odpis protokołu z rokowań przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2011 r. Powyższe okoliczności faktyczne i prawne, zdaniem organu odwoławczego, oznaczają że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i przeprowadził rokowania z właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Końcowo podano, że kwestia ewentualnego odszkodowania może być rozstrzygnięta tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy. Roszczenie określone w tym przepisie ma charakter cywilnoprawny i nie jest realizowane w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy nie stwierdził uchybień natury procesowej. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyli M. B. i R. P. Zarzucili naruszenie: - art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 124 ustawy w ten sposób, że starosta w decyzji pominął analizę jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości; - art. 124 ust 3 ustawy, poprzez przyjęcie, że rokowania pomiędzy właścicielem a inwestorem zostały zakończone, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w istocie nie zostały one zakończone a dalsze rokowania z właścicielem nieruchomości mogłyby zakończyć się pozytywnie i niewykluczone , iż skarżący zgodziłby się na wykonanie inwestycji w sytuacji zapłaty odpowiedniego odszkodowania; - art. 115 ust. 2 ustawy, poprzez jego niezastosowanie, które polegało na niewyznaczeniu właścicielowi dwumiesięcznego terminu do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego który to obowiązek jest nałożony ustawą na inwestora i niezawiadomienie właściciela o terminie po którego upływie inwestor wystąpi do starosty o wydanie decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości, co naruszyło prawo czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; - art. 124 ust. 1 ustawy, poprzez nieuwzględnienie w decyzji niezbędnych elementów, które powinna zawierać umowa, tj.: terminu udostępnienia gruntu inwestorowi i ewentualnych szkód związanych ze zmniejszeniem się wartości nieruchomości; - art. 7, art. 8 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że właściciel nie posiada koncesji na wydobycie piasków skaleniowo - kwarcowych, podczas gdy prowadzone jest postępowanie przez urząd gminy w celu udzielenia koncesji, a w dacie wydania decyzji właściciel zlecił wykonanie raportu oddziaływania na środowisko, ponadto właściciel w okresie ostatnich dziesięciu lat wydobywał wyżej wymienione złoża i gdyby nie była prowadzona inwestycja z pewnością kontynuowałby działalność - co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zaufania obywatela do organu administracji publicznej oraz wymiernej szkody w majątku skarżących. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ całkowicie pominął dokonanie analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości. Analiza uciążliwości inwestycji w przedmiotowej sprawie jest niezbędna ze względu na dotychczasowe wykorzystanie nieruchomości. Działka [...] jest wykorzystywana przez właściciela do wydobywania złóż kopalin, a planowana inwestycja znacznie ogranicza sposób dotychczasowego wykorzystania nieruchomości. W świetle tych okoliczności działanie starosty polegające na pominięciu analizy stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania. Podano, że właściciel nieruchomości nie negował celowości i słuszności inwestycji, kwestią sporną była natomiast wysokość odszkodowania. Pełnomocnik właściciela nieruchomości odpowiadał na pisma inwestora, który to zwrócił się o uzupełnienie dokumentacji o koncesję na wydobycie złóż, jednakże inwestor w zupełności pominął fakt, iż właściciele nieruchomości złożyli wymagany prawem wniosek w urzędzie gminy w R., która to gmina zobowiązała właścicieli do sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Właściciele nieruchomości zlecili wykonanie tego raportu przedsiębiorstwu, stąd też powstała zwłoka w postępowaniu. Inwestor przerwał rokowania składając do starosty wniosek o wydanie decyzji - mimo sporządzania w danym czasie przez właściciela raportu oddziaływania na środowisko. W tym stanie rzeczy trudno przyjąć, zdaniem skarżących, iż rokowania ze strony inwestora zostały przeprowadzone z należytą starannością oraz że wyczerpały się wszelkie możliwości polubownego porozumienia między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Pominięcie tego faktu stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania oraz niewątpliwie działanie na szkodę obywatela. Powyższe działania również świadczą, o tym, że starosta w sprawie jest zainteresowany jedynie rozstrzygnięciem korzystnym dla inwestora pomijając fakt, iż decyzja ingeruje w konstytucyjne prawo własności i dlatego też zasadnym jest uwzględnienie również stanowiska skarżących tak aby decyzja nie uszczupliła ich majątku. Nadto podano, że inwestor, pomimo przeprowadzania rokowań, w żadnym z pism kierowanych do właściciela nie zaznaczył, iż po upływie dwóch miesięcy od informacji o możliwości zawarciu umowy nastąpi wszczęcie postępowania administracyjnego. Właściciel nieruchomości, niepoinformowany o treści przepisu art. 115 ust. 2 ustawy, nie miał świadomości, iż inwestor po upływie terminu może przerwać rokowania i rozpocząć procedurę administracyjną uzyskania zezwolenia. Brak takiej informacji stanowi naruszenie art. 9 k.p.a. Skarżący zarzucili także, że starosta nie określił w żaden, choćby ogólny sposób terminu, w którym właściciel obowiązany jest udostępnić grunt inwestorowi. Podważono także stwierdzenie starosty, że postępowanie w sprawie uzyskania koncesji przez właściciela nieruchomości jest zawieszone z uwagi na brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tego terenu. Zarzucono, że organ zupełnie pominął fakt, iż w dacie wydawania decyzji w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości sporządzany był raport oddziaływania na środowisko, który jest niezbędny do wydania wyżej wspomnianej decyzji. Raport początkowo był zlecony do wykonania w obrębie pola A. Jednakże, po zapoznaniu się z planami inwestycji okazało się, że w danej strefie inwestor planuje posadowić słup elektroenergetyczny i w związku z tym wydobywanie złóż w danej strefie jest lub będzie niemożliwe. Właściciel podjął decyzję o rozszerzeniu zakresu wykonania raportu na całą powierzchnię działki. Stwierdzenie starosty narusza art. 7 i 8 k.p.a. Zakwalifikowanie nieruchomości jako nie będącej miejscem wydobywania złóż w przyszłości z pewnością wpłynie na znaczne obniżenie jej wartości, a następnie do ustalenia rażąco niskiej kwoty odszkodowania. Zachowanie takie budzi rażący brak zaufania do władzy publicznej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy, stanowiącym podstawę prawną kwestionowanej decyzji, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Omawiany przepis zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Te tylko okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku. W ocenie Sądu okoliczności te w kontrolowanej sprawie wystąpiły, co umożliwiło organom administracyjnym obu instancji wydanie kwestionowanych decyzji. Przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja jest celem publicznym. Obejmuje ona budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji: N. – O. wraz z rozbudową stacji 400/1 10 kV N. oraz przebudową linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV do stacji "C." [...] polegającą na jej skablowaniu na odcinku kolizji z projektowaną linią 400kV, w tym na usytuowaniu słupów elektroenergetycznych oraz podwieszeniu przewodów linii elektroenergetycznej. Cele publiczne zostały wymienione w art. 6 ustawy. W pkt 2 powołanego przepisu jako cel publiczny wskazana jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że przedmiotowa sprawa dotyczy budowy i przebudowy linii elektroenergetycznej, uznać należy, że analizowana przesłanka została spełniona. Sąd podziela również ocenę organów orzekających w postępowaniu instancyjnym o zgodności charakteru i celu ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Rutki nr 77/XV/12 z dnia 27 czerwca 2012 r. (pub. Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego z dnia 17 lipca 2012 r. pod poz.2116). Zdaniem Sądu na całkowitą akceptację zasługuje również dokonana przez organy analiza uciążliwości zamierzonej inwestycji i ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz wyprowadzone z niej wnioski. W decyzji organu I instancji przedstawiono szczegółowy opis prac, które będą realizowane przez inwestora w ramach udzielonego zezwolenia, parametry wyznaczonych pasów technologicznych, zastrzeżony w osnowie decyzji zakres wykonywania robót budowlanych, objętych udzielonym zezwoleniem. A mianowicie organ podał, że z budowa linii elektroenergetycznej 400 kV na działce nr [...] będzie polegała na usytuowaniu na niej jednego słupa o wymiarach przy podstawie 12,15 m x 12.15 m oraz na przeciągnięciu nad nią przewodów linii elektroenergetycznej fazowych i odgromowych na wysokości 38 m od ziemi wzdłuż jej północno-wschodniej granicy, co wymaga zajęcia na czas budowy pasa technologicznego o szerokości 35 m na obie strony od osi tej linii w którym mieści się cześć działki nr [...] o długości ok. 234 m i szerokości 35 m po południowo-zachodniej stronie projektowanej osi linii oraz cześć tej działki położona po północno-wschodniej stronie osi do granicy działki. Łączna powierzchnia części działki nr [...] niezbędna na pas technologiczny wynosi 1.1707 ha. Przebudowa linii SN 15 kV mieści się w pasie technologicznym linii WN 400kV i polega na wybudowaniu stanowiska słupowego o średnicy nieprzekraczającej 0.50 m i podziemnym ułożeniu kabla 15kV w osi tej linii na głębokości 90 cm na długości ok. 53 m w działce nr [...]. Podano, że ograniczenie korzystania z nieruchomości ma charakter stały tylko w miejscu posadowienia słupów przy rolniczym wykorzystywaniu nieruchomości. W przypadku wydobywania piasków skaleniowo - kwarcowych (udokumentowanego złoża N. i Pole A na działce nr [...] obszar stałego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynosi minimum 50 m od osi słupa 400 kV co powoduje wyłączenie z obszaru górniczego powierzchni 0,4870 ha). Przebudowa linii SN 15kV nie powoduje ograniczeń w wydobyciu z uwagi na to, że linia ta przebiega poza obszarem górniczym, a strefa ochronna od jej osi wynosi 8 m. W pozostałym zakresie ograniczenie ma charakter czasowy tj. na czas budowy bądź na czas usuwania awarii i remontów. Powyższe ustalenia upoważniają do stwierdzenia, że kwestia uciążliwości zamierzenia inwestycyjnego została w tej sprawie rozważona w sposób prawidłowy. W dalszej kolejności Sąd ocenił czy w przedmiotowym postępowaniu rzeczywiście została spełniona przesłanka przeprowadzenia rokowań pomiędzy stronami przed wszczęciem postępowania administracyjnego (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. W tym miejscu należy pokreślić, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się natomiast, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia. (por. wyrok NSA z 5 października 2006 r. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Poznaniu z 7 października 2009 r. IV SA/Po 381/09 Lex nr 574097, wyrok WSA w Kielcach z 19 lipca 2012 r. SA/Ke 298/12 Lex nr 1228975 oraz wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości też fakt, że wymagane rokowania zostały przeprowadzone, ale nie zakończyły się uzyskaniem zgody skarżących. Potwierdza to dołączona do akt sprawy dokumentacja w postaci protokołu z rokowań z [...] listopada 2011 r. (zaproponowana przez inwestora kwota odszkodowania i wynagrodzenia to 14.000 zł), pismo inwestora z dnia [...] lutego 2014 r., odpowiedź skarżących z dnia [...] marca 2014 r., z której wynika, że zaproponowana przez nich kwota odszkodowania wynosi 2.200,000 zł. Treść powyższych dokumentów nie pozostawia wątpliwości, że inwestor miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i wszczął w tym celu rokowania z właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Właściciele nie wyrazili zgody na propozycję inwestora. W tych okolicznościach zarzut skargi dotyczący braku przeprowadzenia rokowań należy uznać za całkowicie bezpodstawny. Przepis 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczając się do obowiązku przeprowadzenia rokowań, nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów co do ich formy i treści. Zatem strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (tak m.in. NSA w wyroku z 22 lutego 2012 r., I OSK 357/11, dostępny w CBOSA). Okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia, nie podlega weryfikacji przez organ w trybie art. 124 ustawy. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, organ nie ma żadnych podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zgody rokujących stron. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości (wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r. I OSK 1274/09 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 30 stycznia 2008 r., II SA/Gd 635/07, oba dostępne w CBOSA). Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 124 ustawy, uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących. Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, a zaskarżona decyzja została wydana po wszechstronnym rozważeniu zebranego w sprawie materiału. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący nieokreślenia inwestorowi terminu do wykonania prac. W ocenie Sądu przepis art. 124 ust. 1 ustawy nie formułuje takiego obowiązku (vide: wyrok WSA w Krakowie z 27 sierpnia 2013 r., II SA/Kr 681/13, dostępny w CBOSA). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji