II SA/Bk 1144/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji uwzględniającej wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego ukształtowania terenu 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi J. T. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. R. wykonane na zasadzie prawa pomocy. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane przez J. R. (powoływanego dalej jako: "skarżący") już w 2010 r. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2010 r.) skarżący zwrócili się do Wójta Gminy N. o przywrócenie stanu poprzedniego ukształtowania terenu na działce nr geod. [...] w miejscowości N., stanowiącej własność D. W. w związku z naruszonymi stosunkami wodnymi na jego gruncie. W ciągu pięciu lat organy obu instancji wydały kilka decyzji w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wyznaczyło do rozpoznania przedmiotowej sprawy jako trzeci organ administracyjny- Wójta Gminy N. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] Wójt Gminy N. odmówił skarżącemu wydania decyzji uwzględniającej wniosek ww. z dnia [...] stycznia 2010 r. o przywrócenie stanu poprzedniego ukształtowania terenu na działce o nr geod. [...] położonej w miejscowości N., stanowiącej własność D. W. W uzasadnieniu organ podniósł, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie oraz uzyskana w jego toku opinia hydrologiczna nie potwierdziły twierdzeń skarżącego, że wykonane na działce o nr geod. [...] prace budowlane doprowadziły do zmiany stanu wód na gruncie, który szkodliwie oddziaływuje na jego nieruchomość i wobec tego nie ma podstaw do nakazania właścicielowi gruntu w drodze decyzji, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), przywrócenia stanu poprzedniego. Organ I instancji podniósł, że z opinii biegłego hydrologa wynika, że zmiana stosunków wodnych jest rezultatem zmian sezonowych związanych z innymi warunkami hydrometeorologicznymi. W ciągu półrocznego okresu poprzedzającego oba pomiary, w 2010 r. suma opadów wynosiła 594 mm, a w 2014 r. tylko 312 mm. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że powołany w przedmiotowej sprawie biegły nie jest zrzeszony w P. Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa oraz, że nie posiada uprawnień do podejmowania w przedmiotowej sprawie czynności i sporządzania opinii. Ponadto zarzucił organowi, że nie uwzględnił zaleceń Kolegium dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami o nr [...] i [...] oraz nie odniósł się do szkód w uprawach, powstałych na skutek wykonanych prac budowlanych. Podniósł również, że w przypadku jego sąsiadów, w takiej samej sprawie, został powołany biegły, który legitymuje się odpowiednimi uprawnieniami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło argumentacji odwołania i decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium powołało treść art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, wyjaśniając, że do jego zastosowania konieczne jest ustalenie, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Kolegium stwierdziło, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2014 r. (z udziałem stron, biegłego oraz pracowników organu I instancji), dokumentacji fotograficznej oraz dowodu z opinii biegłego wynika, iż wykonane przez Inwestora prace budowlane na działce nr geod. [...] nie spowodowały zmiany stanu wód na działce skarżącego. W związku z powyższym, zdaniem organu II instancji, nie powstały na przedmiotowym gruncie szkody. Poza tym Kolegium podniosło, że wbrew twierdzeniom skarżącego, opinia biegłego jest wyczerpująca, zawiera klarowne i jednoznaczne wnioski. Z przedmiotowej opinii wynika jednoznacznie, że zmiany ukształtowania terenu działek o nr ewid. geod. [...], [...] i [...] nie wprowadziły żadnych zmian w kierunkach spływów powierzchniowych, a różnice poziomu wód podziemnych są rezultatem zmian sezonowych i zmieniających się na przestrzeni lat warunków hydrometeorologicznych. Organ odwoławczy zaznaczył, że istotą dowodu z opinii biegłego stosownie do art. 84 k.p.a. jest uzyskanie wiadomości specjalnych, których organ prowadzący postępowanie nie ma możliwości uzyskać we własnym zakresie. Kolegium podniosło również, że pomimo, iż w toku prowadzonego postępowania skarżący był prawidłowo powiadomiony o przeprowadzeniu dowodu z oględzin z udziałem biegłego, nie wziął w nich udziału. Przed wydaniem decyzji, nie wniósł również zastrzeżeń do ww. opinii. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy, stwierdził, iż są one bezzasadne. Zdaniem organu skarżący w sposób wybiórczy powołał się na treść uzasadnień organu II instancji. Kolegium wskazało, że w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] stwierdziło, że uprawnienia w zakresu geologii nie dają gwarancji, iż biegły dysponuje odpowiednią wiedzą i doświadczeniem potrzebnym do oceny stanu wód na gruncie, zaś w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] stwierdziło, że istotą kontrowersji są kwalifikacje biegłego, a nie jego przynależność do samorządu zawodowego. W ocenie organu odwoławczego, kompetencje oraz kwalifikacje biegłego, są wystarczające do sporządzenia opinii dotyczącej stanu wód na gruncie. Ponadto Kolegium stwierdziło, że kwestia przebiegu granic pomiędzy działkami o nr geod. [...] i [...] nie budzi żadnych wątpliwości, co potwierdził również skarżący wyjaśniając, że w 2011 wznowił znaki graficzne. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że kwestia dokonania wykopów na działce skarżącego nie należy do zakresu niniejszego postępowania oraz, że może być dochodzona przed sądami powszechnymi. Ponadto Kolegium zaznaczyło, że w przypadku sąsiadów skarżącego wykonane przez D. W. prace budowlane nie były, jak twierdzi ww. identyczne, gdyż polegały na podwyższeniu terenu, a nie jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie na jego obniżeniu. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiódł skarżący, zarzucając jej: 1. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów państwa, zaniechania podjęcia na wniosek skarżącego kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, a także przedstawienie stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością, między innymi poprzez: odmowę skarżącemu wzięcia udziału w oględzinach działki o nr geod. [...] i [...] w N. i wypowiedzenia się przez niego do protokołu, odmowę w okazaniu przez skarżącego podczas oględzin dokonanej zmiany naturalnej ukształtowania terenu na jego działce o nr geod. [...], odmowę wydania skarżącemu protokołu z oględzin działek, niesłuszne stwierdzenie, iż wody opadowe z dachu budynku mieszkalnego skarżącego opadają na działkę inwestora pawilonu handlowo-usługowego, co miało doprowadzić do zastraszenia skarżącego, odmowę powołania biegłego do oceny naruszonych stosunków wodnych zrzeszonego w P. Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa, itp. b) art. 77, art. 78, art. 80, art. 81 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niewzięcie w ogóle pod uwagę zarzutów skarżącego odnośnie naruszeń w związku z dewastacją części działki o nr geod. [...] w N. należącej do skarżącego, a przez to: poczynieniem wykopów na ww. działce skarżącego o łącznej powierzchni 78 m2, naruszonymi stosunkami wodnymi na ww. działce skarżącego, co doprowadziło do wyschnięcia kilku drzew owocowych, kilkunastu krzewów owocowych, zmniejszeniu o połowę zbiorów z działki warzywnej, zmniejszeniu o połowę poziomu wody w studni, znajdujących się na działce o nr geod. [...] w N. należącej do skarżącego. c) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, poprzez niespójność między jednym, a drugim określeniem w zaskarżonej decyzji czyli, że zmiany ukształtowania terenu działek o nr geod. [...], [...], [...], nie wprowadziły żadnych zmian w kierunku spływów powierzchniowych, kiedy to w niektórych miejscach działka o nr geod. [...] należąca do skarżącego jest podkopana na głębokość ponad 1,5 m, co za tym idzie rzeczą niebudzącą najmniejszych wątpliwości jest fakt, że zmiana naturalnego ukształtowania terenu doprowadziła do zmian kierunku spływów powierzchniowych. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawnego, poprzez brak zapewnienia w toku postępowania sprawiedliwości i rzetelności przy rozstrzyganiu o sytuacji jednostki; b) art. 7 ww. ustawy, poprzez naruszenie zasad praworządności; c) art. 1 protokołu 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez pozbawienie skarżącego ochrony jego miejsca zamieszkania i nieruchomości w związku z dokonaniem na jego działce o nr geod. [...] zmiany naturalnego ukształtowania terenu, poprzez dokonanie wykopów na głębokość 1,8- 2, 2, m (w chwili obecnej poziom działki skarżącego o nr geod. [...], w niektórych miejscach jest różny w stosunku do działki o nr geod. [...] o około 1,5 m, a przez to naruszenie ogólnej zasady poszanowania jego mienia wynikającej także z prawa międzynarodowego; d) art. 14 oraz art. 1 protokołu nr 12 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez naruszenie zasad dyskryminacji, w związku z niepowołaniem w tej sprawie biegłego do oceny stosunków wodnych na gruncie zrzeszonego w P. Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa w B., kiedy to tego typu biegły został powołany w innym postępowaniu, dotyczącym dewastacji nieruchomości sąsiadów skarżącego – E. i J. S., który w swojej opinii jednoznacznie stwierdził, iż roboty ziemne prowadzone przy budowie pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] w N. doprowadziły do naruszonych stosunków wodnych na ich posesji; e) art. 17 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z ogólnie pojętym zakazem nadużywania praw przez organy administracji publicznej. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie inwestora pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] w N. do doprowadzenia do stanu pierwotnego działki o nr geod. [...] oraz części zdewastowanej działki skarżącego o nr geod. [...], a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów podróży w związku ze stawieniem się na rozprawie. W uzasadnieniu skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Ponadto zaznaczył, że powołany biegły M. D. jest niezrzeszony w P. Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa i dlatego nie powinien oceniać stosunków wodnych na gruncie, będących wynikiem wykonanych robót budowlanych. Podniósł również, że nieprawdą jest, iż z własnej winy nie brał udziału w oględzinach przeprowadzonych przez biegłego, pracowników Urzędu Gminy N. W ocenie skarżącego ww. osoby odmówiły mu udziału w oględzinach, wypowiedzenia się do protokołu, okazania zmiany ukształtowania terenu na jego działce o nr geod. [...] w N., a także wydania protokołu z oględzin. Poza tym skarżący wskazał na niespójność sformułowań zawartych w decyzji (między treścią art. 29 ustawy Prawo wodne, a sformułowaniem organu zawartym na stronie 2 decyzji w wersie 33-37). Strona skarżąca podniosła również, że nie zgadza się też z twierdzeniem organu, iż kwestię dokonania zmiany naturalnego ukształtowania terenu na działce skarżącego powinien rozpatrzyć sąd powszechny. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] sierpnia 2014 r., odmawiającą skarżącemu wydania decyzji o przywrócenie stanu poprzedniego ukształtowania terenu na działce o nr geod. [...] położonej w miejscowości N., stanowiącej własność D. W. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia podjętego w przedmiotowej sprawie stanowi art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich, odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Ustęp 2 powołanego przepisu nakłada na właściciela obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Ustęp zaś 3 omawianego artykułu upoważnia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta do wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Wydanie takiej decyzji wymaga jednak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy i jakich zmian dokonał na swoim gruncie właściciel, czy zmiany te spowodowały zmiany stosunków wodnych i czy zmiany te szkodzą gruntom sąsiednim. Zmiany dokonane przez właściciela na jego gruncie mogą być różnego rodzaju. Przy czym spowodowane przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie to takie działania, które ingerują w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi. W orzecznictwie wymienia się liczne przypadki takich działań m.in.: zmiana naturalnego ukształtowania terenu (przykładowo: nawiezienie ziemi w celu podwyższenia terenu, usunięcie ziemi w celu obniżenia terenu, wykopanie rowu), wykonanie robót budowlanych (wybetonowanie działki, wzniesienie murowanego ogrodzenia), a także wykonanie innego rodzaju prac, powodujących określone zmiany na gruncie właściciela nieruchomości (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 lutego 2008 r., II SA/Lu 880/07, publ. LEX nr 466028). Należy jedynak podkreślić, że sam fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania cytowanego art. 29 ust. 3 ustawy, albowiem konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała szkodę na gruncie sąsiednim. Między zmianą stosunków wodnych na gruncie a szkodliwym jej wpływem na grunty sąsiednie winien zachodzić adekwatny (typowy, przeciętny) związek przyczynowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 03 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 609/08, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl.). Według skarżącego roboty ziemne wykonane na działce inwestora pawilonu handlowo-usługowego – D. W. spowodowały zmianę stanu wód na jego działce. Przeprowadzając postępowanie dowodowe pracownicy organu I instancji wraz z biegłym z zakresu hydrologii dokonali w dniu [...] lipca 2014 r. oględzin nieruchomości o nr geod. [...] położonej w N., stanowiącej własność D. W. Ponadto w przedmiotowej sprawie organy dopuściły dowód w postaci "Opinii hydrologicznej dotyczącej obniżenia terenu i zmiany stanu wody na działkach nr [...] i [...] w miejscowości N.", sporządzonej przez dr M. D. Opinia ta jest jednoznaczna, a zawarte w niej stwierdzenia wskazują, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, na działkach nr [...] i [...] nie nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie, oraz zmiana kierunku odpływu wody. Biegły wskazał, że nie dochodzi do zalewania działki nr [...], ale na działkę nr [...] napływają dodatkowo wody opadowe z działki nr [...] oraz, że prace budowlane na działce inwestora o nr geod. [...] nie spowodowały zmiany stanu wód na działce skarżącego. Należy też zaznaczyć, że biegły kategorycznie i jednoznacznie stwierdził, iż zmiana ukształtowania terenu działek o nr geod. [...], [...] i [...], nie wprowadziła żadnych zmian w kierunkach spływów wód powierzchniowych, a różnice poziomu zwierciadła wód podziemnych są rezultatem zmian sezonowych i zmieniających się na przestrzeni lat warunków hydrometeorologicznych. W ocenie Sądu, wykonana na zlecenie organu pierwszej instancji opinia biegłego hydrologa – M. D., posiadającego niezbędne uprawnienia do sporządzenia opinii hydrologicznych, jest wyczerpująca i obszerna, a zawarte w niej spostrzeżenia i wnioski są logicznie uzasadnione i zgodne z regułami doświadczenia życiowego. Wskazać należy, że w świetle art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Organ ocenia opinię biegłego swobodnie na podstawie zasad wiedzy, nie jest zatem związany tą opinią. Może ją przyjąć, jeśli uzna ją za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce lub doświadczeniu. Podkreślić przy tym należy, że w sprawach z zakresu stosunków wodnych zeznania świadków czy też wyjaśnienia stron postępowania nieposiadających fachowej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej czy melioracji nie stanową dowodu mogącego podważać ocenę zmiany stosunków wodnych przeprowadzoną przez osobę o wiadomościach specjalnych (vide wyrok z dnia 18 czerwca 2014 r., II SA/Ke 373/14, CBOSA). Nie bez znaczenia w sprawie jest również to, że treść kwestionowanej przez skarżącego opinii biegłego koreluje z innymi, przeprowadzonymi w sprawie dowodami, chociażby oględzinami przeprowadzonymi przez pracowników organu I instancji. W zgodnej ocenie organów orzekających w niniejszej sprawie, wspierających się ww. opinią biegłego słusznie zatem uznano, że wykonane przez Inwestora prace budowlane na działce nr geod. [...] nie spowodowały zmiany stanu wód na działce skarżącego oraz, że w związku z powyższym nie powstały na przedmiotowym gruncie szkody. W świetle powyższego, w ocenie Sądu nie było podstaw do zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Podkreślić w tym miejscu należy, że dowód w postaci opinii biegłego nie został przez skarżącego zakwestionowany, tzn. skarżący nie przedstawił takiego kontrdowodu, który skutecznie podważyłby opinie i wnioski biegłego w niniejszej sprawie. Powołana zaś przez skarżącego opinia biegłego w postępowaniu dotyczącym dewastacji nieruchomości jego sąsiadów, nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Sąd za bezzasadny uznał zarzut, że skoro biegły M. D. nie jest zrzeszony w P. Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa, to nie powinien oceniać stosunków wodnych na gruncie, będących wynikiem wykonanych robót budowlanych. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, kompetencje oraz kwalifikacje biegłego dają gwarancję, iż sporządzona opinia jest rzetelna, a płynące z niej wnioski prawidłowe i zgodne ze stanem faktycznym sprawy. M. D. jest uprawnionym biegłym sądowym z zakresu hydrologii w stopniu naukowym doktora, a zatem jego kompetencje są właściwe i wystarczające do sporządzenia opinii dotyczącej stanu wód na gruncie. Należy też zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego, do wykonywania zawodu biegłego nie jest wymagana przynależność do samorządu zawodowego. Przynależność ta jest istotna w sytuacji, gdy jest warunkiem umożliwiającym wykonywanie zawodu. Powyższa sytuacja, co prawidłowo stwierdziło Kolegium, nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym art. 5 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, art. 2. i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 1 protokołu 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także art. 14, art. 17 oraz art. 1 protokołu nr 12 ww. Konwencji. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Stąd też za niezasadne uznać należy zarzuty skargi wskazujące na wadliwość postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, tj. art. 77, art. 78, art. 80, art. 81 k.p.a. Przeciwnie, analiza akt administracyjnych przemawia za tym, że organy podjęły odpowiednie działania w celu ustalenia, czy doszło do zmian wody na gruncie ze szkodą dla działki skarżącego, zgromadziły materiał dowodowy i na jego podstawie, po dokonaniu jego oceny, wyciągnęły prawidłowe wnioski, jasno je uzasadniając. W ocenie Sądu kwestia dokonania wykopów na działce skarżącego, jak słusznie wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, nie należy do zakresu niniejszego postępowania oraz, że może być dochodzona przed sądami powszechnymi. Ponadto Kolegium zaznaczyło, że w przypadku sąsiadów skarżącego wykonane przez D. W. prace budowlane nie były, jak twierdzi ww. identyczne, gdyż polegały na podwyższeniu terenu, a nie jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie na jego obniżeniu. Także kwestia przebiegu granic pomiędzy działkami o nr geod. [...] i [...] nie budzi żadnych wątpliwości, co potwierdził również w odwołaniu sam skarżący wyjaśniając, że w 2011 wznowił znaki graficzne. W przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło też do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że zawiadomieniem z dnia 7 lipca 2014 r. skarżący został poinformowany o przeprowadzonych oględzinach (k. 73 akt admin. organu I instancji). Z protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2014 r. wynika zaś, ze skarżący zabronił przeprowadzenia oględzin i nie uczestniczył w czynnościach (k. 63 akt admin. organu I instancji). Przed wydaniem decyzji skarżący nie wniósł zastrzeżeń do ww. opinii. Stąd też zarzut skarżącego, że odmówiono mu udziału w oględzinach i wypowiedzenie się do protokołu okazał się bezzasadny. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd nie stwierdził niespójności w sformułowaniach zawartych w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 ww. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).