II SA/Bk 1169/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi I. S. i D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę I. i D., małżeństwo S. (dalej przywoływani też jako: "Skarżący") we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. zwrócili się do Wójta Gminy B. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości położonej w obrębie K. oznaczonej nr ewid. [...], na której zrealizowana miałaby zostać inwestycja polegająca na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku na budynek mieszkalny letniskowy przeznaczony na cele rekreacji indywidualnej. Realizacja tego zamierzenia inwestycyjnego obejmowałaby ponadto działki ozn. nr [...], [...] i [...] w obrębie K. ze względu na konieczność podłączenia ww. budynku do sieci wodociągowej. Natomiast planowana inwestycja przeprowadzona miałaby być w celu poprawy wartości użytkowych i funkcjonalnych tego budynku, poprzez powiększenie jego powierzchni użytkowej. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, które obejmowało wykonanie przez uprawnionego architekta analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy ze Starostą S. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, Marszałkiem Województwa P. w zakresie urządzeń melioracji wodnych oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. w zakresie obszarów chronionych na podstawie ustawy o ochronie przyrody, Zastępca Wójta Gminy B. w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydał decyzję znak: [...], mocą której ustalił I. i D. małż. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku na potrzeby rekreacji indywidualnej na działce, z tym że projektowana zabudowa przeznaczona ma być na cele rekreacji indywidualnej (pkt 1) i obejmowała będzie rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku na potrzeby rekreacji indywidualnej, a także budowę przyłącza wodociągowego do gminnej sieci wodociągowej oraz budowę przydomowej oczyszczalni ścieków (pkt 2). Dalej określone zostały warunki realizacji planowanej inwestycji na działce ozn. nr geod. [...] w zakresie: kształtowania ładu przestrzennego w odniesieniu do zagospodarowania terenu (pkt 3), kształtowania ładu przestrzennego w odniesieniu do zabudowy (pkt 4), warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów budowlanych (pkt 5), ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu (pkt 6), obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 8), warunków dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt 9) oraz inne ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z przepisów odrębnych (pkt 10). Ponadto w pkt 7 decyzji organ zauważył, że na obszarze, na którym realizowana ma być inwestycja nie występują wymagania dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego. W związku z tym, że żadna ze stron postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy na wniosek I. i D. małż. S., nie skorzystała, w przewidzianym terminie, z możliwości zaskarżenia decyzji kończącej to postępowanie, ww. decyzja stała się ostateczna i prawomocna. Inwestorzy I. i D. małż. S. w dniu [...] sierpnia 2013 r. skierowali do Urzędu Gminy w B. pismo, w którym zwrócili się o zmianę ostatecznej, prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w części, w której określa ona rodzaj i kategorię planowanej inwestycji. Wnioskodawcy wskazali, że chcieliby, aby w sentencji decyzji, gdzie znajduje się zapis, że planowana inwestycja polegać ma na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku na potrzeby rekreacji indywidualnej na działce nr [...] położonej w obrębie K., gm. B. wpisano, że inwestycja ta polegać ma na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w obrębie K. Uzasadnieniem żądania wnioskodawcy miała być przy tym decyzja Starosty S. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], mocą której zmienione zostało w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu K. przeznaczenie nieruchomości objętej wnioskiem z innych terenów zabudowanych, oznaczonych symbolem "Bi" na tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B". Po rozpatrzeniu tego wniosku Wójt Gminy B. w dniu [...] września 2013 r. wydał decyzję znak: [...], mocą której odmówił dokonania żądanej przez wnioskodawców zmiany wcześniejszej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wójt Gminy B. wyjaśnił, że ostateczna decyzja, której zmiany żądali I. i D. S., dotycząca ustalenia warunków zabudowy, wydana została po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta pozwoliła ustalić, że inwestycja wskazana wówczas przez inwestorów spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przede wszystkim w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy już istniejącej na tym obszarze, gdzie przeważającą jest funkcja rekreacji indywidualnej. W tej sytuacji dokonanie zmiany tej decyzji, zgodnie z wnioskiem inwestorów, byłoby niezgodne z przepisami odrębnymi, a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zmiana taka, w ocenie Wójta Gminy B., godziłaby w interes społeczny, bowiem realizacja budynku rekreacji wiązałaby się w przyszłości ze znacznie wyższym wpływem do budżetu gminy z tytułu podatków lokalnych od gruntów i budynków niż w przypadku podatku od gruntu i budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ stwierdził, że w omawianych przez niego okolicznościach niespełnione zostały przesłanki art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W przedmiotowej sprawie zmianie ostatecznej decyzji administracyjnej sprzeciwiają się zarówno przepisy odrębne - art. 61 ust. l pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i nie przemawia za tym interes społeczny. Odwołanie od tej decyzji w dniu 30 września 2013 r. wnieśli I. i D. małż. S. zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolne uznanie, że przepisy szczególne sprzeciwiają się zmianie decyzji, ponieważ żądany zakres zmiany decyzji spowoduje naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny ponieważ wskutek przeprowadzenia zmiany zmniejszeniu ulegną wpływy do budżetu gminy z tytułu podatków. Ponadto odwołujący się zarzucili, że w skarżonej decyzji bezzasadnie odmówiono zastosowania art. 155 k.p.a. i w związku z tym wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu autorzy odwołania powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdzili, że decyzja wydawana w trybie art. 155 k.p.a. ma charakter uznaniowy, wobec czego zależy ona od swobodnego uznania organu administracyjnego uwzględniającym jednak względy celowościowe mieszczące się w założeniach interesu społecznego. Stwierdzili również, że celem tego rodzaju postępowania nie jest rozstrzygnięcie sprawy "od nowa", lecz weryfikacja wydanej już decyzji ostatecznej w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W związku z tym Skarżący stwierdzili, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe. Podzielają oni wprawdzie pogląd, wyrażony przez tenże organ, że przepisami szczególnymi w wypadku decyzji, której dotyczy ich wniosek są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże pomimo uznaniowego charakteru decyzji wydawanej w trybie art. 155 k.p.a. jej rozstrzygnięcie powinno być prawidłowe i przekonująco uzasadnione. Tymczasem zdaniem Skarżących uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie sprostało wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie realizuje ogólnej zasady przekonywania wyrażonej w k.p.a., a także nie obrazuje toku rozumowania organu prowadzącego do wydania takiego rozstrzygnięcia. Skarżący zacytowali treść art. 7 i 8 k.p.a. i wywiedli, że organ nie wypełnił określonych nimi obowiązków, ponieważ nie wskazał żadnych ustaleń stanu faktycznego, przemawiających za odmową uwzględnienia wniosku Skarżących. Ponadto niesłusznie wskazał, iż podstawą tej odmowy jest zachowanie zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa", wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ jej zadaniem jest przede wszystkim zagwarantowanie ładu przestrzennego a mieszcząca się w tym pojęciu kontynuacja funkcji rozumiana powinna być szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wszelkie wątpliwości na korzyść właściciela. W takim ujęciu powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji niedającej się pogodzić w żaden sposób z dotychczasową funkcją terenu. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], odmawiającą zmiany decyzji Wójta Gminy B. nr: [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2013 r. dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku na potrzeby rekreacji indywidualnej na działce nr [...], położonej w obrębie K., gm. B. w części dotyczącej rozstrzygnięcia, a mianowicie dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w obrębie K., gm. B. Organ ustalił, że decyzja administracyjna, której zmiany żądają I. i D. małż. S. jest decyzją ostateczną ustalającą warunki zabudowy, więc istnieje możliwość jej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. Zaś zakres, w jakim decyzja ta miałaby zostać zmieniona dotyczy części jej sentencji, a konkretnie oznaczenia rodzaju i charakteru inwestycji, która miałaby być przez wnioskodawców realizowana. Zamiast zapisu, że warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku na potrzeby rekreacji indywidualnej wnioskodawcy chcieliby zawrzeć zapis, że warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie Kolegium tego rodzaju zmiana jest jednak niedopuszczalna. Organ zgodził się z organem pierwszej instancji, że przepisami odrębnymi w przypadku decyzji ustalającej warunki zabudowy są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 tej ustawy), jednak przyczyną odmowy zmiany przedmiotowej decyzji nie jest przede wszystkim brak zgodności z tymi przepisami, czy działanie wbrew szeroko rozumianemu interesowi społecznemu. Według organu modyfikacja decyzji zaproponowana przez wnioskodawców powodowałaby całkowitą zmianę przedmiotu rozstrzygnięcia wydanego przez Wójta Gminy B., czego nie przewiduje art. 155 k.p.a. W trybie określonym tym przepisem zmieniane mogą być te elementy decyzji, które nie dotyczą przedmiotu zmienianego rozstrzygnięcia i nie wymagają ponownego prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Więc w przypadku decyzji ustalającej warunki zabudowy mogą to być takie jej elementy jak chociażby określenie np. gabarytów planowanej inwestycji. Natomiast rodzaj i przeznaczenie planowanej zabudowy, dla której wydana ma zostać decyzja ustalająca warunki zabudowy mają zasadnicze znaczenie w postępowaniu lokalizacyjnym. Elementy te weryfikowane są w toku postępowania lokalizacyjnego, najpierw w ramach analizy przeprowadzanej przez uprawnionego architekta, a następnie w postępowaniu uzgodnieniowym przez właściwe organy badana jest ich zgodność z wymogami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu przestrzennym. Szczególne znaczenie odgrywa tu art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Najpierw należy zatem określić funkcję oraz rodzaj zagospodarowania terenu aby w postępowaniu lokalizacyjnym można było ustalić, czy elementy te spełniają warunek zachowana kontynuacji funkcji oraz zagospodarowania już istniejącego na terenie gdzie planowana ma być realizacja inwestycji. W związku z tym, zdaniem organu, dokonanie zmiany decyzji Wójta Gminy B. zgodnie z wnioskiem I. i D. małż. S. prowadziłoby do ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy dla wskazanej przez nich inwestycji z pominięciem całego postępowania wyjaśniającego określonego przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co mogłoby wywoływać skutek w postaci rażącego naruszenie prawa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnieśli I. i D. małż. S. Zaskarżyli oni decyzję organu odwoławczego w całości zarzucając jej: 1. błędną wykładnię art. 155 k.p.a., poprzez przyjęcie, że zmianie mogą ulec tylko te elementy decyzji, które nie wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego; 2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolne uznanie, że uwzględnienie wnioskowanej zmiany ostatecznej decyzji skutkować będzie pominięciem postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania. Kwestionując stanowisko organu odwoławczego stwierdzili, w oparciu o orzecznictwo NSA oraz poglądy wyrażane w literaturze, że zmianie na podstawie art. 155 k.p.a., podlegać mogą nie tylko decyzje uprawniające, ale także decyzje zobowiązujące. Ponadto zauważyli, że pojęcie "nabycie praw" użyte w art. 154 i 155 k.p.a. rozumieć należy szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawo". Skarżący wskazali również przesłanki zastosowania art. 155 k.p.a. i dodali, że przedmiotem postępowania prowadzonego w określonym w nim trybie nie jest rozstrzygniecie sprawy od nowa, a jedynie przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W związku z tym, ich zdaniem postępowanie przewidziane w art. 155 k.p.a. mimo, że nie dopuszcza merytorycznej kontroli wydanego rozstrzygnięcia to nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wnioskowanej zmiany. Skarżący podzielili stanowisko Kolegium, że przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 k.p.a., są regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 61 ust. 1 tej ustawy, lecz wbrew ocenie Kolegium uważają oni, że zmiana decyzji ustalającej warunki zabudowy byłaby dopuszczalna. Dalej autorzy skargi stwierdzili, że decyzja organu drugiej instancji pomimo swojej obszerności nie sprostała wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ jej uzasadnienie nie realizuje ogólnej zasady przekonywania. Motywy wydanego rozstrzygnięcia powinny być ujęte bowiem w taki sposób, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jego wydaniu. Natomiast, w ocenie autorów skargi, Kolegium ograniczyło się wyłączenie do stwierdzenia, że proponowana zmiana jest niedopuszczalna, co stanowi również naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, bowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie zawierają uchybień natury formalnej lub materialnej uzasadniających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stąd zarzuty skargi nie są skuteczne, a nadto także z urzędu Sąd nie dopatrzył się uchybień dyskwalifikujących zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Przedmiotem sprawy jest odmowa zmiany decyzji ostatecznej Wójta Gminy B., ustalającej warunki zabudowy dla określonej inwestycji, zlokalizowanej na działce będącej własnością Skarżących. Podstawowy zarzut skargi skupiony jest na błędnej wykładni art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej przywoływana jako: "k.p.a."), dokonanej przez organy administracji, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym a jego celem jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2000 r., I SA 819/99, LEX nr 55302; z dnia 2 czerwca 2000 r., III SA 1854/99, LEX nr 43956). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r., I OSK 780/11 (dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wyjaśnił, że przepis art. 155 k.p.a. dotyczy wyłącznie decyzji o charakterze uznaniowym, nie zaś decyzji o charakterze związanym. Sąd wywiódł, że ten podstawowy warunek zastosowania trybu uchylania czy zmiany decyzji, na podstawie art. 155 k.p.a., wynika z art. 7 Konstytucji RP (zasada praworządności) i art. 6 k.p.a. Następne przesłanki wyznacza już wprost art. 155 k.p.a. W powołanym wyroku NSA stwierdził, że przesłanki wyznaczone przepisami prawa, a zatem art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. muszą wystąpić łącznie, aby organ mógł odstąpić od związania ogólną zasadą trwałości decyzji administracyjnej i dokonać weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym. Nie jest więc dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 k.p.a. przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes strony (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1968/04 i z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1792/04). Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela zaprezentowany pogląd (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 maja 2013 r., II SA/Bk 108/13, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Niedopuszczalna jest zatem w tym trybie - co do zasady zmiana decyzji polegająca na zmianie adresata, czy podstawy prawnej rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., I OSK 339/10, Lex nr 745219). Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, z którego wynika, że mocą decyzji ustalającej warunki zabudowy stronom zostało przyznane uprawnienie, a potencjalna zmiana ostatecznej decyzji wykraczałaby poza zakres tego uprawnienia i powodowałaby całkowitą zmianę charakteru decyzji. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzone jest bowiem przeprowadzeniem szczegółowej analizy, mającej na celu ustalenie, czy rodzaj i charakter zabudowy planowany na danym terenie spełnia szereg określonych ustawowo warunków (głównie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej przywoływana jak: "u.p.z.p.")). Zatem nie ulega wątpliwości, że sposób oznaczenia rodzaju i funkcji planowanej inwestycji we wniosku o ustalenie warunków zabudowy może mieć kluczowe znaczenie dla wyników tej analizy i ostatecznie możliwości ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1826/10, (dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił, że zmiana cech zabudowy i zagospodarowania terenu, określonych w decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 k.p.a. - z pominięciem procedury przewidzianej w u.p.z.p. stanowi rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zmiana taka, dotycząca istotnych cech zabudowy, określonych decyzją prowadzić musi do stwierdzenia, że w istocie określa się nowe warunki zabudowy, a zatem przesłanka tożsamości sprawy niezbędna dla zastosowania art. 155 k.p.a. nie jest w tej sytuacji zachowana. Reasumując, stanowisko skarżących w zakresie błędnej wykładni art. 155 k.p.a. należy uznać za bezpodstawne. Sąd niedopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania (w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), które miałyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy wyczerpująco ocenił materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, a także wskazał motywy, na których oparł się wydając skarżoną decyzję. Ustalenia stanu faktycznego zostały skonfrontowane z treścią przepisów stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia, które również przedstawiono w wyczerpującym uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).