I OSK 780/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch, Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.), Sędzia del. NSA Wiesław Morys, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1590/10 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1590/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Organ wskazał, że S. K. orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji we W. rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...] grudnia 2007 r. zwolnił ww. funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 110 ust. 1, 2, 3, 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji oraz wysokości nagrody rocznej za 2008 r. i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 15 marca 2008 r. oraz przyznał wymienionemu prawo do nagrody rocznej za 2008 r. w wysokości 75/360. Natomiast w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 646/08 oddalił skargę na wskazany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. Od tego wyroku S. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast w dniu 6 lipca 2009 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o uchylenie na podstawie art. 155 K.p.a. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. o zwolnieniu ze służby w Policji. Wnioskodawca stwierdził, że w toku postępowania prowadzonego przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych biegły sądowy stwierdził, że orzeczenie Komisji Lekarskiej we W. nie było prawidłowe. W dniu 30 marca 2009 r. ponownie stanął przed komisją lekarską i ostatecznie orzeczeniem z dnia 26 maja 2009 r. Okręgowa Komisja Lekarska w K. stwierdziła jego zdolność do służby w Policji. Organ poinformował funkcjonariusza, że do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, brak jest możliwości rozpatrzenia wniosku z dnia 6 lipca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 563/09 oddalił złożoną przez S. K. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2008 r. W odpowiedzi na pytanie Komendanta Głównego Policji, Przewodniczący Komisji Lekarskiej MSWiA wskazał, że wydane dotychczas orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W., jak i Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. są prawidłowe. Z uwagi na fakt, że S. K. nie jest aktualnie funkcjonariuszem, komisja lekarska przy orzeczonej kategorii zdrowia C nie określiła jednoznacznie jakie istnieją ograniczenia do pełnienia służby przez wymienionego. Jednocześnie Przewodniczący Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA stwierdził, iż "orzeczenie OKL MSWiA w K. ustalające kategorię zdrowia - C S. K., zostało wydane po przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym na podstawie skierowania organu emerytalnego MSWiA i nie może być ono traktowane, jako orzeczenie, stanowiące o zdolności do służby kandydata lub funkcjonariusza". W dniu 22 kwietnia 2010 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo skarżącego, w którym zwrócił się z prośbą o skierowanie na badania do Komisji Lekarskiej MSWiA innej niż we W.. Wskazał, że błąd w ocenie stanu jego zdrowia, który wystąpił w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W., którego skutkiem było jego zwolnienie ze służby w Policji, obecnie z przyczyn czysto proceduralnych może skutkować odmową zmiany w trybie art. 155 K.p.a. rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Podkreślił, że stan jego zdrowia został określony w postępowaniu przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (wyrok z dnia 13 listopada 2007 r. sygn. akt IV [...]), gdzie biegli jednoznacznie wskazali, że nigdy nie był chory na padaczkę. Podkreślił, że był dobrym policjantem, a błąd lekarza nie powinien przekreślać jego planów życiowych związanych ze służbą. Zgromadzony natomiast w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że organ nie zamierza zbadać jego stanu zdrowia i postanowił wydać rozstrzygnięcie opierając się jedynie na dokumentach i korespondencji prowadzonej z Centralną Komisją Lekarską MSWiA. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 6 lipca 2009 r., decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. odmówił uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w trybie art. 155 K.p.a.. W odwołaniu od powyższej decyzji S. K. wskazał, że "mylne orzeczenie Komisji Lekarskiej" nie zostało poddane weryfikacji w trybie art. 155 K.p.a. postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, że Komendant Główny Policji nie odniósł się także do zarzutu błędu w ocenie jego stanu zdrowia, który wystąpił w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 6 grudnia 2006 r. Ponadto podniósł, że nie został ponownie skierowany na badanie do komisji lekarskiej mimo, że taki wniosek został przez niego złożony. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że rozkaz o zwolnieniu wnioskodawcy ze służby w Policji wydany na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie jest decyzją uznaniową organu, co uniemożliwia późniejszą jego zmianę w trybie art. 155 K.p.a.. Słusznego interesu strony nie można zaś upatrywać w działaniach zmierzających do obchodzenia prawa, a takim działaniem byłoby doprowadzenie do zmiany bądź uchylenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wydanego w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Organ wskazał, że wniosek o skierowanie na badania do Komisji Lekarskiej MSWiA celem ponownego zbadania stanu zdrowia skarżącego nie może być rozpoznawany w przedmiotowym postępowaniu, gdyż sprawa ustalenia stanu zdrowia skarżącego, czy ewentualnej weryfikacji orzeczenia komisji lekarskiej jest postępowaniem odrębnym, które nie może toczyć się przed Komendantem Głównym Policji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r., zarzucając jej błędną wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 155 K.p.a., a także naruszenie przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd podał, iż przepis art. 155 K.p.a. statuuje, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być w każdym czasie za zgodą stron uchylona lub zmieniona, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmienieniu i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd stwierdził, że tryb określony w art. 155 K.p.a. nie dotyczy obligatoryjnych rozkazów personalnych o zwolnieniu funkcjonariusza służby mundurowej ze służby. Rozkaz personalny o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji nie ma charakteru decyzji administracyjnej, na mocy której strona nabywa prawa, bowiem "pojęcie nabycia praw oznacza jakieś przysporzenie na rzecz określonego podmiotu w jego sferze prawnej" (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2006 s.711). Tymczasem na mocy rozkazu o zwolnieniu następuje rozwiązanie stosunku służbowego łączącego policjanta z Policją. Sąd uznał, iż rozkaz taki jest podstawą do wypłaty zwolnionemu funkcjonariuszowi świadczeń związanych ze służbą oraz ewentualnego ustalenia emerytury lub renty, ale sam w sobie nie kreuje tych świadczeń. Rozkaz o zwolnieniu S. K. ze służby w Policji nie spowodował, że osiągnął on określone korzyści pod względem prawnym. Przeciwnie, skarżący na skutek rozwiązania stosunku służbowego utracił status czynnego funkcjonariusza Policji i związane z tym uprawnienia do uposażenia, urlopu oraz dalszego awansu. Ponadto Sąd wskazał, że tryb wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej może dotyczyć jedynie "decyzji niewadliwych, które mają charakter uznaniowy" Podstawą materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji był przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten nakazuje organowi Policji zwolnić funkcjonariusza w przypadku orzeczenia wobec niego przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Sąd podał, że w dniu wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] o zwolnieniu S. K. ze służby istniało orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające niezdolność do służby w Policji skarżącego, zatem organ miał obowiązek wydać rozkaz o jego zwolnieniu ze służby. Rozkaz taki nie ma zatem charakteru uznaniowego. W takiej sytuacji nie można było zastosować trybu z art. 155 K.p.a. do zmiany rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S. K., reprezentowany przez radcę prawnego. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a., które miało wpływ na zaskarżony wyrok, poprzez niewyjaśnienie przyczyn naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, art. 8, art. 11 i art. 155 k.p.a. 2) norm prawa unijnego - art. 30 i 15 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej /Dz.Urz. C83/389/. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd nie przyjął do wiadomości, ani nie ocenił faktu, ze orzeczenie Komisji Lekarskiej było błędne. Wynika to jednoznacznie z opinii biegłych sądowych z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz z [...] sierpnia 2009 powołanych w postępowaniu sadowym - sygn akt [...] oraz opinii z dnia [...] września 2007 roku wydanej w sprawie o sygn. akt [...]. Z opinii biegłych wynika, że skarżący jest zdrowy i nigdy nie mógł być zakwalifikowany do jakiejkolwiek grupy inwalidów. Organ otrzymując taką informację powinien zweryfikować swoją decyzję o zwolnieniu ze służby i wznowić postępowanie przeprowadzić postępowanie dowodowe, zasięgnąć opinii biegłych. Skarżący podniósł, iż w postępowaniu administracyjnym zwracał uwagę na rozbieżności orzeczeń lekarskich. Zdaniem skarżącego wydanie decyzji w oparciu o pismo Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] stycznia 2010 r. narusza zasady określone w art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a., na które to uchybienia Sąd I instancji nie zwrócił uwagi. Skarżący podkreślił, że w razie sprzeczności pomiędzy interesem społecznym a interesem indywidualnym, organ obowiązany jest wyważyć słuszny interes w sprawie, nie dając przewagi interesu społecznego. Skarżący swój słuszny interes upatruje w błędzie orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., która stała się podstawą wydania decyzji o zwolnieniu go ze służby. Ani organy obu instancji, ani Sąd nie zauważyły tego słusznego interesu strony. Skupiły się jedynie na kwestiach formalnych, proceduralnych. W ocenie skarżącego zaskarżone decyzje są sprzeczne z art. 15 ust. 1 i art. 30 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej /Dz.UrZ. UE C 83/389/. W przepisach tych zawarte są zasady prawa do wykonywania swobodnie wybranego lub zaakceptowanego zawodu oraz prawa do ochrony w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy. Skarżący wybrał zawód policjanta i spełnił wszystkie wymagania do jego wykonywania. Zwolnienie ze służby nastąpiło w wyniku błędu lekarskiego. Organy administracji publicznej, mimo przesłanek do uznania, że wystąpił błąd w orzeczeniu Komisji Lekarskiej nawet nie próbowały dokonać weryfikacji tej przesłanki. Zwolnienie ze służby było więc nieuzasadnione, zaś odmowa uchylenia decyzji o zwolnieniu nastąpiła z powodów formalnych pozbawiła skarżącego prawa do wykonywania wybranego zawodu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie przyczyn naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, art. 8, art. 11 i art. 155 K.p.a. Zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać naruszenia prawa w powyższym zakresie, a to z następujących względów. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, aby Sąd I instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 p.p.s.a. łączy sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem przepisów prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Dlatego dla pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych przepisów. Podkreślić należy, iż jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji przepisu prawa materialnego. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Taka konstrukcja przepisu art. 155 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako "w kolejnej instancji". Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym a jego celem jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Należy wskazać, iż decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, tj. decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lipca 1993 roku, I SA 1892/92, ONSA 1994/3/116; z dnia 3 grudnia 2002 roku, II SA 4093/01, LEX nr 151421). Istotą tego postępowania jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2000, I SA 819/99, LEX nr 55302; z dnia 2 czerwca 2000 roku, III SA 1854/99, LEX nr 43956 ). Ponadto podkreślenia wymaga, że art. 155 k.p.a. może odnosić się do decyzji dotkniętych niekwalifikowanymi wadami (niedającymi podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji czy do wznowienia postępowania) lub decyzji prawidłowych. Otwiera zatem możliwość weryfikacji decyzji podjętych w wyniku wadliwej wykładni prawa materialnego lub decyzji wydanych w ramach norm prawa materialnego - norm uznaniowych, które pozwalają organowi administracji na swobodę działania w zakresie określenia konsekwencji stanu faktycznego sprawy, a więc pozostawiają uznaniu organu wybór treści rozstrzygnięcia, a dokonany wybór może być zmieniony. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji przepis art. 155 k.p.a. dotyczy wyłącznie decyzji o charakterze uznaniowym, nie zaś decyzji o charakterze związanym. Ten podstawowy warunek zastosowania trybu uchylania czy zmiany decyzji, na podstawie art. 155 k.p.a., wynika z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.. Następne przesłanki wyznacza już wprost art. 155 k.p.a. Przesłanki wyznaczone przepisami prawa, a zatem art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a. oraz art.155 k.p.a. muszą wystąpić łącznie, aby organ mógł odstąpić od związania ogólną zasadą trwałości decyzji administracyjnej i dokonać weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym. Nie jest więc dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 k.p.a. przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes strony (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2005 r. , sygn. akt OSK 1968/04 i z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1792/04). Słuszny interes strony, to przy tym jedynie interes godny ochrony i taki który nie stoi w sprzeczności z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem była decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, w trybie art. 155 k.p.a. rozkazu personalnego o zwolnieniu S. K. ze służby w Policji. Podstawą materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji był przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten nakazuje organowi Policji zwolnić funkcjonariusza w przypadku orzeczenia wobec niego przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. A zatem, skoro w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2007 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby istniało orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające niezdolność do służby w Policji skarżącego, zatem organ miał obowiązek wydać rozkaz o jego zwolnieniu ze służby. Rozkaz taki nie ma zatem charakteru uznaniowego i dlatego też w takiej sytuacji nie można było zastosować trybu z art. 155 k.p.a. do zmiany tego rozkazu personalnego. Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 15 ust. 1 i art. 30 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, należy wskazać, iż jest on całkowicie bezzasadny. Zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydana na podstawie art. 155 k.p.a. w żaden sposób nie wkracza w uprawnienia skarżącego dotyczące prawa do wykonywania swobodnie wybranego zawodu oraz prawa do ochrony w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.