II SA/Bk 125/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza Miasta Z. z [...] listopada 2006r. Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego J. M. kwotę 34,20 (trzydzieści cztery złote i dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pan J. M. złożył w dniu [...] września 2004 roku w Urzędzie Miasta Z. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] września 2004 roku odmówił przyznania mu tego dodatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy od tej decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji, bowiem zdaniem organu, do załatwienia przedmiotowej sprawy właściwy jest Burmistrz Miasta Z. W związku ze zmianą ustawy o dodatkach mieszkaniowych Burmistrz Miasta Z. udzielił upoważnienia Kierownikowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do wydania decyzji w sprawach dodatku mieszkaniowego. W związku z powyższym, w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku Pana J. M., wydana została decyzja w dniu [...] grudnia 2004 roku o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. W związku z odwołaniem Pana J. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzja z dnia [...] stycznia 2005 roku uchyliło ponownie zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie I instancji, uznając iż w świetle obowiązujących przepisów tylko Burmistrz Miasta Z. jest władny wydawać decyzje w przedmiotowej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Pana J. M. z dnia [...] września 2004 roku Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku przyznał ryczałt na zakup opału w wysokości 44,29 złotych miesięcznie. Na skutek odwołania Pana J. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2005 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W skargi wywiedzionej na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 roku w sprawie II SA/Bk 372/05 – uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz decyzję organu I instancji z uwagi na wyjaśnienie kwestii związanych z ceną za 1 Kwh energii elektrycznej i okresie obowiązywania tej ceny dla określonej grupy odbiorców. Rozpatrując ponownie wniosek Pana J. M. Burmistrz Miasta Z. decyzję z dnia [...] września 2006 roku, nr [...] – przyznał w okresie od [...] października 2004 roku do [...] marca 2005 roku ryczałt na zakup opału w wysokości 44,29 złotych miesięcznie. Na skutek odwołania Pana J. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po kolejnym rozpatrzeniu wniosku Pana J. M. z dnia [...] września 2004 roku Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] listopada 2006 roku, nr [...] – przyznał w okresie od [...] października 2004 roku do [...] marca 2005 roku ryczałt na zakup opału w kwocie 44,29 złotych, uznając, że dodatek mieszkaniowy wynosi 0 zł. W uzasadnieniu decyzji burmistrz przedstawił w skrócie dotychczasowy przebieg postępowania oraz sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego i ryczałtu na zakup opału. Organ wskazał, że do wyliczenia ryczałtu na zakup opału zastosowana została cena 1 Kwh energii elektrycznej w wysokości 0,3747 zł obowiązująca w okresie od 1 lipca 2003 roku do 31 grudnia 2004 roku zgodnie z taryfą zatwierdzoną decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 14 czerwca 2003 roku według taryfy G 11. Pan J. M. nie zgodził się z powyższą decyzją. W odwołaniu wnosił o jej uchylenie. Zdaniem odwołującego się decyzja Burmistrza Miasta Z. narusza rażąco ustawę o dodatkach mieszkaniowych, ponieważ strona nie posiada taryfy G 11, co jest podstawą wyliczeń. Ponadto organowi pierwszej instancji zarzucono nie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku, Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest w istocie jedynie cena 1 kWh energii elektrycznej, pobierana przez zakład energetyczny jako sprzedawcę energii elektrycznej. Organ powołał się na wyrok tut. WSA z dnia 11 kwietnia 2006 roku (sygnatura akt II SA/Bk 606/5), w którym Sąd uznał za bezzasadny zarzut zastosowania niewłaściwej ceny za 1 kWh energii elektrycznej. Uznał natomiast, że wskazana cena (w sprawie tej zastosowana została również cena według taryfy G 11) jest jednakowa dla wszystkich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło pogląd, że stosowanie zróżnicowanych cen za energię elektryczną przy ustalaniu ryczałtu na zakup opału nie dałoby się pogodzić z konstytucyjną zasadą równości obywateli. Końcowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za chybiony zarzut nie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W piśmie z dnia [...] października 2006 roku burmistrz miasta poinformował stronę, że ma prawo wypowiedzieć się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma. W skardze na powyższą decyzję SKO w Ł., Pan J. M. wnosił o jej uchylenie, podnosząc, że zgodnie z § 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych, ryczałt na zakup opału przysługuje według ceny za kilowatogodziny energii elektrycznej za ostatni okres rozliczeniowy, zgodnie z taryfą G12. Skarżący podkreślał, że obowiązkiem organu jest przyjęcie ceny 1 kWh energii elektrycznej z podatkiem VAT. Przyjęta cena tego podatku zaś nie zawiera. Ponadto według skarżącego dopuszczono się rażącej dyskryminacji jego osoby, gdyż naruszono wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 2005 r sygn. akt U 14/02. Stosownie do treści wyroku wyłączenie ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów z wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego jest niezgodne z prawem. Urząd nie może ingerować w stosunki cywilne pomiędzy współwłaścicielami, które reguluje kodeks cywilny i które podlegają ochronie prawnej. Stosownie do treści art. 206 kc, każdy ze współwłaścicieli ma prawo do korzystania ze współwłasności w sposób nie naruszający prawa pozostałych współwłaściciel art. 199 kc. Stosownie do treści zawartej w księdze pierwszej, dział czwarty kodeksu cywilnego wykorzystywanie rzeczy wspólnej – domu jednorodzinnego na cele mieszkaniowe nie przekracza zwykłego zarządu. Budynek posiada centralne ogrzewanie – własną kotłownię. Niezbędne jest ogrzewanie całego budynku zgodnie z przedłożonym metrażem w wysokości 83,3 m2 w udziale ½ kosztów opału z bratem. W odpowiedzi na skargę organ SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że skarżący posiada tytuł prawny do 1/3 budynku mieszkalnego, którego ogólna powierzchnia wynosi [...], a zatem 1/3 z powierzchni [...] stanowi powierzchnię [...] i tylko taka powierzchnia może być podstawą obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Zdaniem organu w przyjętej cenie energii elektrycznej uwzględniony został również podatek VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817 ze zm.). Zgodnie § 3 ust. 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych, podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału stanowi równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na 1 m2 normatywnej powierzchni użytkowej. Należy podkreślić, iż Sąd odstąpił od poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 roku w sprawie II SA/Bk 606/05, który uznał, że cena przyjęta przez organ I instancji powinna być jednakowa dla wszystkich odbiorców energii elektrycznej. Aktualnie, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez tut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2006 roku, sygn. akt II SA/Bk 453/06, iż z powyższej regulacji wynika, że wartość kilowatogodziny za energię elektryczną jest wartością decydującą o wysokości przyznanego ryczałtu oraz że organ administracyjny ustalając wysokość należnego ryczałtu jest związany równowartością kilowatogodziny za energię elektryczną wynikającą z rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, co jest zgodne z treścią § 3 ust.1 - 3 cytowanego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie z dołączonej do akt faktury VAT - wystawionej za ostatni okres rozliczeniowy wynika, że skarżący jest odbiorcą energii elektrycznej należącym do grupy taryfowej G12. Natomiast organy administracyjne wyliczając wysokość ryczałtu na zakup opału przyjęły, wbrew temu co wynika z rachunku, równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej wynikającą z grupy taryfowej G11. Grypy taryfowe G11 i G12 są to dwie różne taryfy, z których wynikają różne wartości kilowatogodziny za energię elektryczną. Grupa taryfowa G11 jest grupą jednotaryfową i w przypadku tej taryfy cena za energię elektryczną czynną jest taka sama w ciągu całej doby. Natomiast grupa taryfowa G12 jest grupą dwutaryfową i cena za energię elektryczną w tym przypadku jest zróżnicowana w zależności od tego czy energia jest pobierana w dzień czy też w nocy. Organy administracyjne w przedmiotowej sprawie, wyliczając wysokość ryczałtu na zakup opału w oparciu o równowartość kilowatogodziny za energię elektryczną wynikającą z grupy taryfowej G11 naruszyły § 3 ust.1 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych, albowiem nie jest to wartość wynikająca z rachunku za ostatni okres rozliczeniowy. Przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy albowiem równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej wynikająca z grupy taryfowej G12 wskazanej w rachunku jest inna od wartości wynikającej z grupy taryfowej G11, a co za tym idzie wysokość ryczałtu na zakup opału wyliczona na podstawie tej wartości również będzie inna. Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione. Organ korygując wskazaną przez skarżącego powierzchnię lokalu mieszkalnego (z [...] na [...]) słusznie zwrócił uwagę na związanie tytułem prawnym strony do lokalu. Skarżący jest współwłaścicielem – z udziałem 1/3 - budynku mieszkalnego położonego w Z. przy ul. S. [...]. Przeliczony na powierzchnię udział skarżącego stanowi [...] (1/3 z [...]). Nie ma przy tym znaczenia okoliczność faktycznego korzystania przez skarżącego z większej powierzchni niż wskazuje udział w prawie własności budynku albowiem dodatek mieszkaniowy dla osób mieszkających w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność jest związany z prawem a nie z faktycznym władztwem (vide: art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Również powoływanie się w skardze na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 2005 r. (sygn. akt U 14/02) jest nietrafne. Organy bowiem orzekały w sprawie już przy zastosowaniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych w brzmieniu znowelizowanym na skutek wyroku Trybunału tj. w brzmieniu obowiązującym od 2 sierpnia 2005 r. Nie naruszono również art. 10 Kpa, bowiem skarżący został pouczony w trybie art. 10 kpa o przysługującym mu prawie zapoznania się z aktami (k. 76), zaś organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnych innych dowodów w sprawie niż te, które zgromadził organ I instancji. Wobec stwierdzonego naruszenia przepisu prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o niepodleganiu wykonaniu uchylonej decyzji, Sąd oparł o przepis art. 152 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tejże ustawy.