II SA/Bk 139/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu odwołania A. D., reprezentowanego przez pełnomocnika, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...]nakazującej ww. inwestorowi dokonanie rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 2,90 m x 2,15 m wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce ozn. nr geodezyjnym [...] znajdującej się w miejscowości Z., gmina K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Na skutek dwukrotnie przeprowadzonej kontroli przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na nieruchomości ozn. nr geodezyjnym [...], położonej w miejscowości Z., stanowiącej własność A. D. stwierdzono, że inwestor wykonał roboty budowlane przy budynku mieszkalnym polegające na jego dociepleniu oraz wymianie pokrycia dachowego z eternitu na blachodachówkę, a także dokonał poszerzenia dotychczas istniejących schodów i przygotował je do dokonania rozbudowy budynku o wymiarach 2.90 m x 2.15 m bez wymaganego pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. Skarżący złożył jedynie zgłoszenie zamiaru wykonania ocieplenia oraz wymiany pokrycia dachowego. W związku z powyższymi ustaleniami zawiadomieniem z dnia [...] maja 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie samowolnej rozbudowy ww. budynku mieszkalnego. Z kolei [...]czerwca 2009 r. przeprowadzono oględziny, które potwierdziły wcześniejsze ustalenia kontroli. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 roku organ I instancji wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych, a także zobowiązał go do przedłożenia w terminie do [..] października 2009 r. celem podjęcia procedury legalizacyjnej: - zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem projektanta o wpisie do izby samorządu zawodowego budownictwa z podaniem terminu ważności na dzień sporządzenia projektu; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący powyższych obowiązków nie wykonał, mimo że organ pismem z dnia [...] listopada 2009 r. przypomniał mu o upływie terminu i skutkach nie wywiązania się z powyższych obowiązków. W konsekwencji organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] , na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku -Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.), nakazał dokonanie rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 2,90 x 2,15 m wybudowanej, na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] , znajdującej się w miejscowości Z. [...], gmina K. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków: A.G., M. N. i W. G. na okoliczność wykonania robót budowlanych zgodnie ze zgłoszeniem i na okoliczność stanu przed rozpoczęciem robót budowlanych oraz o dopuszczenie dowodu w postaci mapy inwentaryzacji budynku gospodarczego na działce Skarżącego, obejmującego również budynek mieszkalny na okoliczność istnienia tej części budynku mieszkalnego i jego wymiarów, o których mowa w decyzji. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]-utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w związku z nieprzedłożeniem żądanych dokumentów przez stronę w wyznaczonym terminie organy nadzoru budowlanego zobowiązane były do wydania decyzji nakazującej usunięcie skutków samowoli budowlanej w postaci nakazania ich rozbiórki. Zaznaczył również, że materiał zdjęciowy, sprawa karna i mapa inwentaryzacyjna wskazująca schody, a nie ganek – świadczą o popełnieniu tejże samowoli. Organ II instancji stwierdził również, że organ I instancji nie naruszył art. 10 k.p.a., bowiem Skarżący był stosownie do treści powyższego artykułu, powiadomiony. Następnie po rozpoznaniu skargi inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 23 września 2010r, sygn. akt II SA/Bk 381/10, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Sąd wskazał że organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, gdyż nie odniósł się do zeznań przesłuchanych w sprawie świadków. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem uwag zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2010 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] nakazującą ww. inwestorowi dokonanie rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na przedmiotowej działce. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że inwestor dokonał samowolnej realizacji rozbudowy budynku o ganek, a tym samym należało zastosować art. 48 ustawy Prawo budowlane, gdyż rozbudowa musi być wykonana w oparciu o pozwolenie na budowę (art. 29 ww. ustawy). Organ podniósł, że przedłożona przez inwestora mapa inwentaryzacyjna nie przesądza o legalności inwestycji. Ponadto zaznaczył, że znaczenie w niniejszej sprawie ma wyrok Sądu Rejonowego w Ł. Sąd Grodzki VIII zamiejscowy Wydział Grodzki w K., sygn. akt [...]uznający Skarżącego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, tj. że w okresie od kwietnia 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. na przedmiotowej działce dokonał rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego o ganek i skazującego go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próbny wynoszący 2 lata. [...]WINB stwierdził, że skoro inwestor został skazany za przestępstwo w rozumieniu art. 90 ustawy Prawo budowlane, to organy nadzoru budowlanego nie mogą przyjąć innej interpretacji prawnej, a także zmieniać ustaleń faktycznych. Odnosząc się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2010 r., organ odwoławczy stwierdził, że zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, nie podważają ustaleń organów nadzoru budowlanego. Przesłuchani w sprawie świadkowie zgodnie zeznali, że w miejscu obecnej przybudówki był wcześniej daszek na podpórkach (zadaszenie nad schodami), obity pilśnią. W dużej części zeznań świadkowie zasłaniali się niepamięcią, jedynie przesłuchany A. G. - szwagier inwestora podał, iż wcześniej na obecnym miejscu inwestycji był ganek z drzwiami i oknami. Jednakże z uwagi na fakt, że świadek jest rodziną inwestora, organ stwierdził, iż zeznania te nie mogą być uznane jako wiążące w sprawie, tym bardziej, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika coś zupełnie innego. [...]WINB podniósł, że w miejscu ganku mogło istnieć wcześniej zadaszenie, ale nie było ono murowane. Rozpatrując zarzuty naruszenia art. 10 i 61 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że nie znajdują one odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący został bowiem poinformowany zawiadomieniem z dnia [...] maja 2009 r. o wszczęciu postępowania, pismem z dnia [...] listopada 2009 r. o tym, że nie przedłożył wymaganych dokumentów oraz zawiadomieniem z dnia [...] marca 2010 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Poza tym organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. zawiera błąd, gdyż wymaga od inwestora przedłożenia zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem bądź w przypadku jego braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy organ dysponuje informacją uzyskaną z Urzędu Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2009r., że na terenie inwestycji nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku organ l instancji, powinien nałożyć wyłącznie obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże zdaniem organu II instancji powyższe uchybienie nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie żadnych dokumentów. Na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [..] stycznia 2010 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 29 ust 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i nie zastosowanie w sprawie pomimo konieczności powołania tego przepisu w toku postępowania z uwagi na oświadczenia składane przez A. D. jak również przesłuchanych w sprawie świadków A. G., W. O. i M. N., z których wynika, że A. D. jedynie dokonał remontu istniejącego wcześniej w tym samym miejscu połączonego z dachem ganku, na co nie musiał zgodnie z cytowanym wyżej przepisem uzyskać pozwolenia na budowę; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane i art. 50 tejże ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie pierwszego z tych przepisów przy pominięciu konieczności stosowania przepisu art. 50 ww. ustawy, w sytuacji, w której ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie doszło do rozbudowy budynku lecz remontu istniejącego wcześniej ganku, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane poprzez brak w sentencji nakazu rozbiórki szczegółowego opisu przedmiotu rozbiórki, a jedynie wskazanie, ze rozbiórka ma dotyczyć rozbudowy budynku mieszkalnego w wymiarach 2,90 m x 2,15 m, bez wskazania miejsca usytuowania rozbudowy, jak również zakresu rozbiórki, co czyni decyzję niewykonalną, gdyż z samego uzasadnienia decyzji organu wyższego rzędu wynika, że z zeznań świadków wynika, że wcześniej w tym samym miejscu istniało zadaszenie i w chwili obecnej trudno jest ustalić czy decyzja obejmuje również rozbiórkę tego zadaszenia. 4) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nie wzięcie pod uwagę i nie rozpatrzenie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności: -niezebranie dowodów na okoliczność istnienia wcześniej bądź nie zadaszenia nad schodami, która to okoliczność pomimo istotnego znaczenia dla zakresu rozbiórki została pominięta w obu decyzjach, - nierozważenie zeznań świadków A. G., W. G. i M. N., z których wynika, że Skarżący wykonał jedynie remont wcześniej istniejącego wyglądającego identycznie (jedynie mniej estetycznie) ganku, którym posiadał zadaszenie, co do którego w ocenie Skarżącego brak jest precyzyjnego określenia czy podlega ono rozbiórce czy też nie; 5) naruszenie przepisów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w szczególności brak wskazania na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czy samowola budowlana obejmuje również istniejące wcześniej zadaszenie nad schodami czy jedynie same ściany i jakie dowody przemawiają za konkretnym rozstrzygnięciem; 6) naruszenie przepisu art. 76 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń jedynie na wyroku Sądu, który z samego założenia jest sprzeczny z prawem, gdyż przypisany Skarżącemu czyn dotyczy okresu od kwietnia do [...] czerwca 2009 roku, kiedy to wstrzymanie robót budowlanych nastąpiło dopiero w dniu [...] czerwca 2009 roku, a wyrok wydany został w okresie kiedy A. D. mógł przeprowadzić postępowanie legalizacyjnej, co stanowi jednoznaczny dowód przeciwko treści powołanego wyroku W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W sprawie niniejszej WSA w Białymstoku orzekał już prawomocnym wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. (II SA/Bk 381/10), którym uchylono decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. i udzielono wytycznych dotyczących ponownego przeprowadzenia postępowania. Skład obecnie orzekający przedmiotowymi wytycznymi był związany. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.- dalej powoływana w skrócie: "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie to oznacza, że w ponownym postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym nie można formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem oraz należy reagować poprzez treść nowego wyroku na sytuacje braku zastosowania się organów do wytycznych (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). Wytyczne udzielone przez WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 381/10 koncentrowały się głównie na konieczności zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem zeznań przesłuchanych świadków. Zdaniem składu orzekającego [...]WINB, biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w ww. wyroku słusznie stwierdził, że zeznania przesłuchanych w sprawie świadków nie podważają ustaleń organów nadzoru budowlanego. Jak zaznaczył organ II instancji przesłuchani w sprawie świadkowie, tj. A. G., W. G. i M. N., zgodnie zeznali, że w miejscu obecnej przybudówki był wcześniej daszek na podpórkach, obity pilśnią. Organ stwierdził również, że w dużej części zeznań świadkowie zasłaniają się niepamięcią, tylko szwagier inwestora-A. G. podaje, że wcześniej na obecnym miejscu inwestycji był ganek z drzwiami i oknami. Jednakże jak słusznie stwierdził organ odwoławczy z uwagi na fakt, że świadek jest szwagrem inwestora, zeznania te nie mogą być wiążące w sprawie, tym bardziej, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika coś zupełnie innego. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że Skarżący wykonał roboty budowlane przy budynku mieszkalnym polegające na ociepleniu budynku oraz wymianie pokrycia dachowego z eternitu na blachodachówkę, a także poszerzenia dotychczas istniejących schodów i przygotował je do dokonania rozbudowy budynku o wymiarach 2,90 m x 2,15 m bez wymaganego pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. Z akt sprawy wynika również, że organ I instancji na skutek niezastosowania się Skarżącego do zaleceń kontroli zawiadomieniem z dnia [...] maja 2009 r. poinformował go o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie samowolnej rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, a następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie ganku, a także zobowiązał go do przedłożenia w określonym terminie dokumentów celem podjęcia procedury legalizacyjnej. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy przedmiotowa inwestycja była rozbudową budynku mieszkalnego wykonaną w ramach samowoli budowlanej, czy był to remont budynku mieszkalnego, niewymagający pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez pojęcie budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozbudową jest powiększenie istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie, tj. pokój, wiatrołap, werandę lub w innym celu przeznaczona przybudówkę (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 809/08). Skoro w przedmiotowej sprawie inwestor dobudował do istniejącego budynku ganek o wymiarach 21,90 m x 2,15 m, a postępy w trakcie realizacji inwestycji zostały utrwalone na zdjęciach, to niewątpliwie jest to rozbudowa budynku mieszkalnego, a nie jak twierdzi Skarżący jego remont. Przez remont, zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, należy bowiem rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Nie jest więc remontem wykonywanie robót budowlanych, jeśli odtwarzany obiekt nie istnieje i efektem wykonania tych robót jest powstanie nowego obiektu, choćby zrealizowanego z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po wcześniej istniejącym obiekcie, który został rozebrany lub uległ zniszczeniu (zob. wyrok. NSA z 2 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 56/05, opubl. LEX nr 194342A). Tymczasem z akt sprawy wynika, że Skarżący wybudował ściany ganku na wysokość 10 warstw pustaków z otworem okiennym i drzwiowym, więźbę dachową nad gankiem i przystąpił do jej ocieplenia styropianem. Jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym argument, że w miejscu obecnej rozbudowy był już ganek. Na mapie inwentaryzacyjnej przedłożonej przez Skarżącego naniesione są bowiem schody, a nie ganek. Zdaniem Sądu nie do przyjęcia jest teza o remoncie, który polegał na budowie nowych ścian i zadaszenia. Cechą charakterystyczną remontu wynikającą z ww. definicji ustawowej jest odtworzenie stanu pierwotnego, stąd nie mogą być uznane za remont roboty budowlane, w wyniku których powstają nowe elementy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt SA/Gd 590/09 i wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2010 r. I SA/Bk 542/09, opublikowane na stronie internetowej https:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie Sąd za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Zdaniem Sądu organy obu instancji dokonały właściwej oceny, że rozbudowa przedmiotowego budynku mieszkalnego o ganek powstała w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Takim pozwoleniem Skarżący się nie legitymował, co jest bezsporne, a co musiało mieć przełożenie na konieczność poddania samowolnie zrealizowanej części obiektu budowlanego procedurze legalizacyjnej przewidzianej brzmieniem przepisu art. 48 prawa budowlanego z daty stosowania tego przepisu. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. wydanym z powołaniem się na art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nałożył na Skarżącego konieczne dla legalizacji obowiązki zobowiązując do przedłożenia w terminie do [...] października 2009 r. kompletu wymaganych dokumentów. W tym miejscu należy zaznaczyć, że jak słusznie zauważył organ odwoławczy postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. zobowiązujące Skarżącego do dostarczenia w wyznaczonym terminie stosownych dokumentów zawiera błąd, gdyż wymaga od inwestora przedłożenia zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem bądź w przypadku jego braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy organ dysponuje informacją uzyskaną z Urzędu Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2009r., że na terenie inwestycji nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku organ l instancji, powinien nałożyć wyłącznie obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże zdaniem Sądu powyższe uchybienie nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie żadnych dokumentów. W związku z tym, że Skarżący w wyznaczonym terminie nie wykonał nałożonych obowiązków, zdaniem Sądu skutkować to musiało decyzją o nakazie rozbiórki stosownie do treści art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 i art. 50 ww. ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie pierwszego z tych przepisów przy pominięciu konieczności stosowania przepisu art. 50, zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych, m.in. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W ocenie Sądu również nieuzasadniony jest zarzut niewykonalności zaskarżonej decyzji, poprzez niewskazanie czego ma dotyczyć rozbiórka. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego wyraźnie wskazują, iż rozbiórką objęta jest rozbudowana część budynku mieszkalnego o wymiarach 2,9 m x 2,15 m, w co wchodzi również zadaszenie. W ocenie Sądu bezzasadne byłoby wymienianie poszczególnych elementów składających się na rozbudowaną część budynku mieszkalnego. Strona skarżącą podniosła w skardze, że z uzasadnienia decyzji organu wyższego rzędu wynika, że przesłuchani w sprawie świadkowie zeznawali, że w tym samym miejscu istniało zadaszenie i w chwili obecnej trudno jest ustalić czy decyzja obejmuje również rozbiórkę tego zadaszenia. Z zeznań świadków wynika, że w miejscu obecnej przybudówki było zadaszenie nad schodami obite pilśnią. Jednakże jak słusznie stwierdził organ odwoławczy na str. 4 zaskarżonej decyzji "zadaszenie nie było murowane jak obecnie". Dlatego też w przedmiotowej sprawie niewątpliwie rozbudowa zadaszenia nastąpiła bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 76 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń jedynie na wyroku Sądu, który jest sprzeczny z prawem , gdyż przypisany Skarżącemu czyn dotyczy okresu od kwietnia do [...] czerwca 2009 r., kiedy wstrzymanie robót budowlanych nastąpiło dopiero [...] czerwca 2009 r., a wyrok został wydany kiedy mógł on przeprowadzić postępowanie legalizacyjne, Sąd uznał go za bezzasadny. Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy w Ł. Sąd Grodzki VIII Zamiejscowy Wydział Grodzki w K. wyrokiem z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...] uznał Skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego czynu, tj., że w okresie od kwietnia 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. na działce oznaczonej nr geodezyjnym [...] w miejscowości Z. dokonał rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego o ganek o wymiarach 2,90 m x 2,15 m i skazującego go na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próbny wynoszący 2 lata. Z akt sprawy wynika również, ze ww. wyrok uprawomocnił się z dniem [...] września 2009 r. W ocenie Sądu nie ma znaczenia kiedy został wydany wyrok Sądu Rejonowego w Ł. Nie ulega wątpliwości, że dotyczy tej samej inwestycji, która została wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy skoro inwestor został skazany za przestępstwo w rozumieniu art. 90 ustawy Prawo budowlane, to organy nadzoru nie mogą przyjąć innej interpretacji prawnej, a także zmieniać ustaleń faktycznych. Ponadto należy zauważyć, że Skarżący nie przedstawił w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów, co skutkować musiało decyzją o nakazie rozbiórki stosownie do treści art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i dlatego bezzasadny jest zarzut, że wyrok został wydany w okresie kiedy strona skarżąca mogła przeprowadzić postępowanie legalizacyjne. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jednoznacznie świadczą, że w niniejszej sprawie miały miejsce okoliczności, o których mowa w art. 48 ustawy. Jak już wyżej wskazano, konstrukcja przepisu art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczna i kategoryczna, nie dająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 §1 i § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak na wstępie.