II SA/Bk 1437/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2026 r. wniosku spółki A. L. sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg M.sp. z o.o. w likwidacji w B. i A. L. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z 3 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie rejestracji pojazdu. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z 3 lipca 2025 r. nr 407.580/AH/X/2025 40.778/X/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy własną decyzję z 15 kwietnia 2025 r. nr 407.1388/F-5/XII/2024, stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Sokólskiego z 11 lutego 2020 r. nr [...], którą na wniosek M.sp. z o.o. w S. . zarejestrowano pojazd marki BELARUS 1025.2. o nr nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny seria i numer [...] i tablice rejestracyjne numer [...]. W skardze na ww. decyzję A.sp. z o.o. w W., sformułowała wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku powołano się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody stronie skarżącej lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków w związku z unieważnieniem decyzji o rejestracji pojazdu i wycofaniem jej z obrotu prawnego – co zostało opisane w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć szkodę zarówno majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. m.in. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Z kolei trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to następstwa, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. m.in. postanowienia NSA z 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 oraz z 19 maja 2011 r., II OZ 415/11; CBOSA). W orzecznictwie zauważa się, że przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym, rzeczywiście wystąpiły lub przynajmniej już się ujawniały. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, CBOSA). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd jest związany zawartym tam, zamkniętym katalogiem przesłanek, których wykazanie jest rzeczą wnioskodawcy. Ten zaś powinien starannie i rzeczowo umotywować swój wniosek, wskazując na konkretne okoliczności uprawdopodabniające, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione i konieczne, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątku od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, Lex nr 1538986). Wnioskodawca musi zatem powołać się na konkretne okoliczności, przy czym muszą to być okoliczności zobiektywizowane i potwierdzone sytuacją rzeczywistą. Ponadto zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy. Jakkolwiek brak jest podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, to w orzecznictwie przyjmuje się, że sąd administracyjny rozpoznając wniosek, powinien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Z uwagi na ocenny charakter postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania danego aktu, sąd administracyjny może pewne okoliczności, które wynikają z akt sprawy, wziąć pod uwagę z urzędu, co nie oznacza jednak, że jest zobowiązany poszukiwać za stronę argumentów na poparcie zgłoszonego przez nią żądania (por. postanowienia NSA: z 16 czerwca 2024 r., I OZ 164/24; z 6 czerwca 2017 r., II OZ 567/17 oraz z 28 października 2020 r., II OZ 884/20 - CBOSA) W ocenie sądu wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej strona skarżąca, nie wykazała żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wobec niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Okoliczności takich sąd nie stwierdził również w wyniku analizy akt sprawy. Podkreślić trzeba bowiem, że decyzja SKO stwierdzająca nieważność pierwszej rejestracji pojazdu na terenie Polski (tj. wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Starosty), nie ma bezpośredniego przełożenia na sytuację prawną kolejnego nabywcy tego pojazdu, w tym na sytuację strony skarżącej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pierwszej rejestracji w Polsce pojazdu importowanego z państwa spoza obszaru Unii Europejskiej nie eliminuje bowiem automatycznie kolejnych rejestracji tego pojazdu w Polsce. W celu wyeliminowania z obrotu prawnego każdej kolejnej rejestracji pojazdu (przerejestrowanie) konieczne jest bowiem uruchomienie indywidualnego postępowania administracyjnego zmierzającego do wzruszenia decyzji, na mocy której pojazd przerejestrowano. Jej podważenie, w oparciu o okoliczność stwierdzenia nieważności pierwszej rejestracji pojazdu w Polsce, wymaga zatem wydania decyzji eliminującej z obrotu prawnego kolejną rejestrację (por. postanowienia WSA w Białymstoku: z 26 czerwca 2025 r., II SA/Bk 933/25, oraz z 13 maja 2025 r., II SA/Bk 644/25, niepubl.). Sąd podkreśla, że skoro zaskarżona decyzja stwierdzająca nieważność pierwszej decyzji rejestracyjnej, nie wstrzymuje możliwości dalszego użytkowania pojazdu przez aktualnego jego właściciela, ani też nie skutkuje automatycznym wykreśleniem tego pojazdu z rejestru, to nie istnieje także bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej. Z pewnością do tego rodzaju skutków nie należy potencjalne dochodzenie roszczeń z tytułu ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej sprzedawcy pojazdu. Również hipotetyczny stan prawny, w którym potencjalnie wzruszona zostałaby decyzja o rejestracji pojazdu na rzecz Spółki, nie rzutuje bezpośrednio na ryzyko ziszczenia się wobec strony skarżącej którejkolwiek z przesłanek art. 61 § 3 P.p.s.a. w kontrolowanej sprawie. Ponadto nie tworzy on sytuacji trudnej do odwrócenia, z uwagi na istnienie odpowiednich trybów uchylenia lub wzruszenia decyzji administracyjnych. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.