II SA/Bk 15/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania czynności lub robót budowlanych oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] października 2019 r. znak: [...], odmawiającą nakazania Panu J. S. wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych przy budowie zbiornika na wody opadowe wybudowanego w S., na dz. nr ew. gr. [...]. Wymienione rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. W wyniku interwencji M. B. oraz K. K., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., w dniu [...] lipca 2019 r. dokonał kontroli zbiornika betonowego zlokalizowanego na dz. nr ew. gr. [...] w S. przy ul. [...]. W jej wyniku ustalił, iż przedmiotowy zbiornik ma średnicę 1,40 m oraz głębokość 3,0 m. Dno utwardzone. Właz zbiornika żeliwny o średnicy 53 cm. Na zbiorniku ułożona jest kostka betonowa. W dniu kontroli zbiornik był częściowo wypełniony wodą. Do zbiornika doprowadzone są dwie rury z PCV. Pierwsza o średnicy 110 cm, odprowadzająca wody opadowe z dwóch budynków mieszkalnych oraz druga, biegnąca tylko z jednego budynku mieszkalnego, odłączona w poziomie piwnicy tego budynku od kanalizacji sanitarnej i zaślepiona. Odległość krawędzi włazu żeliwnego od granicy z dz. nr ew. gr. [...] - 0,62 m. Pan J. S., właściciel nieruchomości o nr ew. gr. [...], wniósł do protokołu, iż przedmiotowy zbiornik powstał w roku 1984 wraz z budową budynku gospodarczego. Zbiornik do 2017 r. użytkowany był jako miejsce gromadzenia nieczystości ciekłych. Obecnie obiekt stanowi zbiornik na wody opadowe wykorzystywane do podlewania ogrodu. Inwestor nie okazał dokumentów potwierdzających legalność zbiornika. W związku z powyższym PINB w S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zbiornika na wody opadowe zlokalizowanego na dz. nr ew. gr. [...]. Następnie w dniu [...] lipca 2019 r. organ dokonał oględzin przedmiotu postępowania. W ich wyniku potwierdził ustalenia dokonane podczas kontroli w dniu [...] lipca 2019 r. Organ nie otrzymał jednak dokumentów potwierdzających legalność budowy zbiornika. Projekt budowlany budynku gospodarczego, zatwierdzony pozwoleniem na budowę z dnia [...] czerwca 1982 r. znak: [...] wydanym przez Naczelnika Miasta i Gminy S., zbiornika takiego nie obejmował. W związku z powyższym organ stwierdził, iż zbiornik na wody opadowe jest samowolą budowlaną i rozpoczął procedurę legalizacyjną na podstawie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. W dniu [...] sierpnia 2019 r. organ wydał postanowienie znak: [...], wstrzymujące J. S. prowadzenie robót budowlanych przy budowie zbiornika na wody opadowe oraz zobowiązujące inwestora do przedłożenia oceny technicznej wykonanych prac budowlanych. W treści postanowienia wskazał, iż przyjęta podstawa prawna legalizacji jest adekwatna do funkcji zbiornika, który nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego lecz urządzenie instalacyjne wskazane w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i jako takie nie może być kwalifikowane na podstawie art. 48 lub 49b obowiązującej ustawy Prawo budowlane. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeanalizowaniu zażalenia M. B. i K. K., postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Bk 793/19, oddalił zaś skargę M. B. i K. K. na ww. postanowienie organu Ii instancji. W międzyczasie, w dniu [...] października 2019 r. do PINB w S. wpłynęła inwentaryzacja budowlana wraz z oceną techniczną robót budowlanych wykonanych przy budowie zbiornika na wody opadowe wraz z instalacją kanalizacji deszczowej na dz. nr ew. gr. [...] i [...], autorstwa W. M., posiadającego uprawnienia budowlane. Z przedłożonego opracowania wynikało, iż zbiornik nadaje się do dalszego użytkowania. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] października 2019 r. PINB w S. odmówił nakazania J. S. wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych przy budowie zbiornika na wody opadowe wybudowanego na dz. nr ew. gr. [...] w S., zatwierdzając tym samym jego stan prawny. Odwołanie od tej decyzji złożyła K. K. Strona nie zgodziła się z przyjętą kwalifikacją obiektu jako zbiornika na wody opadowe, czyli urządzenia instalacyjnego, zamiast szamba - tzn. obiektu budowlanego oraz z przyjętą w konsekwencji procedurą legalizacyjną. Ponadto poddała w wątpliwość ustalenia przedłożonej inwentaryzacji wraz z oceną techniczną przedmiotu postępowania. W zaskarżonej aktualnie do Sądu decyzji organ nadzoru budowlanego II instancji wskazał, że zgodnie z oświadczeniem inwestora J. S., potwierdzonym przez stronę postępowania – Z. G., około roku 1984, na terenie obecnej dz. nr ew. gr. [...] powstał zbiornik szczelny na nieczystości ciekłe obsługujący budynek gospodarczy. Budowa zbiornika nie została objęta żadnym pozwoleniem na budowę, ani zgłoszeniem w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Urządzenie budowlane funkcjonowało zgodnie z przeznaczeniem do 2017 r. Natomiast w 2019 r. zostało zaadoptowane na zbiornik do gromadzenia wody opadowej, odprowadzanej z dwóch budynków mieszkalnych znajdujących się na dz. nr ew. gr. [...] oraz [...]. Zmiany sposobu użytkowania zbiornika inwestor również nie zgłosił do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zatem powstała samowola budowlana, wymagająca uregulowania stanu prawnego. PWINB wskazał, że w przypadku, gdyby zbiornik na wody opadowe stanowił samodzielny obiekt budowlany, jako podstawę legalizacji należałoby przyjąć art. 48 lub 49b obowiązującej ustawy Prawo budowlane. W związku jednak z faktem, iż stanowi on budowlane urządzenie instalacyjne w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, procedurę legalizacyjną należało przeprowadzić w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego, co też zainicjował PINB w S.. PWINB wyjaśnił, że zbiornik zlokalizowany na dz. nr ew. gr. [...] jest w świetle art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego urządzeniem technicznym związanym - w tym przypadku - z budynkami mieszalnymi i nie można go traktować jako samodzielnego obiektu budowlanego z wszelkimi konsekwencjami wynikającymi z literalnego brzmienia przepisów. Z definicji urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) jednoznacznie wynika, że budowa urządzeń budowlanych bez powiązania ich z konkretnym obiektem budowlanym (budynek, budowla) nie ma racji bytu. Urządzenia budowane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego zawsze spełniają określoną rolę służebną w stosunku do obiektu budowlanego z którym są związane. Zatem legalizacja takiego urządzenia budowlanego, powstałego pod rządami starego Prawa budowlanego, nie może być przeprowadzona w oparciu o art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., albowiem nie stanowi on samodzielnego obiektu budowlanego. Z uwagi na powyższe jego legalizacji nie można również przeprowadzić na podstawie art. 48 lub 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a jedynie w oparciu o przepisy art. 50-51 tej ustawy. W odniesieniu natomiast do zarzutów dotyczących przedłożonej inwentaryzacji budowlanej wraz z ocen techniczną robót budowlanych wykonanych przy budowie zbiornika na wody opadowe, organ odwoławczy wskazał, iż obowiązek jej wykonania został nałożony na inwestora zgodnie z przepisem art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Nie ma podstawy prawnej, aby przedmiotowa inwentaryzacja była wykonana przez biegłego powołanego przez organ nadzoru budowlanego. Nie ma też podstaw, aby podważać ustalenia i wnioski zawarte w przedłożonym opracowaniu, albowiem zostało ono wykonane przez osobę uprawnioną. Mając to na uwadze PWINB stwierdził, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2019 r. została wydana prawidłowo. Skargę na decyzję PWINB wniosła do sądu administracyjnego K. K. Działający w jej imieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie: - art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotowe postępowanie powinno zostać zakwalifikowane jako postępowanie legalizacyjne, nie zaś jako postępowanie naprawcze określone w art. 50-61 Prawa budowlanego; - art. 37 i nast. ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 103 aktualnie obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotowe postępowanie dotyczy obiektu budowlanego - zbiornika na nieczystości tzw. "szambo", wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej w 1984 r., a zatem podlegającego postępowaniu legalizacyjnemu na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. Prawa budowlanego z 1974 r. - § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez pomięcie okoliczności niewłaściwego umiejscowienia włazu zbiornika bezodpływowego w myśl obecnie obowiązujących przepisów budowalnych w zbyt bliskiej odległości od gruntu sąsiedniego; - art. 83 ust. 1 Prawa budowalnego, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania, a w konsekwencji nieustalenie czy budowa obiektu w postaci zbiornika na nieczystości wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, czy też dokonania jej zgłoszenia w dacie realizacji (czy obiekt ten stanowił obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy, czy też urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy), terminu realizacji samowoli budowlanej, daty zakończenia procesu inwestycyjnego, co skutkowało bezpodstawnym prowadzeniem postępowania naprawczego; - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 K.p.a., przez brak podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności, poprzez brak ustalenia charakteru i bytu prawnego spornego zbiornika (a przez to błędne zakwalifikowanie spornej inwestycji jako zbiornika na wody opadowe, podczas gdy w sprawie bezspornie ustalono, że w dacie realizacji inwestycji był to zbiornik na nieczystości ciekłe, tzw. szambo, jak też nieustalenie, czy zbiornik ten powstał wraz z budynkiem, do którego w chwili obecnej jest przyłączony, czy też nie) , co spowodowało załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu obywatela; - art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, tj. przez brak jakichkolwiek ustaleń i czynności wyjaśniających charakter spornej inwestycji w dacie jej realizacji, w tym rzeczywistej funkcji zbiornika oraz niewskazanie przyczyn zastosowania regulacji ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., podczas, gdy w sprawie bezsprzecznie ustalono, że sporny zbiornik na nieczystości został posadowiony w okresie przed wejściem w życie tej ustawy, czym naruszono zasadę zaufania obywatela do władzy publicznej; - art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie okoliczności podnoszonych przez skarżącą w zakresie konieczności kontroli przedłożonej przez J. S. inwentaryzacji wraz z oceną techniczną spornego obiektu, z uwagi na nieprzeprowadzenie jakichkolwiek oględzin i oparcie w/w opinii na wyjaśnieniach oraz dokumentacji dostarczonej przez inwestora; - art. 7 w zw. z art 86 i w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., przez nieprzesłuchanie w charakterze strony M. B. i K. K. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w sprawie tej wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności uzasadniające wszczęcie i zakończenie trybu naprawczego, przeprowadzonego w oparciu o przepisy art. 50-51 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.). Organy ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że pierwotnie sporny zbiornik był zbiornikiem na nieczystości. Ustalono ponadto, że zbiornik ten powstał wraz z budynkiem, do którego w chwili obecnej jest przyłączony (oświadczenie p. J. S. do protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2019 r., oświadczenie Z. G. do protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2019 r., który wskazał, że zbiornik był wykonany 34 lata temu). Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie zakwestionowała powyższego. Ponadto ustalono, że obecnie zmienił się charakter tego zbiornika - zbiornik na wody opadowe. Na uwzględnienie nie zasługiwał zatem zarzut braku ustalenia charakteru i bytu prawnego spornego zbiornika. Nie doszło do błędnej kwalifikacji spornej inwestycji jako zbiornika na wody opadowe. Z przeprowadzonej kontroli i oględzin wynika, że na działce inwestora wybudowany jest zbiornik z kręgów betonowych o podanych szczegółowo wymiarach. W dniu oględzin zbiornik wypełniony był wiodą (0,30m). Stwierdzono, że zbiornik posiada betonowe dno, a wody są w nim gromadzone i nie są odprowadzana bezpośrednio do gruntu. Do zbiornika doprowadzona jest rura PCV o średnicy 150 mm, która wprowadza wody opadowe z dwóch budynków mieszkalnych. Do zbiornika doprowadzona jest również druga rura PCV o średnicy 100 mm z budynku mieszkalnego, jednak jest ona zaślepiona w piwnicy budynku i nie podłączona do jakiejkolwiek instalacji oraz dodatkowo zatkana w zbiorniku. Pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, tj. przez brak jakichkolwiek ustaleń i czynności wyjaśniających charakter spornej inwestycji w dacie jej realizacji, w tym rzeczywistej funkcji zbiornika oraz niewskazanie przyczyn zastosowania regulacji ustawy Prawo budowlane z 1994 r., podczas, gdy w sprawie bezsprzecznie ustalono, że sporny zbiornik na nieczystości został posadowiony w okresie przed wejściem w życie tej ustawy, czym naruszono zasadę zaufania obywatela do władzy publicznej. Wbrew treści tego zarzutu i argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi organy ustaliły charakter spornej inwestycji w dacie jej realizacji (zbiornik na nieczystości) oraz obecne jego przeznaczenie. Organ II instancji jednoznacznie przy tym wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sprawie znajdują zastosowanie regulacje ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Nie można również się zgodzić ze skarżącą, że w sprawie doszło do naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 37 i nast. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 aktualnie obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r., przez ich niezastosowanie. Orzekający w tej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 793/19. Wyrok ten dotyczył kontroli legalności pierwszego etapu postępowania naprawczego wdrożonego w tej sprawie, tzn. postanowienia wstrzymującego inwestorowi prowadzenie robót budowalnych i zobowiązujące do opracowania i przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną robót przy budowie przedmiotowego zbiornika. W wyroku tym WSA ocenił charakter spornego zbiornika i zaakceptował stanowisko organów, że nie stanowi on obiektu budowlanego. Zbiornik ten najpierw integralnie związany był z budynkiem na działce nr [...] i służył jako zbiornik na nieczystości, a aktualnie integralnie jest związany z budynkami mieszkalnymi na działkach nr [...] oraz [...] i służy jako zbiornik na wodę opadową. Nie istniał samoistnie, a od samego początku połączony był z budynkami. Dlatego też Sąd podzielił stanowisko organów, że zbiornik stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowalne, zgodnie z którym, pod pojęciem urządzenia budowlanego należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, tak jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Kontynuując swój wywód Sąd stwierdził, że zakwalifikowanie zbiornika jako urządzenia budowlanego musiało zatem skutkować zastosowaniem postępowania naprawczego z art. 50-51 ustawy. Tryb legalizacyjny z art. 48 ustawy dotyczy bowiem budowy obiektów budowlanych. Na ocenę charakteru zbiornika nie mogła mieć wpływu okoliczność, że powstał on w latach w latach 80-tych XX wieku i pierwotnie pełnił funkcję zbiornika na nieczystości. Powyższe nie oznacza, że w opisanej sytuacji powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w tym art. 37 ówcześnie obowiązującej ustawy. Zgodnie z przepisem art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis art. 103 ust. 2 stanowi natomiast, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. ma zastosowanie do obiektów budowlanych powstałych bez wymaganego pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 tej ustawy, których budowę zakończono przed dniem 1 stycznia 1995 r., lub w stosunku do których przed 1 stycznia 1995 r. wszczęto postępowanie administracyjne, lecz go do tego dnia nie zakończono (np. wyrok z dnia 16 października 2019 r. sygn. II OSK 2914/17, niepublikowany). Zbiornik, o którym mowa nie stanowił obiektu budowlanego, tylko urządzenie budowlane, zatem nie mógł by wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Dlatego zastosowanie znalazł tryb naprawczy uregulowany w art. 50-51 ustawy a nie tryb legalizacyjny z art. 48 ustawy. W postępowaniu naprawczym uregulowanym w art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane organy zawsze stosują aktualnie obowiązujące przepisy do aktualnego stanu faktycznego sprawy. Wyjątek przewidziany w przepisie art. 103 ust. 2 ustawy odnosi się do trybu uregulowanego w art. 48 ustawy (vide również przywołany wyrok w sprawie II SA/Bk 793/19). Sąd nie kwestionuje poglądu przytoczonego w skardze, a wyrażonego w orzecznictwie WSA w Białymstoku m.in. w wyroku z dnia 6 marca 2018 r. sygn. II SA/Bk 884/17, że zbiorniki na nieczystości stanowią urządzenia budowlane, służące budynkom, ale tak je należy kwalifikować, gdy budowane są jednocześnie z budynkiem, któremu mają służyć. Jeśli zaś są wybudowane po wzniesieniu budynku lub wyłącznie samodzielnie, na nieruchomości bez budynku mieszkalnego, są samodzielnym urządzeniem stanowiącym obiekt budowlany. Jeśli zbiorniki na nieczystości zostały wykonane jednocześnie z budynkiem, stanowią jego część składową i nie wymagają odrębnego pozwolenia na budowę. Uzyskane pozwolenie na budowę budynku obejmuje bowiem także urządzenie służące użytkowaniu budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. W kontrolowanym przypadku organy ustaliły, co już wyżej podkreślono, że sporny zbiornik powstał wraz z budynkiem, do którego w chwili obecnej jest przyłączony, a skarżąca ustaleń tych skutecznie nie podważyła. Nie ma zatem podstaw, aby zakwalifikować przedmiotowy zbiornik jako obiekt budowlany. Pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Przepis ten odnosi się do odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych m.in. od granicy działki sąsiedniej. Nie ulega wątpliwości, że odległość krawędzi włazu żeliwnego zbiornika od granicy z działką skarżącej wynosi - 0,62 m (pomiar w dniu kontroli – 3 lipca 2019 r.). Niemniej jednak zbiornik będący przedmiotem sprawy nie jest aktualnie zbiornikiem o jakim mowa w § 36 rozporządzenia, tylko zbiornikiem na wody opadowe. Do takich zbiorników wskazany przez stronę przepis nie ma zastosowania. Odnośnie oceny technicznej robót Sąd zauważa, że został ona sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe i wynika z niej, że stan techniczny zbiornika na wody opadowe wraz z instalacją kanalizacji deszczowej jest dobry i nie stwierdzono jego nieszczelności. Według specjalisty, zbiornik nadaje się do dalszego użytkowania. Nie było podstaw do zakwestionowania owej oceny technicznej, ani przez wyspecjalizowane organy nadzoru budowlanego, ani przez Sąd. Skarżąca nie zgłosiła udokumentowanych zastrzeżeń, podważających skutecznie ustalenia i wnioski tej ekspertyzy. W takim stanie sprawy organ nadzoru budowlanego nie miał obowiązku dopuszczenia dodatkowych dowodów, w tym opinii biegłego celem wyjaśniania subiektywnych wątpliwości skarżącej. Organy administracji oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i na tej podstawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, wyjaśniając wszystkie istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, w stopniu wystarczającym do zastosowania właściwej normy prawa materialnego, zasadnie kończąc postępowanie naprawcze decyzją odmawiającą nałożenia obowiązków określonych w art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Organy prawidłowo bowiem ustaliły, że przedmiotowy zbiornik nie stanowił obiektu budowalnego, tylko urządzenie budowlane w myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, ustalenia faktyczne prowadzą zaś do wniosku, że wykonane przez inwestora roboty budowalne przy budowie zbiornika na wody opadowe nie wymagają dostosowania do stanu zgodnego z prawem, gdyż w świetle przedłożonej oceny technicznej odpowiadają prawu. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut nieprzesłuchania skarżącej w charakterze strony. Z akt sprawy nie wynika, aby pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Tylko zaś w takim przypadku, po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku, organ może przesłuchać stronę (art. 86 K.p.a.). Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 ustawy, który stanowi przepis kompetencyjny regulujący właściwość organów nadzoru budowalnego w ściśle określonych sprawach. Niewątpliwie do kompetencji takich organów należą sprawy prowadzone w trybie postępowania naprawczego uregulowanego w art. 50-51 ustaw Prawo budowlane. Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).