II SA/Bk 1542/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. J. K. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 10 lipca 2025 r. nr WOP.7721.41.2025.TN w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązków nałożonych decyzją w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 10 lipca 2025 r., nr WOP.7721.41.2025.TN, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej: "PWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku (dalej: "PINB") z 16 kwietnia 2025 r., nr NB.I.5161.3.2016.MK, na mocy której PINB stwierdził wykonanie obowiązków nałożonych decyzją z dnia 11 czerwca 2024 r., nr NB.I.5161.3.2016.MK, w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-biurowego, wiążącej się z przebudową tego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę, zlokalizowanego na działkach nr ew. gr. [...], [...]/4, [...]/7 oraz [...]/8 przy ul. H. w Białymstoku. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 15 stycznia 2016 r. M. J. K. (dalej: "Skarżąca") zwróciła się do PINB o przeprowadzenie kontroli legalności funkcjonowania klubu fitness, zlokalizowanego w budynku przy ul. H. w Białymstoku, wskazując, że decyzją z 14 stycznia 2004 r. (nr PZ.II.P/73331/165-1/03/04) wydano warunki zabudowy ww. terenu dla budynku usługowo-biurowego z usługami w zakresie szycia bielizny damskiej z zastrzeżeniem, że uciążliwość związana z lokalizacją i funkcjonowaniem inwestycji nie może przekraczać granic terenu objętego wnioskiem. Podała, że w ww. budynku po przeprowadzonym remoncie doszło do zmiany formy prowadzonej działalności gospodarczej na klub fitness, którego działalność jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Kawaleryjskie w Białymstoku (rejon ulic: Krętej, Pułaskiego i Horodniańskiej), przyjętym na mocy uchwały Rady Miejskiej w Białymstoku z dnia 26 września 2005 r. nr XLVII/554/05 (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 227, poz. 2538), który przedmiotowy teren przeznacza pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi nieuciążliwe. Powołała się przy tym na § 8 ust. 1 planu miejscowego, który zakazuje realizacji obiektów uciążliwych, mogących powodować stałe bądź okresowe uciążliwości m.in. dla życia mieszkańców lub kolidujących z funkcją mieszkaniową i pogarszających warunki zamieszkania w zakresie zwiększonego hałasu. W uzupełnieniu ww. wniosku, pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. skarżąca zwróciła się do PINB o przeprowadzenie pomiaru drgań, które odczuwane są w domu skarżącej zlokalizowanym na posesji położonej przy ul. H. w Białymstoku oraz o weryfikację instalacji wentylacji mechanicznej, która powoduje nieustanny hałas. W następstwie rozpoznania powyższego wniosku, PINB decyzją z 1 sierpnia 2016 r. umorzył na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany użytkowania przedmiotowego budynku, z uwagi na brak zaistnienia przesłanek umożliwiających stwierdzenie, że doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu w myśl art. 71 P.b. Rozstrzygnięcie to uargumentował tym, że nie stwierdzono zmiany wielkości i układu obciążeń, bowiem wykonana przebudowa pomieszczeń polegała jedynie na przesunięciu drzwi wejściowych w przedsionku, rozbiórce części ścianek działowych i ustawieniu urządzeń siłowych na parterze budynku, bez ingerencji w elementy konstrukcyjne budynku. Z kolei decyzją z dnia 26 sierpnia 2016 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., PINB odmówił nałożenia na A. spółki z o.o. obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia pomieszczeń w przedmiotowym budynku do stanu zgodnego z prawem. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od decyzji PINB z 1 sierpnia 2016 r. PWINB decyzją z 21 września 2016 r., nr WOP.7721.140.2016.TN, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia organu I instancji. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 720/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił ww. decyzję PWINB oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z 1 sierpnia 2016 r., a także decyzję PINB z 26 sierpnia 2016 r. oraz postanowienie PINB z 11 lipca 2016 r. – z uwagi na uchybienia natury procesowej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71 i 71a P.b., mającego wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu sąd wskazał, że postępowanie legalizacyjne powinno było być prowadzone w sprawie w trybie art. 50 i 51 P.b., a nie na podstawie art. 71a P.b., a tym bardziej art. 71 P.b., błędnie wskazanego w decyzji PINB z dnia 1 sierpnia 2016 r., bowiem dyspozycją tych przepisów może być objęta tylko taka zmiana sposobu użytkowania, która wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, a nie pozwolenia na budowę czy też przebudowę. Oceniając tryb postępowania zastosowany w sprawie (zakończony wydaniem dwóch odrębnych decyzji: z 1 sierpnia 2016 r. o umorzeniu postępowania w zakresie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-biurowego i z 26 sierpnia 2016 r. o odmowie nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b.), sąd wskazał, że byłby on do przyjęcia tylko wówczas, gdyby zakres robót wykonanych w budynku nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę - wówczas decyzja legalizująca roboty budowlane powinna być wydana z datą wcześniejszą niż decyzja dotyczącą zmiany sposobu użytkowania budynku, zaś w sprawie postąpiono odwrotnie. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne powinno być przeprowadzone od początku kompleksowo, w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku wraz z jego samowolną przebudową, stosownie do art. 71 ust. 6 P.b., jeśli wskazane w tym przepisie formalności nie zostały dopełnione, organ winien przeprowadzić postępowanie w oparciu o art. 51 P.b. - zważywszy, że roboty już zostały wykonane, w którym rozważy, jakie obowiązki należy nałożyć postanowieniem na inwestora oraz dokona ustaleń w zakresie zgodność inwestycji z planem miejscowym. Sąd wskazał przy tym, że organ planistyczny uchylił się w niniejszej sprawie od zajęcia stanowiska, czy klub fitness przy ul. H. w Białymstoku stanowi działalność uciążliwą z powodu przekraczania dopuszczalnego poziomu hałasu. Jednocześnie wskazano na konieczność zwrócenia się do organu planistycznego o dokonanie wykładni zapisów miejscowego planu obowiązującego na tym terenie (wykładni autentycznej). Wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 927/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną PWINB od ww. wyroku, podzielając stanowisko WSA w Białymstoku, że w sytuacji wykonania robót budowlanych, związanych ze zmianą użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia na budowę, legalizacja samowoli budowlanej następuje w trybie tzw. postępowania naprawczego przewidzianego w art. 50 i art. 51 P.b. i nie ma możliwości przeprowadzenia wtedy legalizacji wyłącznie samowolnej zamiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części na podstawie art. 71a P.b. Po zwrocie akt z NSA do PINB organ podjął czynności procesowe w sprawie, m.in. w dniu 20 sierpnia 2019 r. PINB zwrócił się do Departamentu Urbanistyki Urzędu Miejskiego w Białymstoku o ponowne zajęcie stanowiska w zakresie zgodności klubu fitness przy ul. H. w Białymstoku z planem zagospodarowania przestrzennego, powołując się na zalecenia zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku NSA. W międzyczasie postępowanie zostało zawieszone z uwagi na toczącą się sprawę cywilną o naruszenie dóbr osobistych, jednakże postanowienia w tym zakresie zostały uchylone wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 344/20. Ponadto w dniu 27 stycznia 2021 r. zmienił się właściciel przedmiotowego klubu fitness – nabywcą został D. W. S. i D. S. PINB decyzją z 15 marca 2021 r., nr NB.I.5161.3.2016, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. nakazał doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu poprzedniego, tj. budynku usługowo – biurowego. Ustalono, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku wraz z przebudową, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Decyzja powyższa została uchylona przez PWINB w dniu 27 maja 2021 r., nr WOP.7721.34.2021.TN. Rozstrzygając ponownie, organ I instancji decyzją z 21 czerwca 2021 r., znak: NB.I.5161.3.2016.HD, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nakazującą doprowadzenie przedmiotowego budynku użytkowanego obecnie jako klub fitness do stanu poprzedniego. Decyzją PWINB z 10 listopada 2021 r., znak: WOP.7721.92.2021.TN, uchylono ww. decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W decyzji tej wskazano na konieczność wykonania wytycznych zawartych w wyroku NSA, a także nakazano zbadanie, czy nie mamy do czynienia z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego (już po jego przebudowie i rozbudowie), ze wskazaniem, że w art. 36a ust. 5 pkt 4 P.b. jako istotne odstępstwa wskazuję się także zmianę sposobu użytkowania, a w takich okolicznościach należy rozważyć możliwość zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. tj. przedłożenia projektu zamiennego. Następnie PINB postanowieniem z 10 stycznia 2022 r., nr NB.I.5161.3.2016.HD, w trybie art. 71a ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 P.b. wstrzymał użytkowanie przedmiotowego budynku oraz nałożył na właścicieli nieruchomości obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów. W postanowieniu tym organ I Instancji uznał, że roboty budowlanego dokonane w sprawie nie wymagały pozwolenia na budowę, bo nie zmieniły się charakterystyczne parametry obiektu budowlanego oraz nie ingerowały w jego elementy konstrukcyjne, a zatem podlegały zgłoszeniu zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a P.b. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 71a ust 4 P.b., PINB nakazał właścicielom nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, użytkowanego obecnie jako klub fitness - Centrum Odchudzania i Fitnessu Pan & Pani Fit, poprzez zaprzestanie prowadzenia klubu fitness - Centrum Odchudzania i Fitnessu Pan & Pani Fit i przywrócenie funkcji pomieszczeń, zgodnej z dokumentacją budowlaną zatwierdzoną w ww. decyzjach administracyjnych. Decyzja organu została uchylona w całości decyzją PWNIB z 7 kwietnia 2022 r., znak: WOP.7721.65.2022.TN, z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia w organie pierwszej instancji, z taką samą argumentacją jak poprzednio. Kolejnym postanowieniem PINB z 27 października 2022 r., nr NB.I.5161.3.2016.MK, organ w trybie art. 71a ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 P.b. wstrzymał użytkowanie przedmiotowego budynku oraz nałożył na właścicieli nieruchomości obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów Następnie PINB decyzją z 15 marca 2023 r., nr NB.I.5161.3.2016.HD, nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, orzekając w trybie art. 71a ust. 4 P.b. Organ podkreślił m.in., że w aktualnym stanie prawnym wykonanie w istniejącym budynku wszelkiego rodzaju instalacji, z wyjątkiem instalacji gazowej, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, w drodze decyzji, ani też nie wymaga dokonania zgłoszenia robót budowlanych organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. d ustawy Prawo budowlane). Z tego powodu odnosząc się do związania wyrokami sądów zapadłymi w sprawie niniejszej, na podstawie art. 153 p.p.s.a. organ I instancji uznał, że straciły one moc, albowiem przepisy prawne uległy zmianie i na wykonane roboty budowlane polegające na przebudowie bez ingerencji w przegrody zewnętrzne budynku i w jego elementy konstrukcyjne, aktualnie w dacie orzekania nie podlegają procedurze naprawczej w oparciu o przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane, jako niewymagające pozwolenia na budowę. Tym samym w niniejszej sprawie nie są spełnione przesłanki określone w art. 71 ust. 6 pkt 1 P.b. W związku z powyższym, postanowieniem z 27 października 2022 r., znak: NB.I.5161.3.2016.MK, PINB na podstawie art. 71a ustawy Prawo budowlane wstrzymał użytkowanie przedmiotowego budynku oraz nałożył na właścicieli budynku obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2023 r. dokumentów wymienionych w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W dniu 31 stycznia 2023 r. właściciele nieruchomości przy ul. H. w Białymstoku doręczyli do organu dokumentację w nawiązaniu do ww. postanowienia z 27 października 2022 r., znak: NB.1.5161.3.2016.MK. W związku z powyższym, na podstawie art. 71a ust. 4 P.b. PINB nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Decyzją z 30 maja 2023 r., nr WOP.7721.66.2023.TN, PWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że do doszło zmiany sposobu użytkowania, ale zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że obiekt został zrealizowany z nieistotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z 1 czerwca 2007 r., znak A.I.7353/247/07, udzielającej A. sp. z o.o. z siedzibą w Białymstoku pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku szwalni. Stosowane w niniejszej sprawie przepisy prawa nie uległy zmianie, jednakże organ I instancji obecnie przyjął odmienny stan faktyczny, niż ustalony był w czasie wydawania powyższych wyroków, stwierdzając inaczej niż w pierwotnie prowadzonym postępowaniu, że roboty budowlane wykonane w celu adaptacji budynku do nowej funkcji nie wymagały pozwolenia na budowę, co uniemożliwia zastosowanie wskazanej przez Sądy procedury określonej w przepisach art. 50 i 51 P.b., a należało zastosować procedurę określoną w przepisie art. 71a P.b. Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazano, że zastosowanie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego w niniejszej sprawie nie było możliwe, albowiem nastąpiła zmiana stanu faktycznego, polegająca na zmianie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych jako niewymagających pozwolenia na budowę. Wyrokiem z 14 listopada 2023 r., sygn. akt lI SA/Bk 574/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję PWINB z 30 maja 2023 r., nr WOP.7721.66.2023.TN i poprzedzającą jej wydanie decyzję PINB z 15 marca 2023 r., nr NB.I.5161.3.2016.HD, a także postanowienie PINB z 27 października 2022 r., nr NB.I.5161.3.2016.MK. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 71a ust. 1 i ust. 4 P.b. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. – w zakresie poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych dla ustalenia, w jakim trybie powinno zostać przeprowadzone postępowanie naprawcze, dotyczące przeprowadzonych robót budowlanych i wynikającej z nich samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. Sąd zaznaczył – a czego nie dostrzegły organy – że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków. Organy nie poddały pod rozwagę powyższej okoliczności, powołując się na art. 29 ust. 4 pkt 1 lit a P.b. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji i uznając, że przebudowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Tym samym w sprawie mimo, że określono stan faktyczny (wykonanie przebudowy w 2016 r.), do tego stanu faktycznego nie przypisano prawidłowo stanu prawnego z dnia wykonania robót budowlanych, co jest kluczowe przy ocenie, czy mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Przede wszystkim sąd przesądził, że w przedmiotowej sprawie wymagane było pozwolenie na budowę. Wywiódł, że w sprawie właściwy jest tryb z art. 51 ust. 1 P.b., a nie art. 71a P.b. Ponownie prowadząc postępowanie PINB decyzją z 11 czerwca 2024 r., nr NB.i.5161.3.2016.MK, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał D. i D. S. wykonanie w terminie do 31 października 2024 r. obowiązku sporządzenia i przedłożenia dokumentacji powykonawczej dokonanej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-biurowego wraz z jego przebudową na potrzeby klubu fitness, uwzględniającej wszystkie roboty budowlane wykonane w tym obiekcie, a także uwzględniającej zmieniony sposób użytkowania tego obiektu oraz wykazującej zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w zakresie przyjętych rozwiązań dotyczących zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z klubu fitness jako obiektu użyteczności publicznej przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych (sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r.), w tym osoby starsze, zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, w tym w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych w stosunku do powierzchni użytkowej handlu i usług oraz spełnienia wymagań przepisów techniczno-budowlanych i Polskich Norm, w tym w zakresie ochrony przed hałasem. Powyższa decyzja stała ostateczna w administracyjnym toku instancji, ponieważ żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania. Żądana przez organ dokumentacja została przedłożona do PINB w dniu 28 lutego 2025 r. Po dokonaniu jej oceny organ pierwszej instancji stwierdził, że jest ona kompletna. W dniu 17 marca 2025 r. na nieruchomości przy ul. H. w Białymstoku pracownicy PINB dokonali czynności kontrolnych, podczas których stwierdzono zgodność przedłożonej dokumentacji ze stanem faktycznym. W związku z powyższym opisaną na wstępie decyzją z 16 kwietnia 2025 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, PINB stwierdził wykonanie obowiązków nałożonych decyzją z 11 czerwca 2024 r. w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-biurowego, wiążącej się z przebudową tego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ I instancji wskazał m.in., że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla Kawaleryjskie w Białymstoku (rejon ulic: Krętej, Pułaskiego i Horodniańskiej), wprowadzony uchwałą Nr XLVII/554/05 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 26 września 2005 r., (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z 2005 r., Nr 227, poz. 2538). Dodał, że działki nr ew. gr. [...]/3; [...]/4; [...]/7; [...]/8 przy ul. H. w Białymstoku znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 9MW,U przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i nieuciążliwe usługi - § 24 ust. 1 uchwały. Wyjaśnił, że na potrzeby klubu fitness, zgodnie z § 13 uchwały, miejsca postojowe należy zapewnić w granicach własnej nieruchomości według wskaźnika wskazanego w ust, 3, tj. minimum 18-20 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej handlu i usług, czyli w niniejszym postępowaniu minimum 16 miejsc postojowych. Podkreślił również, że wystąpił do Departamentu Urbanistyki Urzędu Miejskiego w Białymstoku o dokonanie wykładni zapisów planu miejscowego pod kątem ustalenia czy klub fitness stanowi działalność uciążliwą. W piśmie z dnia 4 października 2019 r. organ urbanistyczny podtrzymał informacje zawarte w piśmie z 4 kwietnia 2016 r., potwierdzające zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego przy ul. H. w Białymstoku, jako klubu fitness. Organ I instancji powołał się również na wyrok tut. sądu z 14 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 574/23, i wskazał że zgodnie z tym wyrokiem kwalifikowanie klubu fitness jako usług uciążliwych i zakazanych na terenie inwestycji tak jak wymienione wprost w ww. uchwale restauracje i domy weselne - § 7 ust. 8 pkt 3 w związku z § 8 ust. 1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest zbyt daleko idące, gdyż przykładowe usługi uznane w uchwale za uciążliwe funkcjonują w odmienny od klubu fitness sposób, generujący znacznie większy stopień uciążliwości. Cytując ww. wyrok organ zaznaczył, że możliwe jest na obecnym etapie doprowadzenie aktualnego stanu do zgodności z planem miejscowym w zakresie liczby miejsc postojowych, gdyż nic nie stoi na przeszkodzie, aby inwestycja objęła również jeszcze inne nieruchomości, tu: działkę sąsiednią nr ew. gr. [...]/7 przy ul. P. w Białymstoku, której właścicielami są właściciele działek będących przedmiotem postępowania. Na ww. działce zapewnionych zostało 10 miejsc postojowych, co z 6 miejscami zlokalizowanymi na działce nr ew. gr. [...]/7 daje łącznie wymaganą liczbę 16 miejsc postojowych. Zatem istniejący w dacie orzekania stan faktyczny zależy uznać za zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 14 maja 2025 r. Skarżąca wniosła od powyższej decyzji odwołanie, w którym wskazała przede wszystkim, że klub fitness powoduje hałas, który jest uciążliwy dla jej budynku mieszkalnego znajdującego się na sąsiedniej działce. Opisaną na wstępie decyzją z 10 lipca 2025 r. PWINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja PINB z 11 czerwca 2024 r., nr NB.1.5161.3.2016.MK, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dalej organ wskazał na treść art. 51 ust. 3 pkt 1 P.b. oraz zaznaczył, że inwestorzy przedłożyli dokumentację w dniu 28 lutego 2025 r. W wyniku dokonania jej oceny PINB stwierdził, że jest ona kompletna, uwzględnia wszystkie roboty budowlane wykonane w tym obiekcie, jest zgodna z obowiązującymi przepisami oraz została sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Z dokumentacji tej wynika, że spełnione są niezbędne warunki do korzystania z klubu fitness, jako obiektu użyteczności publicznej, przez osoby niepełnosprawne oraz że spełnione są wymagania przepisów techniczno-budowlanych i Polskich Norm, w tym w zakresie ochrony przed hałasem. Dla osób niepełnosprawnych zapewniono odpowiednie stanowisko parkingowe, dojście i wejście do budynku, pomieszczenie higieniczno-sanitarne. W wyniku pomiaru emisji hałasu emitowanego przez budynek, wykonanego na granicy z działką przy ul. H. w Białymstoku, zostało wykazane, że poziom emitowanego dźwięku nie przekracza wartości dopuszczalnej. Ponadto w dniu 17 marca 2025 r. na nieruchomości przy ul. H. w Białymstoku pracownicy PINB dokonali czynności kontrolnych, podczas których stwierdzili zgodność przedłożonej dokumentacji ze stanem faktycznym. W ocenie PWINB w zaistniałej sytuacji organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy orzekł o stwierdzeniu wykonania obowiązków nałożonych decyzją z 11 czerwca 2024 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania powtórzył, że z przedłożonej przez inwestorów dokumentacji wynika, że spełnione są wymagania przepisów techniczno-budowlanych i Polskich Norm, w tym w zakresie ochrony przed hałasem. W wyniku pomiaru emisji hałasu emitowanego przez budynek, wykonanego na granicy z działką przy ul. H. w Białymstoku, zostało wykazane, że poziom emitowanego dźwięku nie przekracza wartości dopuszczalnej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organy administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Wskazała, że zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. w przypadku niewykonania nałożonego obowiązku, organ nadzoru budowlanego powinien nakazać doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Stwierdziła, że decyzja PINB z 16 kwietnia 2025 r. nie zawiera rozstrzygnięć nakazanych decyzją z 11 czerwca 2024 r. oraz nakazanych postanowieniem z 18 marca 2024 r. Niedopełnienie obowiązków w sposób określony przez organ prowadzący postępowanie jest podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazała również m.in., że nadzór budowlany nie wziął pod uwagę, że sprawa wymaga dokładnego, szczegółowego rozpatrzenia, uwzględniającego skontrolowanie warunków uciążliwych, a nie teoretycznego analizowania projektu. W ocenie Skarżącej należało dokonać m.in. pomiarów drgań i hałasu, z uwzględnieniem faktycznego sposobu użytkowania, ponieważ działalność jest prowadzona z otwieranymi oknami, a projekt, jeśli nawet spełnia wymagane Polskie Normy, to w trakcie budowania budynku, mogło dojść do niezauważalnych błędów. Również zmiany dokonywane po wybudowaniu budynku (wyburzanie ścian) mogły wpłynąć na przenoszenie drgań do środowiska. W ocenie Skarżącej dowodem tego faktu jest pomiar drgań sporządzony przez Politechnikę Krakowską (fragment załączyła do akt z pismem z dnia 15 marca 2024 r.), z którego wynika drganie odczuwalne w sypialni, czyli że projekt nie spełnia Polskich Norm i przenosi drgania do środowiska. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, o merytoryczne rozpatrzenie sprawy, o dokonanie kontroli, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Do skargi Skarżąca dołączyła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wniosek z 8 kwietnia 2024 r. (który w ocenie Skarżącej nie został uwzględniony), pismo z 25 marca 2024 r. (które w ocenie Skarżącej zostało zignorowane pomimo dowodów i faktów), a także pismo z 14 kwietnia 2025 r. (zawierające uwagi i wnioski do materiału dowodowego). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. W dniu 13 października 2025 r. do sądu wpłynęło stanowisko uczestników postępowania sądowego D. i D. S., zatytułowane "odpowiedź na skargę", w którym zawarto wniosek o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów, że przedmiotowa działalność jest nieuciążliwa. Z kolei Skarżąca wyjaśniła, że o pomiarze hałasu dowiedziała się w okresie późniejszym i nie miała możliwości brania udziału w tym pomiarze. Podała, że w jej ocenie działalność w klubie prowadzona jest w porze nocnej bez żadnego nadzoru. Złożyła do akt załącznik do protokołu w formie oświadczenia wraz z materiałem zdjęciowym oraz z tożsamymi załącznikami. Wskazała, że w sądzie cywilnym toczy się postępowanie o zakaz immisji i jest ono zawieszone do czasu zakończenia niniejszego postępowania administracyjnego. Podkreśliła, że w otoczeniu inwestycji nie ma innych sąsiadów oprócz nich. Kolejny budynek, najbliższy klubowi fitness, znajduje się w odległości około 30 metrów. Od strony tego budynku jest szatnia i portiernia, a zatem nie ma tam hałasu. Zaznaczyła, że cały hałas skupia się na ich domu. Uważa, że organ winien nakazać wykonanie jakiś specjalnych zabezpieczeń, a także, że nie powinno tam być tej działalności, bo jest ona niezgodna z planem miejscowym. Ponadto wskazała, że nie ma w pobliżu innych usług – jest komis samochodowy w odległości około 100 metrów oraz sklep Żabka w odległości około 40 metrów. Pizzeria i parkingi znajdują się jeszcze dalej, zaś paczkomat jest przy budynku siłowni od strony zachodniej. Pełnomocnik uczestników postępowania zaprzeczył, aby klub funkcjonował w porze nocnej. W jego ocenie ta sprawa ma charakter konfliktu sąsiedzkiego. Inwestor został zobowiązany do złożenia określonej dokumentacji, obowiązek ten został wykonany i z dokumentacji tej wynika zgodność spornej inwestycji z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem oceny legalności w rozpoznawanej sprawie jest decyzja PWINB utrzymująca w mocy decyzję PINB, stwierdzającą – na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 P.b. – wykonanie obowiązku, nałożonego ostateczną decyzją tego organu z 11 czerwca 2024 r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.), zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego wcześniej na podstawie ust. 1 pkt 2 tego przepisu, tj. wykonania, w zakreślonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 P.b. kończy zatem postępowanie naprawcze. Jest więc wydawana po wcześniejszym, ostatecznym przesądzeniu, jakie roboty budowlane mają być zrealizowane, aby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem. A zatem uregulowane w art. 51 Prawa budowlanego tzw. postępowanie naprawcze ma charakter dwuetapowy. W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora określone obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 P.b., po czym sprawdza, czy te obowiązki zostały wykonane i w zależności od tego wydaje odpowiednią decyzję na podstawie art. 51 ust. 3 albo art. 51 ust. 4 lub ust. 5 P.b. Na drugim etapie postępowania naprawczego organ nadzoru budowlanego jest związany wydaną przez siebie decyzją ostateczną, wobec czego jest uprawniony wyłącznie do sprawdzenia, czy nałożone na inwestora obowiązki zostały. Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w ramach drugiego z ww. etapów postępowania naprawczego. Organ zatem był zobowiązany sprawdzić wykonanie obowiązku nałożonego decyzją wydaną (na pierwszym etapie postępowania naprawczego) na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. (por. wyrok WSA w Łodzi z 18 lipca 2025 r., II SA/Łd 326/25; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podkreślić, że decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 P.b. ma charakter związany. Organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do jej podjęcia w każdym przypadku stwierdzenia wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. W realiach rozpoznawanej sprawy ostateczną i prawomocną decyzją z 11 czerwca 2024 r., nr NB.i.5161.3.2016.MK, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., organ nałożył na inwestora obowiązek wykonania w terminie do 31 października 2024 r. obowiązku sporządzenia i przedłożenia dokumentacji powykonawczej dokonanej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-biurowego wraz z jego przebudową na potrzeby klubu fitness, uwzględniającej wszystkie roboty budowlane wykonane w tym obiekcie, a także uwzględniającej zmieniony sposób użytkowania tego obiektu oraz wykazującej zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w zakresie przyjętych rozwiązań dotyczących zapewnienia niezbędnych warunków do korzystania z klubu fitness jako obiektu użyteczności publicznej przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych (sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r.), w tym osoby starsze, zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, w tym w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych w stosunku do powierzchni użytkowej handlu i usług oraz spełnienia wymagań przepisów technicznobudowlanych i Polskich Norm, w tym w zakresie ochrony przed hałasem. W ocenie Sądu wskazanie obowiązku, który wedle przywołanej decyzji został nałożony na inwestora jest jednoznaczne, nie budzi wątpliwości oraz nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. W ramach postępowania zmierzającego do sprawdzenia, czy nałożony przywołaną ostateczną i prawomocną decyzją obowiązek został wykonany, zadaniem organów administracji architektoniczno-budowalnej było zatem ustalenie, czy strona przedłożyła dokumentację powykonawczą, zawierającą wszystkie opisane powyżej elementy. Wobec stwierdzenia, że inwestor uczynił zadość ww. obowiązkowi, organ nie mógł wydać innej decyzji niż stwierdzenie prawidłowości wykonania nałożonych obowiązków. W kontekście przywoływanej decyzji z 11 czerwca 2024 r. zaakcentować należy, że ani organ, ani strona w postępowaniu zmierzającym do ustalenia, czy nałożone wcześniej obowiązki zostały wykonane, nie mogą już kwestionować zakresu tych obowiązków, jak również nie mogą domagać się nałożenia w decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 P.b. obowiązków nie przewidzianych w poprzedzającej ją decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie. Zaskarżona decyzja nie pozostawia także wątpliwości co do tego, jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Organ zasadnie ocenił, że dokumentacja powykonawcza przedłożona przez inwestora jest kompletna oraz obejmuje wszystkie wykonane prace budowlane. Została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, tj. mgr. inż. arch. W. L. (s. 28 dokumentacji powykonawczej). Dokumentacja jest zgodna z przepisami prawa, zwłaszcza normami techniczno-budowlanymi, w tym warunkami technicznymi, określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Z dokumentacji wynika, że w zakresie zmian w istniejącym zagospodarowaniu terenu w stosunku do układu pierwotnego wskazać należy, że posesja została powiększona o nieruchomość sąsiednią o nr [...]/7, której właścicielem są inwestorzy, zwiększono liczbę miejsc postojowych do 16 (co odpowiada zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), a dojście i dojazd na teren posesji odbywa się aktualnie z ul. H. i ul. P.. W tym miejscu należy podkreślić, w odniesieniu do zarzutów skarżącej, że nie ma prawnych przeszkód, aby przedmiotowa inwestycja obejmowała jeszcze ww. nieruchomość o nr [...]/7 (tak też tut. sąd w wyroku o sygn. II SA/Bk 574/25). Ponadto, co istotne, usytuowanie obiektu budowalnego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowalnych istniejących na tej i na sąsiednich nieruchomościach nie uległo zmianie i jest zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym budynku i wydanym pozwoleniem na budowę. W zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego podkreślić trzeba, że – jak wskazał autor dokumentacji powykonawczej – dotychczasowe warunki bezpieczeństwa p-poż. w istniejącym budynku oraz wykonane instalacje i inne urządzenia zapewniają bezpieczeństwo pożarowe dla nowej funkcji budynku (klubu fitness). Ponadto podjęcie tego rodzaju działalności nie zmieniło warunków powodziowych, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska oraz wielkości lub układu obciążeń (s. 28). Na s. 12-14 dokumentacji powykonawczej szczegółowo wykazano też zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Kawaleryjskie w Białymstoku (rejon ulic: Krętej, Pułaskiego i Horodniańskiej), wprowadzonego uchwałą Nr XLVII/554/05 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 26 września 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2005 r., nr 227, poz. 2538), którą to ocenę sąd w pełni podziela. Końcowo autor opracowania powykonawczego podkreślił, że wykonany zakres robót budowlanych (...) przeprowadzono zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i przyjętych technologii, a istniejące aktualnie obciążenia zmienne budynku są mniejsze od obciążeń zmiennych projektowanych dla budynku z funkcją szwalni. Mniejsze jest też obciążenie istniejących instalacji po zmianie funkcji budynku. Ponadto wskazał, że roboty budowlane zrealizowano bez ingerencji w układ konstrukcyjny budynku i bez pogorszenia jego warunków użytkowych i eksploatacyjnych. Sąd podkreśla, że z niebudzących wątpliwości ustaleń biegłego wynika, że budynek spełnia warunki niezbędne do prowadzenia w nim usług typu klub fitness. Przede wszystkim odpowiada normom przewidzianym dla obiektu użyteczności publicznej, o którym mowa w § 3 pkt 6 ww. rozporządzenia. Zapewnia też warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem tego obiektu (zob. zwłaszcza art. 5 ust. 2 pkt 4 P.b.). Przypomnieć należy, że przepis ten stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217), w tym osoby starsze. Niewątpliwie spełnione zostały, wynikające z warunków technicznych, standardy przewidziane dla osób niepełnosprawnych, zwłaszcza w § 193, § 86 oraz § 18 w.t. Autor wykazał ten fakt w sposób wyczerpujący na s. 5 i 7 oraz s. 15 i 16 dokumentacji powykonawczej. Budynek spełnia również pozostałe warunki wskazane w art. 5 ust. 1 i 2 P.b. W kontekście zarzutów Skarżącej podkreślić należy zgodność z przepisami rozporządzenia w.t. dotyczącymi ochrony przed hałasami i drganiami, zwłaszcza z § 323 – 326 w.t. Po pierwsze, z dokumentacji powykonawczej wynika, że w budynku ułożono zalecane przez biegłego maty gumowe na istniejących posadzkach dla ich ochrony i izolacji akustycznej, zwłaszcza izolacji od odgłosów powstających na skutek skakania, biegania oraz dźwięków uderzeniowych, których źródłem jest uderzanie na podłogę elementów o dużej masie. Po drugie, okna od strony wschodniej, wzdłuż granicy z działkami o nr geod. [...]/5 i [...]/9, zabudowano płytą OSB z izolacją akustyczną w celu ograniczenia poziomu emisji dźwięku użytkowego w kierunku tych działek. Po trzecie, praca istniejących urządzeń wentylacji mechanicznej i klimatyzacyjnej odbywa się z wykorzystaniem niższych parametrów (mniejszy pobór mocy, mniejszy hałas), a to z uwagi na fakt, że urządzenia te były projektowane pod zakład szwalniczy, a więc posiadają parametry i wydajność znacznie przekraczającą potrzeby klubu fitness. Zresztą, jak trafnie wskazał sąd w wyroku o sygn. II SA/Bk 574/23, nie ma podstaw, aby na obecnym etapie podważać legalność istnienia instalacji wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, czy też poziom jej hałasu, albowiem została ona potwierdzona w ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę szwalni, a także w decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie. Podkreślenia wymaga jednak przede wszystkim, że ekwiwalentny poziom emitowanego dźwięku wynosi LAeq=50,7 dB(A) i nie przekracza wartości dopuszczalnej, wynoszącej – według Polskich Norm – 55 dB (A) (zob. szczegółowy pomiar wykonany przez dr inż. J. I. na granicy działki przy ul. H., s. 7-9 analizy akustycznej). Przy czym nadmienić trzeba, że pomiar ten został wykonany jeszcze przed izolacją okien materiałem akustycznym oraz płytą OSB. Ponadto odnotować należy, że w dokumentacji powykonawczej stwierdzono, że obecna działalność obiektu nie powoduje powstawania ponadnormatywnych ilości drgań, pyłów oraz zapachów. Sąd zwraca uwagę, że dokonane przez inwestora prace dostosowawcze w zakresie ograniczenia emisji dźwięku i wibracji (montaż mat na posadce, izolacja okien) wychodzą naprzeciw oczekiwaniu Skarżącej, aby w budynku klubu fitness wykonać specjalne zabezpieczenia akustyczne. Skarżąca nie była w stanie zakwestionować powyższych ustaleń biegłych z zakresu budownictwa, zaś jej argumenty stanowią jedynie polemikę z ustaleniami osób dysponujących wiedzą specjalną i nie zostały poparte żadnym obiektywnym przeciwdowodem, mogącym podważyć opracowaną dokumentację geodezyjną. Przede wszystkim nie może nią być przedłożona opinia prywatna (k. 128 akt organu I instancji), albowiem – jak przesądził sąd w wyroku o sygn. II SA/Bk 574/23 – normy akustyczne w niej przyjęte (50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej) są niezgodne z obowiązującym miejscowym planem i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu wydanie kontrolowanej decyzji nastąpiło zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 P.b. Skoro bowiem zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy (w tym oględziny dokonane w dniu 17 marca 2025 r.) wskazywały na to, że inwestor wykonał nałożony na niego - w drodze decyzji z 11 czerwca 2024 r. - obowiązek, to tym samym organ I instancji zobligowany był wydać decyzję, o której mowa w tym przepisie, a organ odwoławczy zasadnie ją utrzymał w mocy. Skarżąca w skardze, pozostałych pismach procesowych oraz na rozprawie ponownie podniosła argumentację w zakresie uciążliwości wynikającej z sąsiedztwa klubu fitness, co zresztą czyniła już wielokrotnie w poprzednich postępowaniach (sprawa toczy się od 9 lat). Ponadto do skargi dołączyła plan miejscowy z zaznaczonymi m.in. § 8 ust. 1 oraz § 7 ust. 8, wskazując na naruszenie tych przepisów mpzp. Tymczasem podkreślić wymaga, że kwestia uciążliwości została jednoznacznie zakwestionowana przez tut. sąd w wyroku o sygn. II SA/Bk 574/23. Ponadto kwestia ta nie mogła podlegać ocenie przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę również z tego względu, że kontrolowana decyzja została wydana po wcześniejszym, ostatecznym przesądzeniu, jakie roboty budowlane mają być zrealizowane, aby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem, o czym była już mowa. W tym miejscu przytoczyć wypada fragment uzasadnienia ww. wyroku: "Sąd nie podziela także ustaleń organów co do kwalifikacji przedmiotowego obiektu – klubu fitness, jak usług uciążliwych. Podkreślić należy, że aktualnie klub pracuje jedynie do 22.00. Sąd nie kwestionuje, że organy nadzoru budowlanego mimo pozytywnego zaświadczenia organu planistycznego o zgodności z miejscowym planem, mogą samodzielnie dokonywać wykładni planu. Jednakże kwalifikowanie klubu fitness, jako usług generujących uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, analogiczne jak zakazane w planie restauracje czy domy weselne w zakresie hałasu - okrzyków, nagłośnienia, pracy wentylatorów wentylacji mechanicznej i klimatyzatorów, drgań, zwiększonego ruchu samochodowego i pieszego przez klientów klubu, w ciągu dnia jak również w porze nocnej, jest zbyt daleko idące. W ocenie Sądu prowadzenie działalności klubu fitness, jako obiektu usługowego, może powodować stałe bądź okresowe uciążliwości dla życia mieszkańców, w szczególności skarżącej, która zamieszkuje w bezpośrednim sąsiedztwie. Usługi uciążliwie zostały określone m.in. w miejscowym planie jako usługi skutkujące zwiększonym hałasem czy ruchem samochodowym, tak jak wymienione wprost w uchwale restauracje i domy weselne - § 7 ust. 8 pkt 3 w związku z § 8 ust. 1 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 8 ust. 1 uchwały rodzaje usług zakazanych zostały podane przykładowo: "(m.in. usługi pogrzebowe, restauracje, domy weselne, stacje paliw, rzemiosło produkcyjne, przemysł, hurtownie, bazy naprawcze lub budowlane)". Przykładowe usługi uznane za uciążliwie jednak funkcjonują w nieco odmienny sposób. I tak przykładowo funkcjonowanie restauracji czy domu weselnego wiąże się z głośną muzyką, dostawami towarów, obecnością osób spożywających alkohol, co również wpływa na znacznie większy stopień uciążliwości. Pozostałe usługi wskazane jako przykładowe, swoim charakterem i rozmiarem, zupełnie są nieporównywalne do klubu fitness, który aktualnie funkcjonuje jedynie do godzin wieczornych. Nadto należy wskazać, że nikt poza uczestniczką postępowania nie wskazuje na jakąkolwiek uciążliwość klubu fitness, zaś tego typu obiekty często są lokalizowane w centrum miasta, czy też w niedalekiej zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i są traktowane jako zabudowa usługowa uzupełniająca zabudowę mieszkaniową tj. służąca mieszkańcom. Ponadto naprzeciwko klubu fitness znajduje się sklep spożywczy, pizzeria, parkingi oraz paczkomat. Klub fitness znajduje się przy bardzo dużym skrzyżowania ulic, co również nie pozostaje bez wpływu na hałas i ruch pojazdów. W tym zakresie zostały przeprowadzone kontrole z Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Białymstoku w dniach 22-24.06.2016 r., które nie potwierdziły przekroczenie dopuszczalnych wielkości emisji hałasu zarówno w porze dziennej, jak i nocnej, określono je na znacznie poniżej norm określonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. 2014, poz. 112) (k. 147 akt organu I instancji). Wprawdzie uczestniczka postępowania przedłożyła opinię prywatną (k. 128 organu I instancji), która wskazuje na przekroczenie tych norm, jednakże należy zwrócić uwagę, że przedmiotowy klub fitness położony jest na terenie przeznaczonym w miejscowym planie pod zabudową mieszkaniową wielorodzinną i nieuciążliwe usługi (symbol 9MW,U k. 274 akt organu I instancji). Dopuszczalne normy zgodnie w/w rozporządzeniem zostały określone w załączniku tabeli 1 Lp.3 m.in. dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz terenów mieszkaniowo - usługowych na poziomie 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej. Przyjęcie zatem w opinii prywatnej norm na poziomie 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej, jak dla tabeli 1 Lp. 2 tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie. Inną natomiast jest kwestią, odrębnie toczące się postępowanie cywilne z wniosku uczestniczki postępowania o ochronę dóbr osobistych (aktualnie zawieszone), w którym może ona dochodzić swoich roszczeń z uwagi na immisje pośrednie." Odwołać się w tym miejscu należy również do wykładni autentycznej organu planistycznego. W piśmie z 4 października 2019 r. organ urbanistyczny podtrzymał informacje zawarte w piśmie z 4 kwietnia 2016 r., potwierdzające zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego przy ul. H. w Białymstoku, jako klubu fitness. Reasumując powyższe Sąd podkreśla, że do naruszenia określonych w planie miejscowym zakazów w odniesieniu do uciążliwości nie doszło. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca odwołując się w skardze do postanowienia z 18 marca 2024 r. (k. 1151 akt admin.) pomija fakt, że postanowienie to, wydane na podstawie art. 81c ust. 2 P.b., zostało uchylone na mocy postanowienia PWINB z 19 kwietnia 2024 r. Zostało zatem wyeliminowane z obrotu prawnego, co oznacza, że powoływanie się na nie jest bezprzedmiotowe. Obecnie obowiązująca i wiążąca jest przytaczana już ostateczna decyzja z 11 czerwca 2024 r., wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Jak już wyjaśniono, kwestionowanie przez Skarżącą ww. decyzji jest na obecnym, drugim etapie postępowania naprawczego, spóźnione. Sąd nie jest władny do jej oceny, gdyż kontroluje jedynie decyzję z 16 kwietnia 2025 r. o stwierdzeniu wykonania obowiązków. Końcowo, odnosząc się do stanowiska skarżącej, że klub fitness funkcjonuje w porze nocnej, wskazać należy, że poza oświadczeniami strony złożonymi na rozprawie brak jest jakichkolwiek dowodów w tym zakresie. Sąd może jedynie poinformować Skarżącą, że jeśli twierdzi, że właściciel (najemca) przedmiotowego budynku zakłóca ciszę nocną, to ma prawo zgłoszenia tego faktu Policji, gdyż czyn ten stanowi wykroczenie z art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń. W tym miejscu odnotować trzeba również, że w sądzie cywilnym toczy się postępowanie o zakaz immisji. Wbrew ocenie wyrażonej w skardze wydanie kwestionowanych decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ponadto, przeprowadzona przez organy ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie narusza art. 80 k.p.a. Z treści powołanego przepisu wynika przede wszystkim, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznacza on organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (zob. wyrok NSA z 27 marca 2013 r., II GSK 1940/11). Te reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie. Organ nie naruszył także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane w sposób prawidłowy. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł innych naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.