II SA/Bk 172/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w sprawie skargi M. G. z dnia [...] sierpnia 2011 r. złożonej na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] lutego 2010 r. nr [...] zaliczające S. T. do znacznego stopnia niepełnosprawności p o s t a n a w i a: odrzucić skargę , W dniu [...] lutego 2014 r. do tutejszego sądu administracyjnego wpłynęła skarga S. T. na działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w sprawie załatwienia skargi M. G. z dnia [...] sierpnia 2011 r. złożonej na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...] lutego 2010 r. nr [...] zaliczające S. T. do znacznego stopnia niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o odrzucenie skargi argumentując, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem postępowanie skargowo-wnioskowe ma odrębny charakter od postępowania administracyjnego i nie stosuje się do niego przepisów działu II k.p.a. Zatem działanie w przedmiocie załatwienia skargi dotyczącej postępowania w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności, nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stąd też badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym i może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a., tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast czynności podjętych w wyniku załatwienia skargi złożonej w toku postępowania administracyjnego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Postępowanie skargowe nie kończy się, bowiem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Istotę i charakter omawianego trybu skargowego przewidzianego w dziale VIII k.p.a. wyjaśnił NSA w postanowieniu z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97, wskazując, że zawiadomienie o sposobie załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 237 § 3 i art. 238 k.p.a. jest czynnością materialno – techniczną, od której nie wnosi się ani środka odwoławczego, ani skargi do sądu administracyjnego. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się, bowiem tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu określonemu w art. 3 § 2 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.