II SA/Bk 181/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu U. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego D. T. wykonane na zasadzie prawa pomocy. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. D. T. T. w dniu 17 września 2014 r. złożył do Starosty Powiatu B. kopie następujących dokumentów: postanowienia Sądu Powiatowego w B. z dnia 31 marca 1958 r. sygn. akt Ns [...] orzekającego o nabyciu przez zasiedzenie własności gruntów położonych we wsi H. (aktualnie H.) o pow. 16,5772 ha; postanowienia Sądu Powiatowego w B. z dnia 31 stycznia 1964 r., sygn. akt Ns. [...] w sprawie nabycia praw do spadku po M. T. oraz oświadczenia, stanowiącego załącznik do wniosku o ujawnienie w operacie ewidencji gruntów praw do spadku, obejmującego działki ewidencyjne nr [...] powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym H. Powyższe dokumenty zostały złożone w celu ich ujawnienia i aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego H., gm. S. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Starosta Powiatu B. odmówił dokonania aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego H., gm. S., polegającej na: 1) ujawnieniu jako właściciela nieruchomości M. T., na podstawie przedłożonej w dniu 17 września 2014 r., przez D. T. T. kopii odpisu postanowienia Sądu Powiatowego w B. z dnia 31 marca 1958 r., sygn. akt Ns [...] orzekającego o nabyciu przez zasiedzenie własności gruntów położonych we wsi H. (obecnie H.) o pow. 16,5772 ha; 2) ujawnieniu spadkobierców M. T. na podstawie przedłożonej przez wnioskodawcę w dniu 17 września 2014 r. kopii odpisu postanowienia Sądu Powiatowego w B. z dnia 3 stycznia 1964 r., sygn. akt Ns [...] oraz oświadczenia wnioskodawcy, stanowiącego załącznik do wniosku o ujawnienie w operacie ewidencji gruntów praw do spadku, obejmującego działki ewidencyjne nr [...] powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym H.; 3) ujawnieniu wnioskodawcy jako współwłaściciela w udziale 3/16 w działkach o nr [...] powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie H., gm. S. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał szczegółowo widniejące w rejestrze gruntów zapisy odnośnie działek wyodrębnionych pierwotnie z działki nr [...] położonej w H., będącej władnością M. T. Następnie organ stwierdził, że opisane zdarzenia prawne, spowodowały, że nie można było pozytywnie rozpatrzeć wniosków o dokonanie aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów, w tym wniosku opisanego w punkcie 2 sentencji decyzji, gdyż nie było już podmiotu ewidencyjnego, tj. M. T. Ponadto Starosta Powiatu B. podniósł, że z przeprowadzonej analizy wynika, iż zapis w operacie ewidencji gruntów i budynków obejmujących H. w zakresie stanu prawnego przedmiotowych nieruchomości jest zgodny ze stanem prawnym wynikającym z wpisów w Księgach Wieczystych: [...]. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu, nie ma możliwości ujawnienia M. T. jako właściciela nieruchomości na podstawie przedłożonej kopii odpisu postanowienia Sądu Powiatowego w B. sygn. akt. Ns [...] z dnia 31 marca 1958 r. Organ I instancji stwierdził, że skoro dotychczasowy zapis w operacie ewidencyjnym jest zgodny ze stanem prawnym przedmiotowych gruntów, ujawnionych w Księgach Wieczystych, prowadzonych w IX Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w B., to oznacza, że nie można dokonać żądanej aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu H. Starosta Powiatu B. zaznaczył również, że kwestia stanu prawnego, przedmiotowych gruntów może być dochodzona przed sądem powszechnym. Po rozpatrzeniu odwołania, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. (zwany dalej: "PWINGiK w B.") decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] utrzymał mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 2 pkt 8 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 44 i 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) Następnie organ II instancji wyjaśnił, że działka nr [...] o pow. 16,5572 ha położona w H. powstała w wyniku scalenia gruntów w 1928 r. Postanowieniem Sądu Powiatowego w B. w sprawie Ns [...] z dnia 31 marca 1958 r. M. T.nabył na własność nieruchomość oznaczoną nr [...]. W 1960 r. na podstawie przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32) założono rejestr gruntów i budynków obręb H. (obecnie H.). Przed założeniem ww. rejestru dokonano protokolarnych ustaleń w dniu 15 lipca 1958 r., z których nie wynika, aby ww. przedłożył geodecie ww. postanowienie Sądu. Z protokołu wynika natomiast, że działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] (właściciel – A. W.), nr [...] (właściciel – M. T.) oraz działkę nr [...] (właściciel Z. P.). Następnie na skutek skargi M. T. wyodrębniono z działki nr [...] działki nr [...] na rzecz D. T. T. W 1971 r. dokonano połączenia ww. działek w działkę nr [...] o pow. 2,87 ha. W 1968 r. uznano rejestr gruntów z 1960 r. za nieaktualny w związku z nieuwzględnieniem w nim powierzchni zajętej pod rowy i sporządzono nowy rejestr gruntów. W 1971 r. uznano za nieaktualny rejestr z 1968 r. W dniu 20 września 1973 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Białymstoku wydało Akty Własności Ziemi: 1) nr [...] na rzecz małżonków D. T. T. i K. T., na mocy którego stali się m.in. właścicielami działki o nr [...] o pow. 2,87 ha. Decyzją z dnia [...] marca 1989 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. zatwierdził projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...]; 2) nr [...] na rzecz małżonków S. S. i A. S., którzy z mocy prawa stali się właścicielami działki nr [...] o pow. 6,20 ha. Ww. działka powstała w wyniku połączenia działek nr [...] o pow. 1,374 ha, nr [...] o pow. 1,272 i nr [...] o pow. 3,441 ha plus powierzchnia rowów - 0,109 ha. W latach 2009 - 2012 dokonano podziału działki nr [...] na działki oznaczone numerami: [...]. W 2012 r. J. S. zbył działki oznaczone numerami: [...] na rzecz osób trzecich. Organ odwoławczy opisał też szczegółowo widniejące w rejestrze gruntów zapisy odnośnie pozostałych działek wyodrębnionych z pierwotnej działki nr [...] w latach 1968 i 1971. Mając powyższe na względzie organ II instancji stwierdził, że w wyniku postępowania uwłaszczeniowego wszystkim posiadaczom działek powstałych w wyniku parcelacji działki nr [...] nadano tytuły własności. Wskazał również, że większość posiada założone księgi wieczyste, których numery wymieniono w decyzji organu I instancji. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia. Nie godząc się z powyższą decyzją D. T. T. (zwany dalej: "skarżącym") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) obrazę prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji nieposiadającej uzasadnienia prawnego i w rzeczywistości ograniczenia tego uzasadnienia do zwrotu, że wskazane przez skarżącego naruszenia "nie znajdują uzasadnienia", bez merytorycznego ustosunkowania się i rozważenia przedstawionych przez skarżącego zarzutów; - art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i zaufania poprzez odmowę dokonania aktualizacji danych operatu ewidencji gruntów i budynków, pomimo tego, że wnioskowane dane są potwierdzone prawomocnymi i dotychczas nie zgłoszonymi orzeczeniami sądowymi, co w konsekwencji doprowadziło do przeprowadzenia postępowania w sposób sprzeczny z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, a tym spowodowało przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej; - art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, pomimo tego, że z uwagi na zawarte w niej uchybienia powinna zostać uchylona; 2) obrazę prawa materialnego: - art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 2b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez ich niezastosowanie i pomimo złożenia przez skarżącego prawidłowo sformułowanych i zasadnych wniosków o dokonanie aktualizacji w danych ewidencyjnych utrzymanie decyzji odmawiającej wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów; - § 45 i § 46 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że skarżący przedstawił prawomocne orzeczenie sądowe, które uzasadnia wprowadzenie zmian do bazy danych ewidencyjnych. Mając powyższe zarzuty na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, a także o przywrócenie w ewidencji gruntów bezpodstawnie połączonych działek o numerach: [...] oraz przywrócenie własności działek o numerach: [...] na rzecz spadkobierców po ojcu M. T. oraz o sprostowanie Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia 20 września 1973 r., na postawie którego S. i A. S. stali się właścicielami działki nr [...] utworzonej z bezpodstawnego połączenia działek o numerach: [...] i określenia działki [...] zgodnie ze stanem prawnym. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione w niej zarzuty. Podniosła, że zaskarżona decyzja została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz błędach w pracach przy operacie ewidencji gruntów polegających na bezpodstawnym utworzeniu działki nr [...] (zastosowano numer jednej z łączonych działek) z działek o nr [...]. Skarżący wskazał, że nie istnieje żadna decyzja zatwierdzająca połączenie tych działek. Powyższe bezpodstawne i błędne oznaczenie połączonych działek skutkowało, zdaniem skarżącego, wydaniem aktu własności ziemi na działkę nr [...] jaką w istocie nie była. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zarzuty i argumenty w niej podniesione nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonej decyzji. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą", celem ewidencji gruntów i budynków jest stworzenie jednolitego dla kraju i systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W myśl § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – zwanego dalej: "rozporządzeniem", do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymywanie w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Z kolei § 45 ww. rozporządzenia stanowi, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1). W tym miejscu podnieść należy, że problematyka dotycząca wprowadzania zmian w ewidencji gruntów była przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z orzeczeń tych ponad wszelką wątpliwość wynika, że zapisy w ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie techniczno – deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, iż nie kształtują nowego stanu prawnego nieruchomości, a organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii uprawnień wnioskodawcy do gruntu lub budynku. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2008 r., IV SA/Wa 94/08, Lex 477578; wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 października 2007 r., II SA/Lu 616/07, Lex 384131; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2007 r., IV SA/Wa 302/07, Lex 362485; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 1998 r., II SA 258/98, Lex 41288; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1988 r. II SA 766/98, Lex 82005). Podkreślić również należy, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonywanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym możliwe jest poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów, przy czym - jak wynika z utrwalonej już linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego - "w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych" (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., IV SA/Wa 721/06, Lex 23593; wyrok NSA z dnia 10 lutego 2003 r., II SA 1478/01 Lex 156384). Wszystkie przytoczone wyżej zasady prowadzenia i aktualizacji ewidencji gruntów i budynków należy odnieść do kontrolowanego postępowania. Koniecznie trzeba jednak podkreślić, że istotą ewidencji jest, jak sama jej nazwa wskazuje, ewidencjonowanie, czyli spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Błędnym jest zatem oczekiwanie strony skarżącej, że w ramach postępowania ewidencyjnego dojdzie do załatwienia sporu o prawo własności, o granice czy powierzchnie działek, ponieważ organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadnym jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. Stąd też wniosek skarżącego dotyczący przywrócenia w ewidencji gruntów bezpodstawnie połączonych działek: [...] oraz przywrócenie własności działek [...] na rzecz spadkobierców po zmarłym M. T. oraz o sprostowanie Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia 20 września 1973 r. okazał się bezzasadny. Kwestia stanu prawnego przedmiotowych gruntów, jak słusznie podniósł organ I instancji, może być dochodzona przed sądem powszechnym. W kontrolowanym postępowaniu organy dokonały szczegółowej analizy dokumentacji, na mocy której ujawnione zostały w ewidencji gruntów dane zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe. Na podstawie dostępnych dokumentów organy prawidłowo ustaliły i zasadnie przyjęły, że ewidencja gruntów i budynków w tym zakresie odzwierciedla aktualny stan prawny, a więc należało odmówić zmian objętych wnioskiem skarżących. Organy przede wszystkim wykazały, że z wypisów w rejestrze pomiarowo - klasyfikacyjnym, założonym w 1960 r. wynika, że w momencie zakładania operatu ewidencji gruntów M. T. nie wylegitymował się postanowieniem Sądu Powiatowego w B. sygn. akt Ns [...] z dnia 31 marca 1958 r., co potwierdza, że ww. figurował w ewidencji gruntów jako podmiot władający gruntem. Ponadto ustaliły, że w dniu 20 września 1973 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Białymstoku wydało Akty Własności Ziemi, tj.: 1) nr [...] na rzecz małżonków D. T. T. i K. T., na mocy którego stali się m.in. właścicielami działki o nr [...], 2) nr [...] na rzecz małżonków S. S. i A. S., którzy z mocy prawa stali się właścicielami działki nr [...]. Prawidłowo też ustosunkowały się do wniosku dotyczącego wykazania wnioskodawcy jako współwłaściciela działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...], wyjaśniając okoliczności i podstawę dotyczącą podziału przedmiotowej działki. Wskazały, że w dniu 26 maja 2009 r. do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B., wpłynęło zgłoszenie pracy geodezyjnej, dotyczącej podziału działki oznaczonej nr [...], z którego wynikało, ze w wyniku podziału działki numer [...] wydzielone zostały działki oznaczone numerami: [...]. Projekt podziału został zatwierdzony decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. Prawidłowo też przyjęły, że w następstwie zawarcia umów, sporządzonych w formie aktów notarialnych, na podstawie których nastąpiło przeniesienie własności kilku działek powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej numer [...] założone zostały nowe księgi wieczyste [...]. Organy ustaliły, że działka o nr [...] powstała w wyniku połączenia działek o nr: [...]. W świetle powyższych ustaleń słuszne jest stanowisko organów o odmowie dokonania aktualizacji danych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Jak zasadnie stwierdził organ I instancji, skoro nie było już podmiotu ewidencyjnego –M. T., to nie można było pozytywnie rozpatrzeć wniosku o ujawnieniu spadkobierców ww. na podstawie przedłożonej przez wnioskodawcę w dniu 17 września 2014 r. kopii odpisu postanowienia Sądu Powiatowego w B. sygn. akt Ns [...] z dnia 3 stycznia 1964 r. oraz oświadczenia wnioskodawcy, stanowiącego załącznik do wniosku o ujawnienie w operacie ewidencji gruntów praw do spadku, obejmującego działki ewidencyjne nr [...] powstałych w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym H. Ponadto zasadnie stwierdzono, że z przeprowadzonej analizy wynika, że zapis w operacie ewidencji gruntów i budynków obejmujących H. w zakresie stanu prawnego przedmiotowych nieruchomości jest zgodny ze stanem prawnym wynikającym z wpisów w Księgach Wieczystych: [...]. W związku z powyższym organy prawidłowo uznały też, że nie ma możliwości ujawnienia M. T. jako właściciela nieruchomości na podstawie przedłożonej kopii odpisu postanowienia Sądu Powiatowego w B. sygn. akt. Ns [...] z dnia 31 marca 1958 r. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 b ww. ustawy oraz z § 45 i 46 ww. rozporządzenia. Powyższego stanowiska nie podważają również dokumenty złożone przez stronę skarżącą podczas rozprawy w dniu 18 czerwca 2015 r. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Nie doszło też do naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 ww. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).