II SA/Bk 1824/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Mońkach z dnia 9 października 2020 r. nr XXVI/220/20 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Mońki i gminy Mońki, zwanego "Osiedlem Reja" oddala skargę. W dniu 9 października 2020 r. Rada Miejska w Mońkach podjęła uchwałę nr XXVI/220/20 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Mońki i gminy Mońki, zwanego "Osiedlem Reja". Skargę na powyższą uchwałę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł W. M., w której zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130; dalej: u.p.z.p.) oraz art. 7, art. 21, art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji, a także art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie jej § 16 ust. 1 i ust. 2 oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że Rada Miejska w Mońkach nie zakwalifikowała terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 2MN i 3MN jako tereny związane ze szczególnymi warunkami zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, w szczególności z uwagi na planowaną inwestycję polegającą na budowie tzw. trzeciego wiaduktu przez PKP Linie Kolejowe SA. Tymczasem jest on właścicielem działki budowlanej numer [...] przy ul. [...] w Mońkach, która jest położona na terenach oznaczonych w planie symbolami 2MN i 3MN i przez którą ma przebiegać wiadukt – obwodnica kolei państwowych. Według planu w okolicy przedmiotowej działki wyszczególnione są ulice W. i K., a w nowych planach zagospodarowania budowy i przebudowy układów drogowych wykonanych przez PKP Koleje Państwowe w Tarnowie ulic tych nie ma. W związku z tym działka ta straci na wartości, gdyż kolej wykupując działkę uiści opłatę jedynie za jej część, nie zaś za całą działkę, przez która ma przebiegać obwodnica. Dalej skarżący wyjaśnił, że tereny 2MN i 3MN nie są oznaczone w planie jako tereny związane ze szczególnymi warunkami zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu – podczas gdy wg. ww. planów wynika, że będą na nich realizowane inwestycje kolejowe. Powyższe skutkuje niezgodnością planu zagospodarowania przestrzennego z planami inwestycji kolejowej – która ma być realizowana na działce skarżącego. Powoduje to niepewność co do przeznaczenia działki, możliwości budowy na niej jakichkolwiek nieruchomości, czy ewentualnej sprzedaży działki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż argumenty skarżącego są niezasadne. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został sporządzony zgodnie z obowiązującym prawem oraz stanem faktycznym, respektując wnioski złożone na etapie sporządzania. Dodatkowo przeprowadzono obowiązkowe procedury uzgadniania i opiniowania, w tym z zarządcą krajowej infrastruktury kolejowej. Działka nr geod. [...] obręb Mońki nie sąsiaduje z terenami kolejowymi, w związku z tym nie można zakwalifikować wskazanych w skardze terenów oznaczonych symbolami 2MN i 3MN obejmujących m.in. przedmiotową działkę, jako "tereny związane ze szczególnymi warunkami zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy". Powyższe wynika z analizy stanu aktualnego nieruchomości otaczających ww. działkę oraz stanu na dzień uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Mońki i gminy Mońki, zwanego "Osiedlem Reja". Ponadto, zdaniem organu, ani na dzień uchwalenia ww. planu miejscowego, ani na dzień rozpatrywania skargi nie została wydana decyzja Wojewody Podlaskiego w sprawie lokalizacji inwestycji kolejowej dotyczącej linii E75 Białystok - Ełk na obszarze gminy Mońki. Brak tej decyzji stanowi przeszkodę do zakwalifikowania wskazanych terenów jako terenów kolejowych w planie miejscowym. Natomiast wskazanie przez skarżącego, że plan miejscowy jest niezgodny z niewydaną decyzją lokalizacyjną lub projektem nieumocowanym prawnie, jest bezzasadne, zwłaszcza że projekt, o którym mowa w skardze, datowany jest na grudzień 2021 r., podczas gdy plan miejscowy uchwalono w październiku 2020 r. Dalej organ wyjaśnił, że inwestycja kolejowa nie jest lokalizowana i realizowana na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz na podstawie "specustawy" kolejowej (ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym). W sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na rozprawie z dnia 10 lutego 2026 r. skarżący wyjaśnił, że chce, aby w planie wprowadzono ograniczenia w zabudowie jego działki nr [...], takie same jak wprowadzono dla terenów o przeznaczeniu 5MN, 6MN i 7MN, określone w § 16 ust. 1 i 2. Działka skarżącego w planie została objęta przeznaczeniem 2MN, 3MN i częściowo 5MN. Teren o przeznaczeniu 5MN znajduje się po drugiej stronie ulicy Wyspiańskiego. Na mapie dołączonej do oryginału uchwały jako załącznik "Część graficzna", nie widnieje obszar o przeznaczeniu 5MN. Nie toczy się postępowanie o zmianę planu miejscowego. Natomiast toczy się postępowanie przed Wojewodą Podlaskim w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego w postaci przebudowy linii kolejowej - składa do akt zawiadomienie z dnia 11 grudnia 2025 r. Dalej skarżący wyjaśnił, że sensem niniejszego postępowania jest to, aby zmienić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w ten sposób, aby wprowadzić w nim ograniczenia takie jak mają tereny 5MN, 6MN i 7MN i dalszym skutkiem tego żeby było to, aby pozostała część działki skarżącego nr 2 po wywłaszczeniu utraciła wartość gospodarczą, a więc wywłaszczenie będzie musiało dotyczyć całości nieruchomości skarżącego. Wyjaśnił też, że złożone przez niego do akt mapy są z 2024 r. i dotyczą wstępnych projektów podziałów działek na etapie wcześniejszych uzgodnień projektowych PKP. To nie są mapy z postępowania wszczętego dnia 11 grudnia 2025 r. Dodał nadto, że jeszcze nie wie jak ostatecznie będą wyglądały mapy przed Wojewodą. Zdaniem skarżącego, gdyby Sąd stwierdził nieważność planu w zaskarżonej części, to wtedy Rada Gminy musiałaby uchwalić zmieniony plan uwzględniający tereny 2MN i 3MN jako objęte tymi ograniczeniami. Jego zdaniem, nawet przed uchwaleniem zmiany planu w kierunku zamierzonym przez stronę skarżącą postępowanie z dnia 11 grudnia 2025 r. musiałoby uwzględniać stanowisko Sądu w tej sprawie. Na koniec skarżący złożył wyjaśnienia odnośnie mapy z karty 8 akt. Działka skarżącego nr [...] została podzielona na 3 działki o nr [...], [...] i [...]. W tej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ma być wywłaszczona działka nr [...] i [...], natomiast działka nr [...] ma pozostać nadal własnością skarżącego. Skarżący nie dostał żadnej decyzji lokalizacyjnej, również nie dostał decyzji podziałowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Mońkach z dnia 9 października 2020 r. nr XXVI/220/20 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta Mońki i gminy Mońki, zwanego "Osiedlem Reja". Została ona zaskarżona przez skarżącego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153; dalej: "u.s.g." Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego (Dz. Urz. Woj. Podl. z 14 października 2020 r. poz. 4303). Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione, gdyż zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Naruszony także został interes prawny skarżącego. Jest on bowiem właścicielem działki o nr geod. 2 położonej na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiada więc interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z uchwalonym w dniu 9 października 2020 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyżej wymieniona działka znajduje się na terenach oznaczonym symbolami 2MN i 3MN, które to tereny, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 uchwały są terenami z podstawowym przeznaczeniem po zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżący zaś upatruje naruszenia swego interesu prawnego w tym, że tereny te (w tym jego działka nr [...]) nie zostały objęte ograniczeniami wynikającymi z § 16 ust. 1 i ust. 2 uchwały. Fakt ten w ocenie skarżącego powoduje, że planowana realizacja inwestycji kolejowej obejmie jego działkę i w związku z tym poniesie on szkodę majątkową. Gdyby zaś tereny te miały ograniczenia przewidziane w § 16 ust. 1 i 2 uchwały, to zdaniem skarżącego szkód tych by on nie poniósł. Powyższe w ocenie Sądu otwiera drogę do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały i zbadania przez Sąd, czy w toku procedury planistycznej i w trakcie uchwalania planu miejscowego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Stwierdzenie powyższego nakłada zaś na Sąd obowiązek uwzględnienia skargi na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Na samym początku podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zdaniem Sądu w sprawie nie mamy do czynienia z naruszeniem właściwości organu ani też z istotnym naruszeniem trybu postępowania. Brak jest w tej mierze także jakichkolwiek zarzutów skarżącego. Nie zostały także naruszone zasady sporządzania planu, co skutkowało oddaleniem skargi. W świetle art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. gmina w ramach wykonywania władztwa planistycznego uprawniona jest do jednostronnego rozstrzygania o ustaleniu przeznaczenia terenów, rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego oraz określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów. Tego rodzaju kompetencja nie może być jednak realizowana w sposób dowolny. Przy wykonywaniu władztwa planistycznego gmina uwzględnić musi kryteria wymienione w art. 1 ust. 2, 3 i 4 u.p.z.p., wśród których wymienia się m.in. prawo własności, konieczność ważenia interesu publicznego i interesów prywatnych, czy wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Największe kontrowersje w praktyce budzi zakres dopuszczalnej ingerencji prawodawcy lokalnego w prawo własności, które z jednej strony kształtowane jest przecież ustaleniami planu miejscowego (art. 6 u.p.z.p.) z drugiej zaś podlega konstytucyjnej ochronie przed nadmiernym ograniczeniem (art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wprowadzone w ramach planu miejscowego ograniczenia prawa własności muszą być "konieczne" ze względu na wartości wyżej cenione. Organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej "proporcji" do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Konieczne jest takie "wyważenie" ww. interesów, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2478/15). W przedmiotowym planie, jak już wyżej wskazano, działka skarżącego położona jest na terenach oznaczonych symbolami 2MN i 3MN, czyli są to tereny z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Analizując zaskarżoną uchwałę stwierdzić trzeba, że przedmiotowy plan nie nakłada w stosunku do działki nr 2 w zasadzie żadnych ograniczeń w zakresie jej zabudowy, w tym tych przewidzianych w § 16 ust. 1 i ust. 2. Jak stanowi § 16 ust. 1 uchwały, na terenach objętych planem położonych w sąsiedztwie linii kolejowej zabrania się sytuowania budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywania robót ziemnych mogących zakłócać jej eksploatację lub działanie urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także mogących powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Z kolei ust. 2 tego przepisu brzmi: na terenach 5 MN, 6 MN, 7 MN należy mieć na uwadze następujące uwarunkowania, wynikające z sąsiedztwa kolei: 1) przy projektowaniu usytuowania budynków i budowli, drzew i krzewów oraz wykonywaniu robot ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, należy zachować odległości określone w przepisach art. 53 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1043); 2) prowadząc inwestycje z zakresu urządzania terenów zielonych należy uwzględnić odległości wskazane w § 1a ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1227 z późn. zm.); 3) przy wykonywaniu robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej należy uwzględnić stosowanie § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1227 z późn. zm.); 4) przy projektowaniu usytuowania budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej, obiektów rekreacyjno-sportowych oraz budynków związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży należy spełnić wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112); 5) na poszczególnych działkach budowlanych przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego położonych w pobliżu linii kolejowej zaleca się lokalizować od strony tejże linii głównie zabudowę gospodarczą i usługowo - rzemieślniczą oraz stosować zieleń izolacyjną tłumiącą hałas od linii kolejowej, zaś zabudowę mieszkaniową lokalizować po przeciwnej stronie działek. Tymczasem skarżący chce, aby ograniczenia wynikające z § 16 ust. 1 i 2 uchwały objęły jego działkę nr [...]. Aby ocenić stanowisko skarżącego trzeba dokonać analizy stanu faktycznego związanego z obowiązującą uchwałą oraz działką skarżącego nr 2. Skarżący złożył na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 r. pismo z dnia 11 grudnia 2025 r. kierowane do niego przez Wojewodę Podlaskiego. Z pisma tego wynika, że Wojewoda zawiadamia skarżącego o: 1) wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą uprzednio własność W. M., oznaczoną jako działki nr [...] o pow. 0,2485 ha oraz nr [...] o pow. 0,1018 ha, położoną w obrębie [...] Mońki, m. Mońki, objętą decyzją Wojewody Podlaskiego z dnia 13 listopada 2025 r., znak: AB-IV.747.3.4.2025.BN o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej polegającej na rozbiórce, przebudowie, rozbudowie i budowie Linii Kolejowej E75 na odcinku Białystok - Ełk (Odcinek 2: Linia Kolejowa nr 38 od km istn. 25+204 do km istn. 61+222, na działkach położonych w gminie Goniądz, Knyszyn, Krypno, Mońki oraz Grajewo, pow. moniecki oraz grajewski, woj. podlaskie) w ramach projektu pn.: "Prace na linii E75 na odcinku Białystok - Suwałki - Trakiszki (granica państwa), etap I odcinek Białystok - Ełk", oraz zatwierdzeniu podziału nieruchomości, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, 2) przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiocie określenia wartości rynkowej ww. nieruchomości w celu ustalenia odszkodowania. Z pisma wynika zatem, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wojewody Podlaskiego z dnia 13 listopada 2025 r., znak: AB-IV.747.3.4.2025.BN o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej polegającej na rozbiórce, przebudowie, rozbudowie i budowie Linii Kolejowej E75, która objęła m.in. działkę skarżącego nr 2 oraz dokonała jej podziału na działki o numerach [...], [...] i [...], a także przejęła na własność Skarbu Państwa działki nr [...] i nr [...]. Ponadto z pisma wynika, że Wojewoda wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą uprzednio własność W. M., oznaczoną jako działki nr [...] o pow. 0,2485 ha oraz nr [...] o pow. 0,1018 ha, położoną w obrębie [...] Mońki. Pośrednio z pisma wynika więc, że wydzielona działka nr [...] pozostaje nadal własnością skarżącego. Jak z tego zatem widać, intencją skarżącego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu w części dotyczącej jego działki nr [...] jest to, jak zresztą wskazał sam skarżący, aby: "gdyby Sąd stwierdził nieważność planu w zaskarżonej części, to wtedy Rada Gminy musiałaby uchwalić zmieniony plan uwzględniający tereny 2MN i 3MN jako objęte tymi ograniczeniami". Zatem skarżącemu chodzi o to, aby stwierdzić nieważność planu z 2020 r. w części dotyczącej działki nr [...] na potrzeby rozliczeń wynikłych z wywłaszczenia jego działek nr [...] i [...] (i braku wywłaszczenia działki nr [...]) w toczącym się postępowaniu o lokalizację linii kolejowej (decyzja z 2025 r.) i w postępowaniu o odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia tych działek – wszczętym także w 2025 r. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że w § 16 ust. 1 i 2 uchwały nie wprowadzono ograniczeń w zakresie ustalenia lokalizacji linii kolejowej na terenach tam wymienionych polegających na rozbiórce, przebudowie, rozbudowie i budowie Linii Kolejowej E75 tylko wprowadzono na tych terenach – ze względu na przebiegającą w pobliżu linię kolejową - ograniczenia w zakresie projektowania usytuowania budynków i budowli, prowadzenia inwestycji z zakresu urządzania terenów zielonych, przy wykonywaniu robót ziemnych, w zakresie dopuszczenia na poszczególnych działkach budowlanych usług i rzemiosła. Gdyby więc nawet w planie ograniczeniami z § 16 ust. 1 i 2 objęto działkę skarżącego nr 2, to i tak nie miałoby to wpływu na przebieg wskazanego wyżej postępowania lokalizacyjnego, gdyż toczyło się ono nie na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tylko na podstawie ustawy z dnia 28 marca 2023 r. o transporcie kolejowym ( t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1234). Zatem oba postępowania z 2025 r., tj. lokalizacyjne i w zakresie odszkodowania, pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości uchwalenia przedmiotowego planu w 2020 r. i w zakresie ewentualnego naruszenia interesu prawnego skarżącego tym planem. Przedmiotowy plan, zdaniem Sądu, w żaden sposób nie narusza lintersu prawnego skarżącego. Tereny objęte planem znajdujące się w bliższej i dalszej odległości od działki skarżącego mają w planie przeznaczenie MN – takie same jak działka skarżącego. Dodatkowo, co przyznaje sam skarżący, plan nie nakłada na jego działkę ograniczeń w zakresie zabudowy takich, jak przyjęto to dla terenów określonych w § 16 planu. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, aby przedmiotowy plan w jakikolwiek sposób naruszał i to w istotny sposób jego interes prawny. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.