II SA/Bk 195/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę W dniu [...] listopada 2017 r. J. G. złożył do Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wniosek o przyznanie pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego na zakup żywności, zakup węgla na ogrzanie domu zimą, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien, zakup ubrania i butów na zimę, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, na wykup leków z przepisanych recept, na zakup okularów i na dojazdy do lekarzy specjalistów, w tym do lekarza rodzinnego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Kierownik OPS w W. nie przyznał pomocy pieniężnej w formie zasiłku celowego na zaspokojenie potrzeb wskazanych we wniosku. Powodem odmowy był brak współdziałania z organem oraz uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w asyście Policji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J. G., decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania Kierownikowi OPS. Wskazało, że organ w dniu [...] listopada 2017 r. przeprowadzał u strony wywiad środowiskowy w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., zatem była mu znana sytuacja strony. Zdaniem SKO, niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ wydaje decyzję w przedmiocie określonych świadczeń na podstawie wywiadu środowiskowego, a następnie w innej sprawie o te same świadczenia przyjmuje, że nie było wywiadu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik OPS decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] ponownie odmówił J. G. przyznania prawa do zasiłku celowego na zakup i pokrycie potrzeb wymienionych we wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. Organ ustalił, w szczególności na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...] listopada 2017 r., sytuację materialno – bytową wnioskodawcy. Wskazał, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada lekki stopień niepełnosprawności ze wskazaniem do pracy, utrzymuje się z gospodarstwa rolnego o powierzchni 7,05 ha fizycznych, tj. 2,7475 ha przeliczeniowych. Dochód wnioskodawcy za październik 2017 r. wyniósł 660, 28 zł (dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie 791, 28 zł pomniejszony o składkę KRUS - 131 zł miesięcznie). Dochód uzyskany w październiku 2017 r. jest wyższy o kwotę 26,28 zł od kwoty kryterium dochodowego ustalonego dla osoby samotnie gospodarującej i wynoszącego 634 zł (art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769), dalej: u.p.s. Organ rozważył przyznanie wnioskodawcy specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s., jednak nie stwierdził przesłanek do jego udzielenia z uwagi na niewystąpienie nieprzewidzianych, nadzwyczajnych, wyjątkowych okoliczności. Wskazał, że obowiązkiem organu jest rozważenie każdego wniosku o pomoc społeczną i uwzględnienie potrzeb klientów i możliwości budżetowych OPS. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. G., który zarzucił naruszenie obowiązujących przepisów prawa, w tym Konstytucji RP. W jego ocenie, pracownicy OPS nękają go próbami przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w asyście Policji, podczas gdy taki wywiad może przeprowadzić dwóch pracowników socjalnych. Podkreślił, że pojęcie "współdziałania" jest zawarte w u.p.s., zaś on nigdy nie uniemożliwiał przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, natomiast nie godził się na wejście do jego domu funkcjonariusza Policji. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Wskazało, że decyzja w przedmiocie przyznania świadczenia z pomocy społecznej jest decyzją uznaniową. Dlatego nawet spełnienie przez wnioskodawcę wymogów ustawowych nie obliguje organu do udzielenia pomocy. Jej przyznanie zależy bowiem także od możliwości finansowych organu. Kolegium, identycznie jak organ pierwszej instancji, ustaliło fakt przekroczenia przez wnioskodawcę kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (o 26, 28 zł), co stanowiło przesłankę negatywną do przyznania świadczenia. Także podobnie jak organ pierwszej instancji Kolegium nie stwierdziło przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego (art. 41 u.p.s.), a to z uwagi na niewystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku, tj. sytuacji życiowej wynikającej ze zdarzenia nadzwyczajnego, niecodziennego, wykraczającego poza możliwość ludzkiej zapobiegliwości. Kolegium podkreśliło niezmienność sytuacji wnioskodawcy od lat, brak inicjatywy w zmianie tej sytuacji oraz niewykorzystywanie własnych możliwości dla jej poprawy. Zdaniem Kolegium, trudna ale niezmienna od lat sytuacja skarżącego nie może doprowadzić do uczynienia sobie przez niego z pomocy społecznej stałego źródła dochodu. Skargę na decyzję odwoławczą z dnia [...] marca 2018 r. złożył do sądu administracyjnego J. G., który ocenił decyzję jako nieuczciwą, nierzetelną, sfałszowaną, nieuwzględniającą przepisów prawa. Z obszernej treści skargi wynika, że zdaniem skarżącego: decyzja SKO jest oparta na kłamliwych informacjach, w tym na sfałszowanym wywiadzie środowiskowym, kłamliwych stwierdzeniach oraz kłamliwych notatkach służbowych pracowników OPS. Nie ujęto w tych dokumentach, zdaniem skarżącego, wszystkich okoliczności dotyczących jego warunków mieszkaniowych, tj. braku ogrzewania, spróchniałych i nieszczelnych okien, powodującej zwarcia instalacji elektrycznej. Zarzucił, że w wywiadzie środowiskowym z dnia [...] listopada 2017 r. ustalono nieprawdę odnośnie temperatury w mieszkaniu (w jego ocenie, ciepło było wynikiem dodatnich temperatur w dzień i w nocy a nie ogrzewania). Skarżący stwierdził, że sugestie pracowników OPS dotyczące sprzedaży ziemi czy podjęcia pracy są bezsensowne, niecelowe i wcale nie przyczynią się do polepszenia jego sytuacji życiowej. W odpowiedzi na zarzuty, że nie stara się poprawić swojej sytuacji życiowej wskazał, że zakupił nowe zwierzęta po to, aby móc je w przyszłości sprzedać. W jego ocenie, wpływ na jego pogarszającą się sytuację ma działanie OPS poprzez notoryczne odmawianie pomocy, w tym na wyjazd do sanatorium. Podkreślił pogarszający się stan zdrowia oraz umniejszanie znaczenia jego niepełnosprawności. Zakwestionował sposób wyliczenia dochodu. Pełnomocnik skarżącego w wypowiedzi na rozprawie oraz w piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. poparła złożoną skargę w zakresie merytorycznych zarzutów do decyzji SKO i wniosła o uchylenie decyzji obydwu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 u.p.s., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, co wyrażało się w przekroczeniu granic uznania administracyjnego; - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej; art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów publicznych; art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania; art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie zasady oficjalności; art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, bowiem "doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a." i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazała, że skarżący jest osobą przewlekle chorą, której stan zdrowia stale się pogarsza, co uniemożliwia prawidłową pracę w gospodarstwie rolnym. Pomoc, o którą wnioskował, miała być przeznaczona m.in. na rehabilitację konieczną dla poprawy stanu zdrowia, a z której nie może korzystać z uwagi na brak środków pieniężnych. Dodatkowo podniosła, że organy całkowicie pominęły konieczność ponoszenia przez skarżącego wydatków na leki oraz fakt przebywania od 2016 r. do [...] października 2017 r. na zwolnieniu lekarskim, co świadczy o tym, jak poważna i ciężka jest jego choroba. Z tych względów wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie skarżącemu zasiłku celowego niezależnie od faktu przekroczenia kryterium dochodowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, bowiem nie doszło do naruszeń prawa wskazanych w skardze, jak też sąd nie stwierdził innych naruszeń mając na uwadze uprawnienia wynikające z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). W szczególności nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów procesowych, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu, organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne sprawy w kontekście przesłanek rozstrzygnięcia o wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r. Z uzasadnień wydanych decyzji (sporządzonych zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a.) wynika sposób rozumowania organów, przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia stan faktyczny oraz zastosowanie przepisów prawa, które to działania i oceny nie budzą wątpliwości sądu. Sprawa dotyczy odmowy przyznania zasiłku celowego, w tym specjalnego zasiłku celowego. Z przepisu art. 39 u.p.s. wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Użycie terminu "może" oznacza uznaniowość (nie obowiązek) w zakresie przyznania zasiłku i konieczność ważenia interesu strony i interesu publicznego. To ważenie i ocena interesów następuje, gdy spełnione są pozostałe kryteria uzyskania świadczeń z pomocy społecznej, do których należą m.in. kryterium dochodowe, a także ubóstwo, bezdomność, bezrobocie, długotrwała lub ciężka choroba, niepełnosprawność, zdarzenia losowe czy sytuacja kryzysowa (wymienione w art. 7 – 15 u.p.s. lub inne uzasadniające przyznanie świadczenia z pomocy społecznej). Przesłanką wstępnie wykluczającą przyznanie skarżącemu w sprawie niniejszej zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s. było przekroczenie kryterium dochodowego. Tę okoliczność, w ocenie sądu, ustalono prawidłowo. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium wynoszącego dla takiej osoby 634 zł. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na źródło i tytuł ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o należności ściśle określone i wymienione w punktach 1 – 3 tego przepisu, w tym o składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (art. 8 ust. 3 pkt 2 u.p.s.). Organy prawidłowo w sprawie ustaliły, że dochód skarżącego z miesiąca października 2017 r., tj. miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, przekroczył kwotę ustawowego kryterium dochodowego przewidzianego dla osoby samotnie gospodarującej. Źródłem utrzymania skarżącego jest gospodarstwo rolne o powierzchni 2,7475 ha przeliczeniowych. W takim przypadku dochód ustala się zgodnie z art. 8 ust. 9 u.p.s. jako iloczyn ilości hektarów przeliczeniowych i normatywnej kwoty dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, wskazanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej Dz. U. poz. 1058). Obecnie kwota ta wynosi 288 złotych (§ 1 pkt 3 rozporządzenia). Po przemnożeniu ww. kwot, a następnie odjęciu składki KRUS, dochód skarżącego wyniósł w październiku 2017 r. - 660,28 zł i przekraczał kwotę kryterium ustawowego o 26,28 złotych. Odnośnie powyższego obliczenia dochodu skarżącego wskazać należy na dwie kwestie. Po pierwsze, dochody uzyskiwane z gospodarstwa rolnego nie zostały wskazane jako wykluczone z kategorii dochodów uwzględnianych do wyliczenia dochodu osoby samotnie gospodarującej (art. 8 ust. 4 u.p.s.). Po drugie, dochód z gospodarstwa rolnego wyliczany jest ryczałtowo niezależnie od faktycznego prowadzenia gospodarstwa rolnego i faktycznego uzyskiwania lub nieuzyskiwania z jego prowadzenia dochodu. Przesądzającym faktem jest tytuł prawny do gospodarstwa, co wynika z art. 8 ust. 9 u.p.s. (por. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2018 r., II SA/Bk 250/17; wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., I OSK 360/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, powoływanej dalej jako CBOSA). Oznacza to, że dla ustalenia prawa do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (kryterium dochodowe) należy przyjąć, iż każdy właściciel nieruchomości rolnej uzyskuje dochód miesięczny z 1 ha przeliczeniowego w wysokości wskazanej we właściwym rozporządzeniu określającym zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, niezależnie od tego, w jaki sposób korzysta z nieruchomości lub w jaki sposób nią rozporządził (vide wyrok NSA w sprawie I OSK 1327/10, z dnia 4 stycznia 2011 r., wyrok z dnia 30 lipca 2013 r., II SA/Bk 350/13, CBOSA). To stanowisko orzecznictwa pozostaje niezmienne od lat i tutejszy sąd je podziela. Dlatego próba wykazania przez skarżącego, że nie prowadzi osobiście działalności rolniczej ze względu na stan zdrowia, pozostaje bez znaczenia dla ustalenia dochodu dokonanego przez organy. W konsekwencji, ustalony dochód skarżącego jako przekraczający kryterium ustawowe, był przesłanką wykluczającą go z możliwości przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 u.p.s. Natomiast sytuacja ta zobowiązywała organ do rozważenia przyznania specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi oraz może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Organy orzekające w sprawie nie ustaliły jednak przesłanek do przyznania tej formy specjalnej pomocy, przy czym podkreślić należy, że przyznanie tej pomocy również oparte jest na uznaniowości ("może być przyznany"). Nadto, brak definicji "szczególnie uzasadnionych przypadków" daje organowi uprawnienie do oceny in concreto konieczności udzielenia takiej pomocy. W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem "szczególnie uzasadnionych przypadków" należy rozumieć sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe, odbiegające od typowych, gdy bez dokonywania wnikliwych zabiegów interpretacyjnych można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że jest to sytuacja tak dotkliwa w skutkach lub tak daleko ingerująca w plany życiowe, że nie należy do zdarzeń codziennych (vide wyrok z dnia 28 listopada 2017 r., I OSK 967/17; z dnia 6 grudnia 2017 r., II SA/Łd 572/17, CBOSA). Zdaniem sądu, skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja cechowała się szczególnością uprawniającą do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Sytuacja życiowa skarżącego została opisana i wnikliwie przeanalizowana, wskazano na niemożliwość zaspokojenia wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb osób ubiegających się o wsparcie z pomocy społecznej. Ustalono, a ustalenia te skład orzekający w sprawie niniejszej podziela, że skarżący od 2013 r. korzysta z pomocy społecznej, ale nie zmienia swojej sytuacji, nie czyni nic w tym kierunku by poprzez swoje działania polepszyć tę sytuację i w kolejnych wnioskach powołuje się na te same okoliczności. Sąd posiada na ten temat wiedzę z urzędu z racji rozpoznawania kilkudziesięciu skarg na odmowne decyzje o przyznaniu pomocy społecznej (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 marca 2018 r., II SA/Bk 839/17, CBOSA). Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje także fakt, że w podobnych sprawach skarżącego wypowiadał się już i to kilkakrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, który m.in. w wyroku z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 640/17, stwierdził, że "w niniejszej sprawie wskazywana przez skarżącego jego sytuacja materialna i zdrowotna oraz konieczność korzystania z rehabilitacji i ponoszenia kosztów dojazdów na tę rehabilitację do gabinetu rehabilitacyjnego w Ł. nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 41 u.p.s." oraz, "że art. 41 u.p.s. nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości". Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 19 października 2017 r. w sprawie I OSK 359/17. Odnośnie wskazanego przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. wypadku z 2016 r., jakiemu uległ skarżący, wskazać należy, że okoliczność ta nie mogła mieć znaczenia w sprawie. W tej kwestii w całości podzielić należy ocenę sądu zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie II SA/Bk 100/18, zgodnie z którą skarżący składał po czerwcu 2016 r. wnioski o przyznanie zasiłków celowych, organy odmawiały przyznania tych świadczeń, a skarżący rozstrzygnięcia te skarżył do WSA w Białymstoku, który skargi oddalał. Było tak w cytowanych już sprawach II SA/Bk 839/17 i II SA/Bk 34/18, ale też w sprawie II SA/Bk 719/16, gdzie wniosek skarżący złożył wprawdzie w czerwcu 2016 r., ale organ odwoławczy orzekał w dniu [...] września 2016 r., zaś sąd rozpoznawał skargę od tej decyzji w dniu 12 stycznia 2017 r. Od tego ostatniego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, ale NSA wyrokiem z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 697/17, skargę kasacyjną oddalił, a w uzasadnieniu stwierdził m.in., że "nie można upatrywać naruszenia art. 2 ust. 1 i art. 3 u.p.s. we wskazywanej przez skarżącego trudnej sytuacji życiowej, przejawiającej się w orzeczonym stopniu niepełnosprawności oraz przebywaniu w okresie ponad roku na zwolnieniach lekarskich". Jeśli zaś chodzi o zakwalifikowanie spornego wypadku z czerwca 2016 r. jako "przypadku szczególnego" w rozumieniu art. 41 u.p.s., to wskazać należy, że skarżący konsekwentnie nie podnosi tej okoliczności w postępowaniu administracyjnym a dopiero na etapie sądowym (vide np. uzasadnienie w sprawie II SA/Bk 100/18). Po wtóre, z uzasadnienia orzeczenia z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 164/17 wynika, że toczy się postępowanie z wniosku skarżącego o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy rolniczej. Brak jest jednak jakiegokolwiek orzeczenia (pełnomocnik skarżącego go nie wskazuje), przesadzającego o tym, że taki wypadek miał miejsce. Zdaniem sądu, zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowo i wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy i niezasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony na podstawie przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2017 r. wywiadu środowiskowego, oświadczeń skarżącego i innych złożonych przez niego dokumentów (faktur, recept, oświadczeń o stanie majątkowym), jak też zaświadczenia z KRUS z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazującego okresy przebywania strony na zwolnieniu lekarskim (z przerwami, pomiędzy [...] grudniem 2016 r. a [...] październikiem 2017 r.). Organ odwoławczy wprawdzie nie odniósł się oddzielnie do każdego z tych dokumentów, ale ogólnie stwierdził, że choroby skarżącego nie wpływają na sposób wyliczenia osiąganego przez niego dochodu z prowadzonego gospodarstwa rolnego, ani też nie stanowią okoliczności nadzwyczajnej do przyznania specjalnego zasiłku celowego. Przypomnieć również należy, że u.p.s. określa przesłanki przyznawania poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej oraz wskazuje na cele instytucji polityki społecznej państwa. Z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. wynika, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwianie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ma ona wspierać wysiłki zmierzające do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a przez to umożliwić życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Głównym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie powstawaniu takich sytuacji poprzez pomoc rodzinom i osobom w ich usamodzielnianiu się i integracji ze środowiskiem. Celem pomocy społecznej nie jest więc wyręczanie osób w pozyskiwaniu źródeł dochodów. Może zostać przyznana dopiero w momencie, gdy strona po wykorzystaniu swoich uprawnień, możliwości i zasobów nadal pozostaje w trudnej sytuacji życiowej. Odmienna interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który nadał pomocy społecznej charakter subsydiarny. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.s. ewentualne potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W kontekście powyższego zauważenia wymaga, że organ odwoławczy dodatkowo zaakcentował, iż sytuacja skarżącego jest dość jasna i nie zmienia się od dłuższego czasu. Stanowisko organu w realiach niniejszej sprawy należy uznać także za trafne. Należy wskazać, że skarżący składa wielokrotne wnioski, niejednokrotnie w tych samych lub zbliżonych datach, wnioskuje o podobne świadczenia lub zgłasza identyczne potrzeby, natomiast jego sytuacja w ogóle nie ulega zmianie. Wskazać przykładowo należy na następujące sprawy: II SA/Bk 34/18 (wyrok oddalający skargę z dnia [...] kwietnia 2018 r. na wydaną na wniosek z dnia [...] września 2017 r. decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. o odmowie przyznania zasiłku celowego "na zakup żywności, zakup węgla do ogrzania domu zimą, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien, na zakup ubrania i butów na zimę, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej powodującej zwarcia, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, na wykup leków i okularów, na dojazdy do lekarzy specjalistów, w tym zlecone badania przez sąd do lekarzy biegłych sądowych w Ł. oraz lekarza rodzinnego"; II SA/Bk 100/18 (wyrok oddalający skargę z dnia 10 maja 2018 r. na wydaną na wniosek z dnia [...] listopada 2017 r. decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie przyznania zasiłku celowego "na zakup żywności, węgla na ogrzanie domu zimą, na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego sufitu, na wymianę dwóch nieszczelnych i spróchniałych okien, zakup ubrania i butów na zimę, na wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, zakup okularów i na dojazdy do lekarzy specjalistów, w tym do lekarza rodzinnego". We wskazanych wyżej orzeczeniach sąd wyraził identyczne oceny, iż sytuacja skarżącego jest stała od dłuższego czasu i nie uprawnia do przyznania ani zasiłku celowego, ani specjalnego zasiłku celowego. Natomiast wniosek w sprawie niniejszej został złożony przez skarżącego w dniu [...] listopada 2017 r. Nie sposób więc ani wymagać od organów (rozpoznających powtarzające się i zgłaszane w tym samym czasie wnioski skarżącego), ani przyjąć odmiennie niż poprzednie składy orzekające, iż w niniejszej sprawie zachodziła potrzeba szczególnego analizowania sytuacji skarżącego, która jest już od dłuższego czasu niezmienna i jednolicie oceniana zarówno przez organy jak i sądy administracyjne. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić więc należy, że uznaniowy charakter decyzji nie oznacza, że organ ma obowiązek uwzględnienia wszelkich zgłoszonych żądań, ani nie ma jednocześnie możliwości całkowicie dowolnego rozstrzygnięcia. Organ zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a. ma obowiązek ustalenia i rozważenia indywidualnych okoliczności sprawy oraz uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie sądu, organy obydwu instancji zadośćuczyniły powyższemu obowiązkowi. Końcowo odnośnie wywiadu środowiskowego z dnia [...] listopada 2017 r. wskazać należy, że choć wywiad ten był pierwotnie przeprowadzony do innej sprawy (wniosek z dnia [...] listopada 2017 r.), to jednak mógł zostać wykorzystany przez organy w sprawie niniejszej, a to z uwagi na zbieżność daty wniesienia wniosku w tej sprawie ([...] listopada 2017 r.) i wykazaną niezmieniającą się w tak krótkim czasie sytuację skarżącego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.