II SA/Bk 244/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. B. w przedmiocie niewykonania przez Starostę S. wyroku w sprawie II SAB/Bk 25/12 ze skargi na bezczynność Starosty S. w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2012r. sygn. akt II SAB/Bk 25/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpatrzeniu sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Starosty S. i przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, zobowiązał Starostę S. do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych organowi poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów wynikających z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007r. numer [...]. Sąd stwierdził jednocześnie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził od Starosty S. na rzecz skarżącego J. B. kwotę 351,78 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). Odpis prawomocnego wyroku z dnia 7 sierpnia 2012r. wraz z uzasadnieniem oraz zwrotem akt administracyjnych organowi – Staroście S. nastąpił w dniu 5 grudnia 2012r. W dniu 28 stycznia 2013r. J. B. wezwał Starostę Powiatowego w S. do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykonanie pkt 1 wyroku WSA w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ pismem z 11 lutego 2013r. poinformował p. B., że zmiana wynikająca z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007r. nr [...] stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] lipca 1983r. nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w S. przy ul. G. i K. w części dotyczącej działek nr [...] i [...], wprowadzona została w ewidencji gruntów i budynków obrębu m. S. w dniu 24 lutego 2012r., a więc już przed wydaniem wyroku z dnia 7 sierpnia 2012r. W dniu [...] lutego 2013r. Starosta S. wydał natomiast decyzję nr [...], którą na mocy art. 105 § 1 kpa i zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012r. II SAB/Bk 25/12, umorzył prowadzone od 4 maja 2010r. postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów miasta S. wynikłych z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007r. dotyczącej działek nr [...] i [...] stanowiących uprzednio własność I. i W. B. W dniu 11 marca 2013r. J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 7 sierpnia 2012r. sygn. akt: II SAB/Bk 25/12, wnosząc jednocześnie o: ukaranie Starosty S. grzywną w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej; stwierdzenie, że dalsza bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz ustalenie, że skarżący nabył prawo własności z mocy decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007r. i jako właściciel dawnych działek nr [...] i [...] winien być odnotowany w ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, w dniu 17 lutego 2012r. wpłynęła do Starosty S. pierwsza skarga J. B. na bezczynność organu po stwierdzeniu przez Wojewodę P. decyzją z dnia [...] października 2007r. nr[...] nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia 7 lipca 1983r. o wywłaszczeniu nieruchomości, położonych w S. przy ul. G. i K. oznaczonych nr [...] i [...], stanowiących wówczas własność W. B. W dniu zaś 24 lutego 2012r. organ, po otrzymaniu postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lutego 2012r. (sygn. akt [...] ) o oddaleniu wniosku Powiatu S. o stwierdzenie nabycia spadku po W. B., wprowadził w ewidencji gruntów zmiany wynikające z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007r. O dokonaniu powyższych zmian jako czynności materialno – technicznej powiadomiony został Burmistrz S. Na skutek wprowadzonych zmian oraz w wykonaniu wyroku WSA z dnia 7 sierpnia 2012r. Starosta S. w dniu [...] lutego 2013r. wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków m. S. odnośnie działek [...] i [...]. Dalej, powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ wyjaśnił, że w postępowaniu o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów nie ma możliwości, aby to organ samodzielnie ustalał i rozstrzygał o prawidłowości tytułów własności, które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji. Końcowo pełnomocnik organu zaakcentował, że zmiany w ewidencji są wyłącznie czynnością materialno – techniczną, nie są dokonywane w drodze decyzji administracyjnej i w związku z tym nie mają do nich zastosowania przepisy procedury administracyjnej. Powołując się na te okoliczności autor odpowiedzi na skargę stwierdził, że działania organu w żadnym razie nie nosiły znamion przewlekłości, a wiązały się wyłącznie z realizacją nakazów zawartych w aktach sądowo – administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze. zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z § 3 tego przepisu wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Dla skuteczności wniesienia środka określonego powyższym artykułem konieczne jest spełnienie dwóch niezależnych przesłanek. Po pierwsze, strona, przed wniesieniem skargi zobowiązana jest pisemnie wezwać organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Instytucja przedmiotowego wezwania związana jest niejako ze zobligowaniem organu do zastosowania się do treści wyroku przed interwencją sądu administracyjnego. Wezwanie takie można skierować do organu w każdym czasie po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie skarżący spełnił opisany wyżej wymóg formalny i pismem z dnia 28 stycznia 2013r wezwał Starostę S. do wykonania wyroku WSA w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012r. sygn. akt II SAB/Bk 25/12. Po drugie organ administracji publicznej, który został zobowiązany wyrokiem sądu administracyjnego do podjęcia określonych działań musi pozostawać w bezczynności lub przewlekle prowadzić postępowanie. Bezczynność lub przewlekle prowadzenie przez organ postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności o których mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., oznacza sytuację gdy organ w ponownym postępowaniu, prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku w sprawie sądowoadministracyjnej, pomimo upływu stosownych terminów nie załatwił sprawy, to znaczy nie wydał nowego rozstrzygnięcia kończącego sprawę administracyjną. W myśl regulacji zawartej w omawianym przepisie o niewykonaniu wyroku może więc być mowa wyłącznie wówczas, gdy takie rozstrzygniecie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego je postępowania - nie zostało wydane. Przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że skarga o wymierzeniu organowi grzywny jest skargą w odrębnej, samodzielnej z punktu widzenia jej podstaw prawnych sprawie. Jej celem nie jest kontrola zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności organu administracji. Zastosowanie się przez ten organ do oceny prawnej zawartej w wykonywanym wyroku podlega bowiem kontroli na ogólnych zasadach w ramach skargi od nowego rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli więc zdaniem strony organ, chociaż wydał stosowne orzeczenie, to nie wykonał wiążącej go oceny prawnej wyrażonej w uprzednim orzeczeniu sądu, zarzut taki może ona podnieść wyłącznie w skardze na decyzję lub postanowienie wydane po powtórnym rozpatrzeniu sprawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 426/05, Lex nr 198147, z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 230/11, Lex nr 1082699 oraz z 17 kwietnia 2012r. II OSK 2413/11, Lex nr 1264723). W ocenie Sądu wywiedziona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem, wbrew wywodom skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia, że Starosta S. nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Bk 25/12. W orzeczeniu tym Sąd zobowiązał Starostę S. do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych organowi poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów wynikających z decyzji Wojewody P. z dnia [....] października 2007 r. numer [...]. W uzasadnieniu tegoż orzeczenia Sąd podkreślił, że pomimo, iż na datę wyrokowania zmiany w ewidencji gruntów zostały wprowadzone (zawiadomienie z 24 lutego 2012r.), a więc w sensie materialnym sprawę załatwiono, to nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie zakończono prowadzonego postępowania administracyjnego wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie. Jeżeli zaś organy uznały, że nie ma podstaw do wydania decyzji w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów z uwagi na załatwienie sprawy w ramach innej procedury, to winny zakończyć postępowanie w sprawie wydaniem decyzji w oparciu o art. 105 § 1 kpa. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, Starosta S., kierując się zaleceniami Sądu zawartymi w opisanym wyżej wyroku z dnia 7 sierpnia 2012r., zakończył prowadzone postępowanie i w dniu 15 lutego 2013r. wydał decyzję nr [...], którą na mocy art. 105 § 1 kpa, umorzył prowadzone od 4 maja 2010r. postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów miasta S. wynikłych z decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2007r. dotyczącej działek nr [...] i [...] stanowiących uprzednio własność I. i W. B. W ocenie Sądu organ wydając opisaną wyżej decyzję z dnia [...] lutego 2013r. wykonał zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II SAB/Bk 25/12. Powyższe skutkuje tym, że na datę orzekania w niniejszej spawie nie można Staroście S. zarzucić niewykonania ww. wyroku. Podkreślić również należy, że skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona przez skarżącego w dniu 11 marca 2013 r., a wiec po wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2013r. umarzającej prowadzone postępowanie w sprawie, a tym samym po wykonaniu przez organ orzeczenia z dnia 7 sierpnia 2012r. W konsekwencji odpadła podstawowa przesłanka do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Nałożenie jej możliwe byłoby wówczas gdyby organ wykonał wyrok dopiero po wniesieniu przez skarżącego skargi o jej wymierzenie. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Decyzja umarzająca prowadzone od 4 maja 2010r. postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów została bowiem wydana i doręczona skarżącemu przed złożeniem przez niego skargi do tut. Sądu o wymierzenie grzywny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.